GRICE ITALO A-Z P PO

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Porta: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale fisio-nomica – la scuola di Vico Equense -- filosofia campanese -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Vico Equense). Filosofo napoletano. Filosoo italiano. Vico Equense, Napoli, Campania. Grice: “He is the one with the funny illustrations of men and animals! The Italian way to comment on Aristotle!” Riceve le basi della sua formazione culturale in casa, dove si è soliti discutere di questioni filosofiche, e dimostra immediatamente le sue notevoli innate capacità, che poté sviluppare attraverso gli studi grazie alle condizioni agiate della famiglia. La famiglia ha una casa a Napoli a via Toledo -- il palazzo Della Porta -- una villa a Due Porte, nelle colline intorno a Napoli, e la villa delle Pradelle a Vico Equense. Tra i suoi maestri vi sono il classicista e alchimista PIZZIMENTI, e i filosofi ALTOMARE e PISANO. Pubblica “Magiae naturalis sive de miraculis rerum naturalium”. Pubblica un saggio di crittografia, il “De furtivis literarum notis” dove scrive un esempio di sostituzione poli-grafica cifrata con accenni al concetto di sostituzione poli-alfabetica. Per questo è ritenuto il maggiore crittografo italiano. Quando già la sua fama è consolidata, presenta il suo saggio sulla crittografia a Filippo II e viaggia in Italia. Ha un saggio, “Sull'arte del ri-cordare” – ars reminiscendi (Sirri, Napoli). Fondato intanto “i segrettari”, l'Academia Secretorum Naturae, Accademia dei Segreti, per appartenere alla quale e necessario dimostrare di effettuare una scoperta. L'accento viene tuttavia posto più sul meraviglioso che sul scientifico. Le raccolte di segreti costituivano un genere letterario che incontra una straordinaria fortuna con l'avvento della stampa a caratteri mobili. Per segreto si intende conoscenza arcana, ma anche ricetta, preparazione di farmaci e pozioni d’effetto straordinaro, riguardante un argomento di medicina, chimica, metallurgia, cosmesi, agricoltura, caccia, ottica, costruzione di macchine, ecc. Colui che insegna a padroneggiarli è chiamato professore di segreti. I segrettari sono però sospettati di occuparsi di temi riguardanti la magia e l'occultismo, sicché è indagato dall'inquisizione e il circolo dei segrettari chiuso. A lui è tuttavia concesso di continuare gli studi di filosofia naturale. Pubblica “Pomarium” sulla coltivazione degl’alberi da frutta. Pubblica Olivetum. Entrambi inclusi nella sua enciclopedia sull'agricoltura. Pubblica De humana physio-gnomonia, della fisionomia degl’uomini (Cacchi, Vico Equense). Ritiene che l'animo non è impassibile rispetto ai moti del corpo e si corrompe per la passione. In “De ea naturalis physio-gnomoniae parte quae ad manum lineas spectat” (Trabucco, Napli) studia con attenzione i segni delle mani dei criminali. Un tale segno non è frutto del caso ma importante indizio per comprendere appieno il carattere degl’uomini. Pubblica “Phyto-Gnomonica” (Salviani, Napoli), dove evidenzia l'analogia tra piante e animali, stimolato dai contatti con alcuni alchimisti, poderoso saggio sulle proprietà dei vegetali messe in analogia con le varie parti del corpo umano, basato sull'antica dottrina delle segnature. Corredata da tavole illustrate, estende il concetto di “fisio-gnomica” alle piante -- elencandole a seconda della loro localizzazione geografica. Ravvisa collegamenti occulti tra la morfologia delle piante e quella dei minerali, degl’uomini, e persino, indirettamente, degl’astri e dei pianeti dell'astrologia, in una sorta di zoo-morfismo. Affascinato ed entusiasta per il gran Paracelso e per i suoi dottissimi seguaci perché la spagiria produce al mondo rimedi non mai più per l'addietro caduti negl’umani intelletti. Onde da solleciti investigatori de' secreti della natura applicati a morbi, ritrovano soblimi ed infiniti rimedi, onde la medicina, così gran tempo ristretta negl’angusti suoi termini, or, allargando fuori, ha ripieno il mondo de' suoi meravigliosi stupori. La sua villa è frequentata da CAMPANELLA (si veda). Amico di SARPI (si veda). Conosce anche BRUNO (si veda). Per ordine dell'inquisitore veneziano doveri chiedere il permesso per le sue pubblicazioni a Roma. Si incontra con SARPI e con GALILEI. Incontra i Cesi. Pubblica la “Taumatologia” (Sirri, Napoli); “Cripto-logia” (Sirri, Napoli). Scrive ancora un saggio di ottica (“De refractione optices"), uno di agricoltura (“Villae”), due di astronomia -- “Coelestis Physio-Gnomoniae” (Paolella, Napoli) e “Della celeste fisonomia” (Paolella, Napoli) -- uno di idraulica e matematica -- “Pneumaticorum” (Carlino, Napoli) --, uno di arte militare (“De munitione”), uno di meteorologia -- “De aeris transmutationibus” (Paolella, Napoli) --, uno di chimica -- “De distillatione” (Camerale, Roma) -- e uno sulla lettura della mano – “Della chiro-fiso-nomia” (Napoli, Bulifon). Nel campo dell'ottica esercita notevoli contributi, indagando le proprietà degli specchi concavi e convessi, conducendo un minuzioso studio delle lenti descrivendo la costruzione di ingenti apparecchi ottici, tra cui la camera oscura ed il tele-scopio. Intraprende inoltre studi di chimica pratica che includono la fabbricazione di smalti, di polveri da sparo e di cosmetici. I numerosi esperimenti che ci descrive indicano un’attitudine che lo pone fra i principali chimici dell’epoca. I suoi studi sono caratterizzati principalmente dalla ricerca di farmaci dagl’effetti eccezionali, utili ad esempio per la memoria, per produrre sogni piacevoli o incubi, rimedi contro l’impotenza e la sterilità. Dei lincei. Ri-vendica l'invenzione del tele-scopio, resa nota da GALILEI (si veda). Fa parte anche di un circolo dedicato alla letteratura dialettale napoletana (Schirchiate de lo Mandracchio e 'Mprovesante de lo Cerriglio), e gl’oziosi. Raccogge esemplari rari del mondo naturale e coltiva piante esotiche. La sua villa e visitata dai viaggiatori e ispira Kircher a radunare una simile collezione nel suo palazzo a Roma. Commediografo e scrive “Le commedie” (Stampanato, Bari, Laterza), in prosa, una tragi-commedia, una tragedia e un dramma liturgico; “Claudii Ptolomaei Magnae Constructionis” (Vivo, Napoli); “Il Teatro” (Sirri, Napoli); “Villae” (Palumbo e Tateo, Napoli); “Elementorum Curvilineorum” (Cavagna e Leone, Napoli); Accusato di plagio da Bellaso, che è stato il primo ad aver proposto questo tipo di cifratura X anni prima. Eco, Fedriga, Storia della filosofia” (Laterza Edizioni Scolastiche); Eamon, Il professore di segreti. Mistero, medicina e alchimia nell'Italia del Rinascimento, Paci, Carocci, Fumagalli, “Semplicisti e stillatori: l'arte degl’aromatari” (Milano, SGS, Gnome, su treccani. Turinese, “Zoo-morfismo, fisio-gnomica e fito-gnomica: antesignano della bio-tipologia in medicina, in “Il cenacolo alchemico”, Paolella e Rispoli (Napoli, Il Faro di Ippocrate); Verardi, La scienza e i segreti della natura a Napoli nel Rinascimento: La magia naturale” (Firenze); Paolella, La Spagiria, ne Il Cenacolo alchemico, Paolella e Rispoli (Napoli, Il Faro di Ippocrate); Paolella, Carteggio linceo, in "Bruniana et Campanelliana", Dizionario biografico degli italiani, Roma, Istituto dell'Enciclopedia. Dizionario di filosofia, Convegno di Vico Equense, Torrini, Napoli, Piccari (Milano, Angeleli); Giudice, “II mago dell'arcana sapienza” (Milano, Via Senato); Paolella, “I Meteorologica di TELESIO, P. e Cartesio -- tra credenza e scienza, Roma, Associazione geo-fisica, Paolella, L’astrologia: la Coelestis Physiognomonia (Poligrafici, Pisa), Atti del Convegno L’Edizione nazionale del teatro e l’opera, Salerno Montanile, Paolella, Appunti di filologia dellaportiana, Istituto italiano per studi filosofici, Napoli, Sirri, Paolella, Convegno, Roma, Scienze e Lettere, Santoro, La "Mirabile" Natura. Magia e scienza (Napoli-Vico Equense) Atti del Convegno, Pisa-Roma, Serra, Vivo, Tecnica e scienza, Serra, Pisa-Roma, La "Mirabile Natura. Napoli-Vico Equense Santoro. Serra, Pisa-Roma, La Mirabile Natura. Atti del Convegno, Vico Equense, dei Segretarii. Treccani Istituto dell'Enciclopedia Italiana. P., neapolitano autore (Neapoli, apud Ioa. Mariam Scotum); vulgò De ziferis, P., Neapolitano auctore (Neapoli, apud Ioan. Baptistam Subtilem, vulgo de ziferis, altero libro superaucti, et quamplurimis in locis locupletati. P., il mago dell'arcana Sapienza. Filologia. Filologia dellaportiana.È famigeratissimo il Porta per la sua opera della Fitonomia Umana, che prima compresa in quattro libri, e poi arricchita di altri due, fu stampata in Napoli, in Francfort, in Anversa, e tradotta ancora dal- l’originale latino in italiana favella: del che può vedersi Chioccarelli nella citata sua opera, che diligentemen- te al suo solito ne tratta. Della medesima io ho vedute queste due edizioni; De hvmava phynognomonia libri 4. UrseUis, c l'italiana stampala in Venezia, che comprende tutti i sei libri. I/autore crede, che sic- come dalla diversa figura delle piante si potevano, secondo lui, arguire le varie proprietà delle medesime ; cosi del pari dagli esterni lineamenti di tutte le parti del corpo umano, finanche dalle unghie, c dalla maggiore, o dalla minor copia de’peli, si potessero rilevare le naturali disposizioni de’temperamcnti degli uomini. Siccome poi avea bisogno di una norma per questa investigazione, perciò chiama in rassegna tutti quasi gl’animali, e confronta le configurazioni delle parti de'loro corpi con le configurazioni di quelle dell’ uomo; per quindi poter conchiudere, che sicno ne’ diversi uomini le conosciute proprietà naturali di quelle bestie, alle quali si assomigliano nella forma della faccia, della fronte, del collo, delle spalle, del dorso, de’picdi, della boc- ca, delie labbra ec. ec. ec. A questo fine esamina le medaglie, e le statue, che erano nel musco di suo fratello Gio. Vincenzo; paragona le descrizioni, che gli antichi storici ci lasciarono di que’ personaggi; corre al luogo, ove in que’tempi si appiccavano alle forche i facinorosi, e conviene con Boia di lasciargli esaminar le mani, i piedi, le spalle di que’ rei, credendo, che dalla figura di queste parti si potesser conoscere i delitti, per i quali morirono; lo stesso fa nelle pubbliche carceri, e nella Chiesa di s. Restituta, avendone ottenuto permesso da coloro, che per carità seppellivano i morti. Io però non ho potuto mai persuadermi, che le unghie rotonde sieno segno di lussuria, ed il petto senza peli, argomento di sfacciataggine. E se nelle piante non regge quest’analogia, molto meno può reggere, ed applicarsi all’uomo, rispetto al quale noi siamo all'oscuro come mai si formino le passioni; qual ne sia la sede; o finalmente non sappiamo con chiarezza tutta l’economia dei cervello suo. Essendoci pertanto ignoti questi punti fondamentali, io non veggo la ragione, per cui si possa dire, che il naso a guisa di Rinoceronte in POLIZIANO, sia stato argomento dell’ alterigia sua, simile a quella di quest’animale. Se Porta avesse conosciuto il segreto di frenare il suo ingegno, portato sempre al maraviglioso, ci avrebbe lasciata un’ opera in questo genere, come la desiderava il Verulamio nel primo capitolo del libro quarto della sua opera De augmenlfs scientiarum. Ma l’amor del sistema, e la fallace guida dell’esterna analogia, lo cacciaron fuori del retto e sicuro cammino. Qualunque però sia il merito di questa sua letteraria fatica, sarà anche per lui una gloria l’aver preceduto in questa scienza i moderni, senza però aver imitata l’irreligion di taluno tra essi; giacché P. confessa esser questa scienza puramente di congettura; esistere nell’uomo la vera libertà dell’arbitrio; poter questa essere aiutata dalla divina grazia, ebo lo rinfranca da quelle ruinc, che recò all'uomo il peccato originale, ch’egli altresì confessa. Appartengono poi alla stessa materia la sua Chìrofìsonomia, e la sua Fisonomia celeste; essendo la prima una parte delia presente opera; e la seconda un’applicazione de’medesfmi principii contro agli astrologi, dimostrando, che dalle proprietà de’diversi temperamenti, rilevate dalfesterne figure delle parti del corpo umano, si potevano derivare, ed arguire tutte quelle cose, che gli astrologi stranamente spiegavano colle stelle. Per quel che riguarda le sue cognizioni intorno alla memoria artificiale, egli le raccolse nella sua opera, che porta questo titolo: Ars reminùcendi. Neapoli. Raccomanda in essa principalmente l’ordine nell’ apprender le cose, perchè è il mezzo più efficace per ritenerne l’ idee; il che gli dà ftiogo nei capitolo quarto a lodare le matematiche: mathematicae percepitone, et praeiertim geometrica j quia ordine, et diligenti dis- posinone digesto sunt, memoria facile continentur. Ubi non est ardo, ibi confusio. Suggerisce poi il noto uso de’luoghi artificiali, in cui collocar l’idee; e quello delle immagini, in cui associar le parole: nel che se fosse stato più sobrio, si sarebbe incontrato perfettamente con quanto poi scrisse Bacone intorno alla memoria artifiziale, alla fine del libro quinto della sua opera De augmentis scientiarum. Ma arendo soverchiamente caricata di queste tali immagini, e luoghi la sua esposizione nella quale è divisa tutta l’opera, par che in vece d’esserne favorita la memoria, ne venga oppressa dalla moltiplicità di queste medesime immagini, dall’uso de’ vari paradigmi di caratteri arbitrari, e dall’ esame, e, per cosi dire, rassegna di personaggi, di cose, di parole, con cui vuole egli, che si trattenga ogni uomo nella regione della propria fantasia. Si potrebbe dire, che P. non fa altro in tutto il corso della sua lunga vita, che immaginar cifre: tanta n’è la moltiplice varietà da lui rac- colta nell’ opera : De occulti s litterarum noti s, vulgo de Ziferis. Neapoli. Gli accidenti della musica deter- minati ad alfabeti; le fiaccole, i suoni, i numeri, le no- te musicali adoperate per lettere ; gli alfabeti comuni raddoppiati, o accorciati; le diverse figure, con cui disporli; le varie specie di geroglifici: tutto vi è esposto con una perpetua erudizione. Se l'opera fosse stata un po’ più ristretta, ne riuscirebbe la lettura egualmente piacevole, che quella di Bacone, che con sobrietà filosofica ba saputo disporre le cose dette da P., sul principio del sesto libro de’ suoi aumenti delle tcienze. Fabricio ba verificata la lagnanza di P. circa il plagio fattogli da un francese, nell’ opuscolo, che appunto ha per titolo: Centuria plagiariorvm. Nel catalogo dell’ opere del nostro filosofo ne ho accennato alcune, che non erano ancora state pubblicate da lui quando Io formò ; se poi 1’ avesse fatto in seguito, io noi so, per quante diligenze vi abbia adoperate, e perciò non ne parlo. Dorrei però dir qualche cosa di quell’ altro suo opuscolo citato più sopra col titolo di Miracoli e maraviglioti effetti della natura. Ma oltre al non averlo potuto aver tra le mani, me ne dispensa dal farne parola il giudizio del medesimo P., il quale, come ci attesta SCOTTO (si veda) nella sua Magia Universale, lo condanna col non aver ricordato nella sua magia le cose strane, che ivi avea scritte ; al che anche aggiunse il non registrarlo nel citato catalogo. Delle sue commedie poi non debbo parlare, perchè sempre ho considerato in lui per tutto questo mio opuscolo, il filosofo, e non già il poeta. Ma se di passaggio se ne bramasse da taluno un giudizio, dirò pure, che elleno non sono l'ultime per que' tempi; che gii applausi, con cui furono ricevute, e rappresentate per l’Italia, confermano un tal giudizio; e che finalmente, se la scena vi è ingombrata di attori, se il prologo è spesso freddo, ed il dialogo non sostenuto con dignità, bisogna ricordarsi, che questi ed altri simili difetti si son sempre ritrovati in ogni arte, quando appena incominciava ad uscir dalla sua culla. Nella conclusione pertanto di questo opuscolo dovendo finalmente produrre il mio sentimento sul merito di P., e suifutililà da lui recate alle scien- ze, io non temo d’errare nel dire, ch’egli sarebbe stato veramente sommo, se avesse meno cercato di esserlo. È fuor di dubbio, che a se stesso dovette la vera cognizione de’canoni, onde filosofare sulla natura, e quel che più importa, l’applicazion de’medesimi alle naturali discipline. Era tra noi precedentemente apparito TELESIO, acerrimo declamatore contro al Lizio; ma essendo stato ancor egli involto nell’errore de'tcmpi, che per ben filosofare, bisognava trascegliersi una guida tra gli antichi filosofi, non fece altro, che sostituire agli arbitrari principii de’suoi avversari, quel- li similmente arbitrari di Parmenide di VELIA, senza che per questa sostituzione ne conseguisse alcun vantaggio la Naturai Filosofia, che cambia padrone, e non già muta servitù. Non così però P., che sagacissimo, intraprendente, c saggiamente libero si volse alla stessa natura, che è anteriore alle ipotesi dell’uomo. La lettura delle opere degli antichi gli fece evidentemente conoscere, ch’eglino aveano errato il cammino; perciocché dopo tanti secoli, e dopo tanti stenti di uomini per altro sommi, non vi si era per niente avanzato lo spirito umano. Quindi magnanimamente si risolvette; come ci fa sapere nella prefazione alla sua Chirofiwnomiaj di cambiar metodo; e siccome quelli aveano stranamente preteso di voler prescrivere coi loro intelletti le leggi alla natura, cosi egli per contrario, conoscen- done la sublimità, e la grandezza, le si diede a ministro, cercando di carpire dalle particolari esperienze i generali principii delle sue leggi. La felicità de’ primi tentativi, la novità delle cose, che di giorno in giorno scopriva, gl’inebriarono per modo lo spirito, che lo precipitarono in un altro eccesso, qual si fu quello, di volerne esplorare, e stringere in un corpo tutti i regni, nc’quali è divisa la medesima natura. Questa intemperanza di brame, o come la chiama PLINIO nella sua Storia, questo furore, fu cagione, che egli alcune volte tentasse finanche quel che era impossibile, o si lasciasse sedurre da certe osservazioni non sicuramente stabilite. In questo però merita compatimento; perciocché oltre la felicità de’successi, e la sorpresa delle tante maraviglie, che, alzato in parte il suo velo, gli disvelava la natura; ognuno ben sa, eh’ eran questi i primi movimenti dello spirito umano, che sottrattosi da’ceppi di Aristotile, di Parmenide, o di altro antico filosofo, incominciava da se a contemplare: e questi primi movimenti sogliono costantemente unire alla loro robustezza una certa irregolarità di direzione. Appunto come avvenne nell’epoca del risorgimento delle Belle Lettere in Italia, che disotterratisi i codici degli antichi scrittori latini, i nostri italiani avidamente li divorarono con una irregolare lettura, onde ne avvenne, che si formarono uno stile misto delle grazio di CICERONE coi concetti di Seneca, e di PLINIO. Fu però utile alle scienze questa scossa elettrica di P., affinchè dal grido, che menavano tante metamorfosi portentose, e tante esagerate maraviglie, si destassero gl’altri a percorrere ancor essi il cammino della natura; e quindi dalle replicate, e meglio ponderate esperienze loro, si dissipasse la nube di tanti incantesimi, e venisse finalmente l’umana ragione condotta alla sobrietà delle sue ricerche, ed alla gloria de’suoi trionfi. Arte del ricordare, dal latino al volgare – da Falcone -- Giovanni Battista Della Porta. Porta. Keywords: implicatura fisionomica, filologia -- Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Porta” – The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza: GRICE ITALO!; ossia, Grice e Portalupi – filosofia italiana – Luigi Speranza (Roma). Filosofo italiano. Sten. ling. A. Portalupi. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Portalupi,”The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Portaria: la ragione conversazionale o -- Eurialo e Niso, ovvero, dello spirito – ma non fia da Casal né d'Acquasparta, là onde vegnon tali alla scrittura, ch' uno la fugge, e l'altro la coarta – la scuola di Todi -- filosofia umbra -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Todi). Filosofo italiano. Todi, Perugia, Umbria. Grice: “I like Portaria, but then anyone with an interest in Anglo-Saxon ‘soul’ should! – if a philosopher, that is! Unlike Anglo-Saxon soul who God knews whence it comes, the Romans had spiritus, and animus anima, which is cognate with animos in Greek meaning ‘wind’ – so that leans towards a hyle-morphic conception where the body (corpus) is what has the ‘materia’ and the ‘breath’ is the ‘forma’ --  Italian philosophers would ignore this – and more so now when Davidson is in vogue! – if it were not for Aligheri who has Portaria in “Paradiso” – there is indeed a serious philosophical confrontation between an ACCADEMIA and and a LIZIO conception of the soul as seen in the controversy between AQUINO (si veda) and P.! P. uses the same linguistic tools: is ‘spiritus’ synonym with ‘anima’? Or must we speak of ‘homonymy.’ And add ‘medium’ into the bargan! P. is less canonical than AQUINO and should interest Oxonians much, oh so much, more!” – Unfortunately, he was from Todi and donated all his manuscripts to Todi, which many skip in their Grand tour – although it IS on the Tevere as any member of the “Canottiere del Tevere” will know!” -- Grice: “My name is Grice – Paul Grice – Matteo’s name is Matteo Bentivgna dei Signori d’Acquasparta e Portaria. Nacque da una delle grandi famiglie delle Terre Arnolfe, quella dei Bentivegna, feudatari di Acquasparta e Massa Martana, trasferitisi a Todi. Studia a Bologna. Insegna a Roma. Alighieri lo nomina, biasimandolo, tramite le parole di Findanza  in opposizione a Ubertino da Casale: “Ma non fia da Casal né d'Acquasparta/là onde vegnon tali alla scrittura/ch' uno la fugge, e l'altro la coarta” (Par.). Società dantesca. Treccani Dizionario biografico degl’italiani, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Enciclopedia dantesca. Matteo d’Acquasparta. Matteo Portaria d’Acquasparta. Portaria. Keywords: filosofi citati d’Alighieri nella Commedia (Par.: ma non fia da Casal né d'Acquasparta, là onde vegnon tali alla scrittura, ch' uno la fugge, e l'altro la coarta.), logica, dialettica, Occam Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Portaria” – The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Porzio: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale nel lizio– la scuola di Napoli -- filosofia campanese -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Napoli). Filosofo italiano. Napoli, Campania. Grice: “His surname is plain “Porta,” but in Latin that is latinised as ‘portius,’ and then this vulgarized as ‘porzio’!” – But then who wants to be called “door”?” Studia a Pisa sotto NIFO (si veda). Scrive sul celibato dei preti (“De celibate”), sull'eruzione del Monte Nuovo (“Epistola de conflagratione agri puteolan”i) e sul miracoloso caso di digiuno di una ragazza tedesca (“De puella germanica”). I suoi saggi principali, fra cui il trattato di etica, “An homo bonus vel malus volens fiat” e in particolare il “De mente humana,” nel quale sostene la mortalità dell'anima secondo un'esegesi d’Aristotele – LIZIO. Proprio queste sue dottrine mortaliste, troppo facilmente accostate e sovrapposte a quelle sostenute da POMPONAZZI (si veda) nel “De immortalitate animae”, contribuirono a creare una leggenda biografica secondo la quale egli sarebbe stato allievo e quindi semplice epigono di PERETTO. In ogni caso, al di là di una innegabile tendenza materialista nella sua esegesi d’Aristotele del Lizio, evidente anche nel suo saggio, il “De rerum naturalium principiis,” sua produzione è caratterizzata anche da interessi teo-logici del tutto svincolati dai peripatetici del LIZIO e che sono particolarmente evidenti nei due commenti al pater noster che probabilmente non estranei ai fermenti evangelici della riforma italiana. Tra peripatetici, naturalisti e critici, "De’ sensi" e il "Del sentire, studi ittio-logici. Græcæ lingue grammaticam ab omnibus fere dixerim expectatam simul et expetitam, à quamplurimis frustra promissam, à nonnullis vero quibusdam veluti delineamentis duntaxat adumbratam, nec ab aliquo satis adhuc expressam, non tam explicaturus, quam editurus aggredior. Grande quidem ac perarduum opus nostrisque viribus impar; sed non inaccessum. Nec enim omnium omnino difficultatum ambages, syrtesque superare contendimus, sed faciliorem quandam ac brevem hujusmodi Grece lingue notitiam methodum instituimus. Quoxiam vulgaris hec grecorum lingua suam, ut par est, originem non inficitur, ac fœcundam illam linguarum 1: parentem ἑλληνίδα διάλεκτον, matrem agnoscit, non mirum si ad ipsam tanquam ad fontem existimem recurrendum, et plurima ex ipsa deprompta censeam referenda. Habet igitur hæc quoque suas XXIV literas, ut illa, paritérque dividit eas in vocales et consonantes. Vocales quidem VII agnoscit -- a, e, n, t, o, v, ω -- ex quibus sex proprias diphthongos format at, av, ει, ευ, ot, ov: ex impropriis tamen preter n, w, et νι, nullas alias admittit. Jam consonantes sunt XVII -- 8 9 60x Au vEmpoactoy d, ex quibus quaedam tenues r x r; quaedam aspiratæ 0 9 χι quedam medie f y 2; quedam duplices ὅ E ; quedam denique immutabiles À u ν p. et 20 25 Quod attinet ad pronunciationem, miror quosdam doctos licet et non vulgari præditos eruditionis varietate ed temeritatis devenisse, ut germanam, integram, ac πατροπχοάδοτον recentiorum Graecorum pronunciationem, chimericis nescio 3 quibus ducti conjecturis, totis viribus ausi fuerint quam sane temerario judicio, sic irrito conatu pervertere, ac deturpare. Profecto si Grecis maternæ linguæ flexiones, et una cum lacte acceptos haustosque sonos et accentus puros et intactos audes denegare, cur barbariseos concedas, cur extero cui- ο que qui aliarum Nationum aecentus suo nativoque accommo- dat, toto, ut aiunt, ccelo à recta earumdem Nationum aberrans pronunciatione atque deflectens. Verum hæc obiter tetigisse sat erit, pluribus enim prosequi, et vehementius in eos invehi præsens prohibet institutum, ac brevitatis amor. Quare ut eo redeat, unde parum aberravit oratio, dicam de literis in particulari, et primo quidem de A, quæ ore debet proferri pleno, numquam depresso. Neutro omnia in plurali hac litera terminantur, quidam etiam in singulari, præci- puéque Verbalia, ut atvcux no0ti0 à «vo, πάλαια lucta à πα- Àxiée. Item omnia fere nomina substantiva, et non verbalia fwminini generis, ut μοῦσα Musa, κάψα calor, dix sitis, etc. Est praeterea terminativa Aoristi tam activi quam passivi modi Indicativi, ut ἔχαμα feci, ἐγοάφθηκα scriptus sum.Sic etiam desinunt omnia adverbia, ut xx22 benè, σεφὰ doclà, &aímux es egregió, et hujusmodi plura. B, effertur ut V Consonans, nec ponitur nisi in medio vel initio dictionis, numquam in fine. Quod autem β sonet V Consonans ex hoc maxime constat, quod Greci dum B Latinorum pronunciationem volunt exprimere, in nominibus præcipue quibusdam ab ipsis Italis mutuatis, et à græcaliterali quam longe distantibus non utuntur fj, sed uz, quod apud illos sonat b, ut videre est in dictione bombarda quam nostri Græci sic scribunt µπομπάρδα. l', varie sonat pro varietate vocalium quibuscum alligatur ; Na cum a, o, o, et ου, eodem prorsus effertur modo, quo, g Latinorum in ga, go, et qu : At cum i, z, v, ot, e et αι editur ut gÀ, vel ghiè Italorum, et ut gue et gui Gallorum. Jante aliam posita, et ante, sonat ut» ut ἄγγελος angelus, αγκαλλιόζω amplector. # A, densiori quodam spiritu, quam D Latinorum edi debet. Hispani ad hanc pronunciationem maxime omnium accedunt. E, valet E. In hanc vocalem terminantur præcipue Vocativi singulares Nominum Masculinorum, quorum Nominativus est in ος, ut xa: bone, ἄτυχε improbe, etc. Item secundae persone numeri pluralis Verborum cuiuscunque sint modi, sicut etiam secunda persona numeri singularis Imperativi, ut «zu: fac, λέγε dic. Item tertia persona Aoristi tam activi ; quam passivi numeri singularis modi Indicativi. Græci nostri carent c clauso, uno namque sono, eóque aperto, ut reliquas omnes vocales, edunt. Z, suaviuseffertur Latinorum Z, æquivaletquesimplici 8, cum in medio dictionis ponitur, ut in hac voce, Musa. Z 10 insuper post r, sonat c, ut in hac voce, ἔτζι constat, et in aliis pluribus. H, sonat I, et non E, ut quibusdam placet, eruditis quidem alioqui viris, at non Grecis, quibus inauditus est hujusmodi sonus, et omnino peregrinus. Est terminativa nominum tantum generis fœminini, et precipue adjectivorum, ut καλὴ bona, ἄσποη alba. Item tertiæ persone numeri singularis Verborum modi Subjunctivi, subscripta « ut διά νὰ κάωῃ ut faciat. 0, funesta litera, et à solis fere Græcis proferenda, characteribus aliarum linguarum, vel vocibus exprimi scriptis minime nequit, videtur tamen accedere ad prolationem s, balbutientium. I, valet I, in quam desinunt omnia fere neutra, quæ derivantur à græcoliterali in tov, ut ψωμί à φωμίον: κλαδὶ à κλα- div. δακτυλίδι à ὁχκτυλίδιον. Item omnia diminutiva in κι, ut ανθρωπαάκι homunculus, et alia innumera. K, æquivalet C, sed diverso modo; nam cum a, o, o, ov, sonat ca, co, et cu : at cum i, v, €, v, εἰ, ot, et αι, correspondet qui et que Gallorum, vel etiam italico chí et chie. K, post y 5 ety, profertur ut g, verbi gratia τὸν κόσμον, et αγκάλι͵ ton gos- mon, et angáli dicemus. A, valet L, ac semper eundem retinet sonum ante quascunque vocales, et diphthongos posita, licet quibusdam videatur aliter exprimenda ante «, voluntenim tunc idem prorsus sonare, 3: quod gli Italorum, vel // Hispanorum. Utrumque sonum non improbo. M, sonat M, quæ si ponatur anter, variat illius sonum, ita ut proferatur ut b, ut constat in voce µπαμπακι, bambáki, id est bombyx. N, quanvis ante a, €, ο. o, αι et ου, Sonet na, me, πο, nu; attamen ante:, οι, ει et υ (in nobilioribus saltem presentis Grecis locis) sonum gni Italorum, vel duplicis nn Hispanorum prz se ferre videtur. N, ante π æquivalet m, et x b, exempli gratia τὸν πατέοα patrem. pronunciamus tom batéra. Est insuper finalis accusativi singularis primæ et secundae 5 declinationis, et omnium genitivorum numeri pluralis, item- que Nominum neutrorum in ον. E, effertur ut cs, non vero (ut perverse quidam) tanquam gs. O, sonat O, ore aperto prolata. In hanc desinunt quampluio rima nomina neutrius generis, ut ἄλογο equus, etc. quee deberent terminari in ον, si spectetur eorum origo. II, valet P, sed post µ vel v, respondet B LATINORVM, ut patet in dictione murs mitto, pémbo, et aliis. Vertitur ali- quando in ο ut βλάπτω, βλάφτω noceo, γλύπτω γλύφτω scalpo, et 15 alia non pauca. P, æquivalet R, initio dictionis semper spiritu aspero notatur, cum vero sunt duo (ut fere contingit in medio alicujus dictionis) primum leni notatur spiritu, secundumautem aspero. Ponitur interdum loco À, ut στέλνω otéws mitto ; sed hoc ni- + mis corrupte : melius agitur dum p vertitur in À, præcipue in dictionibus externis dicendo σκλίµα pro σκρίµα Italico, id est gladiatura, etc. 3, sonum 8, refert cum sibilo, estque terminativa omnium prorsus nominum ac participiorum generis masculini, ut 25 ἀντώνιος Antonius, στέκοντας Slans : item accusativorum omnium tam masculini, quam foeminini generis numeri plu- ralis, ut τοὺς 42205; bonos, ταῖς ἀτνχίχις iniquitates : itemque nominativorum pluraliumgeneris fceminini, ut αρεταῖς virtutes, µανάδες matres, etc. Ponitur etiam in fine secundæ person: 3ο omnium Verborum activorum numeri singularis, ut δέρνεις verberas, κλέγτεις furaris, et omnium temporum activa et passive significationis eiusdem numeri (si imperfectum passivum excipias) ut &ov:; verberabas, ἔδηρες verberasti, éózo- θηκες verberatus es, et hujusmodi. 3s T, mystica, ac salutaris litera sonat T, verum posita post v sonum 0, assumit, ut ἄντρον antrum quasi andron, et ἐναντίον contrarium enandíon. Y, idem munus subit quod, I, estque finalis quorundam gravitonorum generis neutrius, ut γλυχν dulce, βαρὺ grave : item # et eorum qua derivantur à græcaliterali lingua in voy, ut dixzu à ὀέκτυον, et reliqua plura. $, sonum habet F, vel ph, ut φέονω fero. X, sonus hujus literæ scriptura nequit ostendi, qui tamen Florentinorum C noverit, ejusdem literæ pronunciationem non ignorabit, quanvis non tam aspere sit edenda. Sane si chi Gallicum careret sibilo, et Italicum sci, non longe dista- rent à Greco y. V, valet ps, ut Ψαλμός Psalmus. Q, idem przstat quod O, estque terminativa omnium Verborum activa significationis tam presentis quam futuri, ut ayamà Qo, θέλω αγαπήσει amabo. Mutatur non raro à Græca- literali in hac vernacula lingua in ov, ut ζωμίδιον jusculum, Couuí, à πωλῶ Vendo, πουλῶ, et à μιμὼ simia, μαϊμοὺ, etc. Atque heec de literis, jam nonnulla dicamus de Diphthongis. Αι, correspondet LATINÆ diphthongo, c, in hanc terminantur prima, secunda, et tertia persona singularis przesentis Verborum tam passivorum, quam deponentium. Item et tertia persona pluralis ejusdem temporis, et nominativi pluralis nominum fcemininorum, et masculinorum prima, et secundae declinationis. As, ut plurimum sonat af, ut αὐτὸς épse aftos, interdum vero a6, ut avr aula, quasi An. Quare quoties post «v sequitur 8, ἔ, c, 7, 9, x, edenda erit ut a/, si vero post ipsam ponantur vocales, vel cæteræ alive consonantes, supradictis exceptis pronuncianda erit ut a6. Ει, facit 2, estque terminativa secunde et tertie persons presentis, et futuri activi Verborum barytonorum, ut γρά- peus γράγει, et θέλεις γράψεις, θέλει γραψει. — Εν, effertur ut ef, modo ut :6. quando autem debeat pronunciari ut ef, quando vero ut «5 observanda est supra- dicta regula de αυ. Οι, æquivalet etiam i. Cuius terminationem amant omnes nominativi plurales nominum terti: et quarte declinationis. Ον, correspondet ow Gallorum, ac sonat Italorum. Hanc terminationem habet secunda persona imperfecti modi indi- cativi passive significationis. item omnes fere genitivi singu- lares nominum masculini generis, et neutrius, si barvtona excipias in 2; et 7;, et quæ desinunt in «. Item nonnulla no- mina fœminina ut μαϊμοὺ simia, etc. III habet vernacula hæc Graecorum lingua ut literalis accentus, acutum videlicet ut λόγος, gruvem ut zu, et 5 tandem eircumflexum ut zu. Loci accentuum sunt quatuor, ultima, penultima, anteponultima, et præantepenultima. Ultima tres recipit accentus, non quidem omnes simul cum una dictio unius tantum sit capax accentus, sed potest vel acutum, vel gravem, vel circumflexum, prout ratio exigit, suscipere. Accentum gravem habent omnia monosyllaba ut τὶς, νὰ, δα, etc. Item adverbia in +, quæ derivantur ab adverbiis græco-literalis linguæ in à; cireumflexe, ut cogz docte, À σονῶς, «ax bene, à )5:, et hujusmodi plura. Nomina etiam neutra dis8vIlaba in 4, ut κεοὶ cera, voovi corpus, et alia. Accentum circumflexum suscipiunt genitivi tam singula- res, quam plurales, in quorum recti ultima accentus est vel acutus, vel gravis, vel circumflexus, ut 0co; Deus, θεοῦ, vw, honor, τιμῆς, Y, αρεταῖς virtutes, τῶν αρετῶν. Eundem observant accentum accusativi plurales nominum secundæ declinationis, et omnia verba circumflexa. Penultima etiam duos admittit accentus acutum videlicet et cireumflexum: hunc suscipit cum penultima est naturá longa, et ultima brevis in dictionibus plerunque dissyllabis, i5 ut μοῦσα, θαῦμα, etc. item in iis, quæ terminantur in ovzs, ut αἰῶνας S@CUTUM, a, ὤνας certamen, et in participiis verborum circumflexorum, ut χτυπῶντας verberans, αγαπῶντας amans, et sic de reliquis. Acutum vero requirit cum utraque est vel brevis, vel 3) longa, ut λόγος verbum, γώρχις urbes, vel longa per appositionem, ut (άῤῥος fiducia. Omnia neutra plurisyllaba in «, habent accentum acutum in penultima, ut παιγνίδι ludus, ἀνλρωπακι homunculus. Item omnia plurisyllaba cujus- cunque sint generis, dummodo habeant ultimam longam 3; acuuntur in penultima, sicuti et omnia verba quæ non sunt circumflexa, ut ὀννατώνο corroboro, σταλερώνω confirmo, et alia. Antepenultima duntaxat acuitur, si ultima fuerit brevis, ut ἄνλρωπος lomo. Ceterum nonnulli et recentioribus Græcis 1, non solent respicere ad ultimam syllabam, sed LATINORVM more habita ratione quantitatis penultimæ, antepenultimam acuunt si penultima fuerit brevis, ut ἁγιώτατη sanctissima pro ἁγιωτάτη, ἄδικους injustos pro ἀθίκους, etc. Melius tamen videtur et elegantius regulas accentuum observare literalis grammaticæ, ad quam velim confugias. Præantepenultima vero acutum agnoscit et circumflexum, acutum quidem in iis, quorum penultima est in «x, ut ἀναγκάλλιασις exultatio, ἐνύχτιασεν nox facta, est, quasi ια, unicam efficiat syllabam, et in προπαροξυτόνοι, quibus additur particula νε, ut κάαμετε, χάμετενε facitis : circumflexum autem in 1 iis quorum penultima circumflectitur, et iis additur articulus cum particula νε, ut εἰδατονε vidi illud. Jam spiritus in hac ipsa lingua iidem penitus sunt qui in græca literali, lenis videlicet, et asper, iisque eodem modo in utraque lingua utendum est. Quare non parum sumet uti- 15 litatis, et commodi tam in orthographia, quam in nominum declinatione, inflexionéque verborum is, Qui grainmaticam græcam apprimè calluerit. Cux VIII sint ORATIONIS PARTES, Articulus scilicet, Nomen, Pronomen, Verbum, Participium, Propositio, et Conjunctio, de iis singillatim habendus erit sermo, si prius dixerimus quot casus ac numeros vernacula Græcorum lingua admittat. IV igitur in quocünque numero casus agnoscit, nominativum, genitivum, accusativum, et vocativum. Genitivus ultra propriam significationem retinet etiam Dativi, ut σοῦ δίδω tibi do. Accusativus vero non raro ponitur loco genitivi, et præcipue pro articulo cà», ut % τιμήτους pro ἡ τιμήτων honor illorum, et dicunt ἕνα κομμάτι dou pro bou, idest, so Jrustulum panis. II tantum sunt numeri tam verborum quam nominum, SINGVLARIS videlicet, et PLVRALIS: respuit namque dualem numerum h:ec lingua, utpote solis Atticis proprium, à quorum melliflua suavitate quanvis longe distet, suas tamen ss habet et Musas et gratias. Articuli nominibus præfigi debent; sed quando : hoc opus hic labor est. Cæterum vel usus optimus erit præceptor, vel tua temet materna lingua docebit. Nam si tua lingua articulis utitur, ubi eos ponere in ipsa conaberis, ibidem collocabis in : greca. Exempli causa, si Gallice loquens dicas, la feste de Nostre Dame, eadem græce vertens enunciabis cum articulo ἡ ἑορτὴ τῆς θεοτόκου: 8i vero dicas, nous avons grande s Feste absque articulo, dices etiam græcè, ἐμεῖς ἔχομεν μεγάλην ἑορτὴν, nullo præposito articulo. Adverte tamen in nomine, ::;, semper præponendum esse articulum, quanvis in aliis linguis non praeponatur, di- cendum enim semper est ó θεὸς cum articulo, unde cum dicunt gloria tibi Deus, addentes articulum aiuntdezx σοι ὁθες. Adverte etiam Grecos vulgares carere articulis postpositivis, pro quibus LATINORVM more relativis qui, quce, quod, utuntur, postponentes ὁποῖος, ὁποῖα, ὁποῖον, ac præfigentes articulos, ὁ, 7», τὸ, ut ὁ Πετρος 6 ónoio; Petrus qui. i$ Tres sunt articuli præpositivi, à quibus genus nominum dignoscitur, ó masculini generis, ἡ foeminini, et τὸ neutrius. Sic autem flectuntur, Masc. Fam. Neut. Sing. No. ohic. No. hac. No. ro hoc. 20 Ge. τοῦ Ge. ri Ge. τοῦ Acc. toy AC. Tv AC. To Voc. © Voc. © Vo. «© (P.22)Pl.No. ci hà ^ No. ai vel ἡ να No. τὰ hcc Ge. τῶν Ge. τῶν Ge. τῶν 25 Ac. TOUS Ac. ταῖς vel τῆς AC. Ta Vo. © Vo. o Vo. à Ex his facile colligi potest quam malé alii notent in plurali articulum f@mininum per οἱ diphthongum, quæ soli masculino generi convenire debet. 5 vel τῆς videtur Ionica loquutio, 30 cujus est mutare in η, nec temere usurpari potest pro αἱ et Tai. Qv.x de Nominum divisione inseri hoc loco possent, utpote as Satis dilucida ex aliorum grammaticis, ne in iis recensendis tempus terere videar prætermittam. Dicam tantum qu: propria censeo in hac lingua.Variæ igitur multiplicésque sunt nominum terminationes, quæ varias etiam sortiuntur declinationes, quarum numerus licet communiter quaternarius assignetur, à me tamen majoris claritatis ergo sextuplex tradetur. Erunt quippe declinationes quatuor ἰσοσύλλαξοι, id est parisyllabæ, una par- tim ἰσοσύλλαξος, et partim περιττοσύλλαξος, quæ in plurali tantum 5 incrementum suscipit, altera demum omnino περιττοσύλλαθος, qui in utroque numero incrementum admittit. I nominum declinatio est tantum masculinorum in a; et ης, quorum genitivus in ov, licet satis barbare, et nimis corrupte apud vulgus exeat in a, vel in η, juxta terminatio- 10 nem nominativi, cum id proprie contingat in accusativo ad- dito y, quam tamen nonnulli abjiciunt. Pluralis est in auc, ge- nitivus in à», accusativus et vocativus, ut nominativus. Exemplum ín az. Sing. Plur. 15 No. ὁ τχµείας promus. .. No. οἱ ταμείχις Ge. τοῦ ταμείου Ge. τῶν ταμειῶν ACC. Toy ταμείαν Αο. τοὺς ταµείαις Voc. à ταμεία Vo. à ταµείαις Exemplum n ης. 20 Sing. Plur. Nom. ὁ κλέφτης fur. Nom. οἱ χλέφταις Gen. τοῦ χλέφτου Gen. τῶν κλεφτῶν Acc. Toy χλέφτην Acc. tous «Jta; Voc. ὦ κλέφτη Voc. ὦ κλέφταις 25 Adverte quædam nomina propria in ας oxytona posse termi- nare genitivum singularem et in ov, et in a, ut ὁ Πυλαγορας, τοῦ Πυθαγόρου, et Πυθχγόρα, quædam vero in a; circumflexa retinere tantum x in genitivo, ut ó Λουκᾶς, τοῦ Λουκά, etc. II declinatio foemininis duntaxat gaudet nominibus, 3o quorum nominativus est in x vel », genitivus in ας vel v; juxta recti vocalem. Accusativus autem in ἂν vel vy prout fuerit ultima vocalis nominativi. Exemplum £n a. Sing. Plur. No. 49Jíz amicitia. Nom. » φιλιαῖς Ge. τῆς φιλιᾶς ! Gen. τῶν φιλιῶν Dans l'édition originale, le texte porte της φιλιᾶς et x φιλιαῖς. AC. | rhv qUuxy Acc. ταῖς φιλιαῖς Vo. © φιλιά Voc. © suis | Exemplum in η. Sing. Plur. Nom. ἡ γνώμη opinio. No. 5$ γνώµαις Gen. τῆς γνώμης Ge. τῶν γνωμῶν Acc. τὴν γνώµην AC. ταῖς γνώμαις Voc. c γνώµη Vo. © γνώμαις. Nota híc vocativum singularem et pluralem similem esse utrique nominativo ; quod non contingit in prima declinatione, in qua vocativus singularis amittit. Item genitivum pluralem notari semper accentu circumflexo, ut fit etiam in prima. III declinatio omnia genera nominum complectitur, quorum masculina, muliebria, et communia terminationem habent in ος, neutra vero in ον, vel in o, genitivus sin- gularis in ov, accusativus in ov, et vocativus in e. Exemplum masculinorum ín os. Sing. Plur. No. 6 λογισμὸς cogitatio. No. οἱ λογισμοὶ Ge. roù λογισμοῦ Ge. . rà» λογισμῶν Acc. toy λογισμὸν Ac. τοὺς λογισμοὺς Voc. ὦ λογισμὲ Vo. à λογισμοὶ Exemplum fœmininorum in os. 25 Sing. Plur. No. ἡ ἔρημος Solitudo. Nom. ἡᾗ ἔρημοι Ge. τῆς ερήμου Gen. τῶν ἑρήμων Acc. τήν ἔρηαον Acc. rai; ἐρήμους Voc. ὦξρημε Voc. à ἔρημοι ο Hoc eodem modo flectuntur communia additis præpositivis articulis ó et 2, ut ὁ et % παρθένος tírgO, τοῦ καὶ τῆς παρθένου, etc. Exemplum neutrorum in ον. Sing. Plur. No. ro ὀένδρον arbor. Nom. τὰ δένδρα 35 Ge. τοῦ δένδρου Gen. τῶν δένδρων AC. τὸ 0cyJpoy Acc. τὰ ὄκνδρα Voc. à δένδρον Voc. à δένδρα. Sciendum autem hic est nomina neutra tres casus habere similes in quocünque numero, rectum videlieet, accusativum et vocativum ; quod non tam verum est in hac declinatione, quam etiam in cæteris aliis, quæ neutra nomina continent. QvanTA declinatio est masculinorum in ας et ης, quorum flexio partim convenit cum nominibus prim:e declinationis, partim vero cum nominibus tertie. Horum igitur genitivus singularis est in ου, accusativus et vocativus in « vel η juxta terminationem nominativi. Exemplum in ας. Sing. s Plur. No. 6 σχλιχκας cochlea. No. οἱ σαλιάχοι Ge. τοῦ σχλιάκου Ge. τῶν σαλιάκων Acc. toy σᾶἄλιακα Ac. τοὺς σαλιάκους Voc. c σᾶλιακχα Vo. o σαλιάχοι Exemplum £n ης. Sing. Plur. No. 6 µάστορικ artifex. Νο. οἱ µαστόροι Ge. τοῦ µαστόρου Ge. τῶν µαστόρων AC. τὸν µαστορη AC. Ἅτοὺς µαστόρους Vo. Ó µάστορη Vo. à µαστόρη Animadvertas velim in hac declinatione semper nominati- vum, et vocativum pluralem debere acui in penultima: vocativum vero singularem acui in antepenultima si nomen sit trisyllabum, si vero quadrisyllabum in præantepenultima, sive quod idem est servare semper accentum sui nominativi, ut ex allatis exemplis licet colligere. V declinatio amplectitur tam masculina in az et 7; barytona, quam in τς ὀζύτοναχ, et foeminina in +, quorum obli- qui singulares retinent.recti vocalem ablata ς in masculinis, et addita in foemininis. Pluralis vero nominativus est pluri- syllabus in ade; vel οὔδες, genitivus in ων, accusativus et voca- tivus similes sunt nominativo. Exemplum ín as, Sing. Plur. N. ó µασκαρὰς nugator. N. οἱ 202020 G. τοῦ µασκαρὰ α. τῶν µασκαράδων Δ. τὸν µασκαρὰ Α. τοὺς µασκαράδες V. ὦ µασχαρὰ γ. ὦ µασκαραθες. MEYER. GRAMM. GRECQUE] Exemplum in xs. Sing. Plur. No. 6 χριτῆς judez. No. οἱ χριταθες Ge. τοῦ xp Ge. τῶν κριτάδων s ACC. Toy χριτὴ Acc. τοὺς χριτάδες Voc. ῥὦ κριτή Voc. ó κριτάδες, Exemplum ὃν ις. Sing. Plur. No. 6 xps domínus. No. oi χυροῦθες 10e. τοῦ χύρι Ge. τῶν κυρούδων Acc. τὸν χύρι Acc. τοὺς κυροῦδες Voc. à χύρι Voc. et χυροῦδες Adverte composita ex isto nomine χύρις ut νοιχοκύρις; Χαραθο- χύρις, etc. formare nominativum pluralem in ide; non in οὔδες, 15 dicimus enim νουιοχύριδες, καραβοκύριδες retinentes t, in omnibus obliquis. Exemplum feminini in a. Sing. Plur. No. #ucyx mater. No. * µανάδες s) Ge. τῆς μάνας Ge. . tà» μανάδων Acc. hy μάνα Ac. ταῖς µανάδες Voc. ὦ µάνα Vo. ὠμανάδες Ex quibus colligi potest nomina in ας et ης masculina, et foeminina in « habere nominativum pluralem in ἄδες sola e; vero masculina in et in oie. Sexta, et ultima declinatio continet tantum nomina περιττοσύλλαθα neutrius generis, quorum terminatio est α vel :, genitivus plurisyllabus in ου, ac cæteri casus ut nominativus. His addi possunt nomina neutra in v. Exemplum in a. Sing. Plur. Νο. ro κρίμα peccatum. No. tà κρίµατα Ge. roù κριµάτου Ge. τῶν κριμάτων AC. To χρίµα AC. τὰ xpipata 35 Vo. c χρίµα Vo. à κρίµατα Adverte hzc nomina desinentia in x, posse etiam terminare genitivum singularem in ος juxta regulam græcoliteralis grammaticæ, ut si quis pro χριµάτου diceret κρίµατος, pro στοµάτου στὀµατος, et sic de reliquis. Exemplum in ι. Sing. Plur. Nom. τὸ rx puer. Νο. τὰ παιδιὰ $ Gen. τοῦ παιδιοῦ Ge. . rà» παιδιῶν Acc. τὸ παιδὶ Acc. τὰ παιδιά Voc. o παιδί Voc. c παιδιὰ Observandum est hoc loco apud quosdam non circumflecti genitivum singularem, et pluralem nominum desinentium in i quum dicunt τοῦ παιδίσυ, et τῶν παιδίων cum accentu acuto. Verum communis usus utrósque circumflectit, quem etiam sequendum esse censemus, cum ipse hac in re non minimi sit ponderis, ac momenti. HETEROCLYTA nomina dicuntur, qu: vel novam sortiuntur flexionem in plurali diversam à singulari, vel genus mutant aut accentum, vel peculiarem quendam declinandi modum, irregularem tamen constituunt. Ad primum genus hete- 1ο roclvtorum revocari possunt omnia nomina foeminina in ες, quorum flexionem unius exemplo satis ediscere poteris. Exemplum n s. Sing. Plur. Nom. 7 πίστις fides. No. nn πίσταις i5 Ge. τῆς πίστις Vel πίστεως Ge. τῶν πίστεων Ac. τὴν πίστιν Acc. tais; πίσταις Vo. © πίστι Voc. o πίσταις Ex nominibus masculinis in ος, nullum reperio quod sit heteroclytum, prater nomen λόγος, quod in singulari mascu- ao lini est generis, in plurali veró neutrius, et sic declinatur. Sing. Plur. No. 6 Àdyos verbum. No. ra λόγια Ge. roù λόγου Ge. τῶν λογίων Acc. τὸν λόγον Acc. τὰ λόγια Voc. Joy: Voc. à λόγια. Huic addi potest nomen fœmininum ὄξοδος, quod cum sit tertie declinationis, variat tamen in plurali terminationem accusativi, communiter enim pro cai; ὄ-οδους, ponitur cai; ózo- da, quæ est terminatio accusativi pluralis secundæ declinationis. At vero neutra omnia in os, ut à/o; flos, κέρδος lucrum, etc. et nonnulla in ον, ut δέν2ρον arbor, loco « in nominativo plu- rali reponunt »; dicimus enim 2» lores, γέρδη lucra, et δέν- en arbores, quorum genitivus est in à» circumflexe. ο. Nomen ῥίγας Ret, quanvis quinte declinationis, quia ta- men accentum mutat, et terminationem in genitivo singulari, ideo non immerito inter heteroclyta annumeramus. Dicetur igitur in genitivo pro τοῦ ῥίγα juxta regulam τοῦ pro; caeteri casus tam singulares, quam plurales sequuntur flexionem quintze declinationis. Nomina propria virorum in οὓς et ως, ac mulierum in ov et à, non declinantur nisi in singulari, et retinent ου vel ω in omnibus obliquis. At vero substantiva in o2; in utroque nu- mero declinantur. Singula propriis exemplis elucescent. 20 Evemplum virorum in οὓς et w:. Sing. Sing. No. 0 [ησοῦς Jesus. No. ὁ Mivyo; Minos. Ge. roù [ησοῦ Ge. ro0Mówg — Ac. τὸν [ησοῦν Αο. τὸν Μίνων 2: Vo. o [ησοῦ Vo. à Mw Exemplum mulierum in ov et o. Sing. Sing. No. 7" μαϊμοὺ simia. No. 75» Avo Latona. Ge. Tr μαϊμοὺ Ge. τῆς Aro 30 AC. τὴν μαϊμοὺ Ac. την Λιτὸ Vo. à μαϊμοὺ Vo. ὦ Λιτὼ Exemplum substantivorum in οὓς Sing. Plur. Nom. ὁ νοῦς mens. Nom. οἱ νόοι Gen. τοῦ νοῦ Gen. τῶν νόων Acc. τὸν vov Acc. τους νόους Voc. ὦ vou Voc. ὦ νόοι Nomen item nou; et πολὺ heteroclytum est, licet foemininum πολλὴ nequaquam sit, cum observet regulas secundæ declina- tionis. Quare sit exemplum masculini πολὺς, et neutrius πολὺ. Sing. Plur. Nom. ὁ πολὺς multus. No. οἱ πολλοὶ Gen. τοῦ πολλοῦ Ge. τῶν πολλῶν 5 Acc. Toy row Ac. τοὺς πολλοὺς Voc. o πολὺ ' Vo. © root. Sing. Plur. No. τὸ πολυ muwultwm. Νο. τὰ πολλὰ (49. τοῦ πολλοῦ Ge. τῶν πολλῶν 10 Acc. ro πολὺ Acc. τὰ πολλὰ Voc. o πολὺ Vo. ὦ πολλὰ His adde omnia nomina in u; barytona ut βαρὺς, γλυὺς, et alia, qua sic flectuntur. Sing. Plur. 45 No. ὁβαρὺς gravis. No. οἱ βαρεῖς Ge. τοῦ βαρυοῦ Ge. τῶν βαρυῶν Acc. roy βαρὺν Acc. τοὺς βαρεῖς Voc. à βαρὺ Voc. o βαρεῖς. Neutra eorum in v, non sunt irregularia sed pertinent ac » reducuntur ad ultimam declinationem, et eodem modo declinantur quo desinentia in i. atque hæc de heteroclytis. Verbalia quædam deducuntur à presente versa o in r, si aliqua praecedat consonans, vel simplex vocalis, sic à v:xo formatur νίκη victoria, et à βοῶ for clamor : si vero vocalem o, ss praecedat diphthongus ευ, tunc ο, mutatur in a, et v inc, unde à ὀρυλεύω fit δουλεία servitus, et à φτωχεύω φτωχεία paupertas. Verum siante o, ponaturov diphthongus, o quidem vertitur in nat vu abjicitur, ut zxow» audio, a«or, auditus. Ex verbis in γω, quorum penultima est ευ, formantur 30 etiam verbalia in », rejecta v, ut ex φεύγω φυγή fuga. Ea vero quæ vel solam e habent, vel junctam cum in penultima, mu- tant o in oc, ε in ο, et abjiciunt « ut λέχω λόγος verbum, σπείοω σπόοος Semen. Sunt etiam alia verba in γω, quorum penultima est in x, et hiec verbale formant in t, ut ozye φαγὶ, cibus, et ss additione ro, φαγιτὸ. Verba etiam in ὁῶ circumflexa verbalia habent in t, ut τραγουδῶ CAO, τραγοῦλι cantus, et lolo da floreo, λουλοῦδι flos. At in νῶ, et 0o formant verbalia in ος, ut πονῶ do- leo, πόνος dolor, et ποθῶ desidero, πόθος desiderium. Tandem ex verbis in uw effingi possunt verbalia in µα rejecta v, ut à κάμνω facio, κάµωμα factum. Quædam autem suam desumunt originem ab aoristo activo, et hæc vel desinunt in ux et uo;, vel in i, velin ua. S Verbalia in ya et µός formantur à prima persona aoristi - primi, qui si fuerit in σα verborum barytonorum formabit guum verbale ponendo inter set x, u, ut ἀνούω audio, aoristus primus est ἄχουσα, hinc interposita u, inter c et a, fit ἄχουσμα auditio, et versa ux in uo; ακουσμὸς nominis fama. Dixi verborum barvtonorum, quia. aoristi verborum circumflexorum mutant simpliciter ox in uz, et rejiciunt c, si fuerit augmen- tum syllabicum, ut κινῶ, ἐκίνησα; ox in ua, et ablato e, aug- mento syllabico, xéaux motus. Verbum δένω ligo, quanvis barytonum, et aoristum habeat in σα, ejus tamen verbale exit in ux, et non in cua, ut ἔδεσα, Œua vinculum, et additione τι, δεμάτι fasciculus. Si ultima aoristi fuerit in λα, vel ρα formanda erunt verbalia in ua, et voc, interpositione u, εἰ ablatione augmenti, quod si ejus penultima fuerit ει, rejicienda est ι. si vero n 0 tantum verti debet in α, ut σπείρω semino, ἔσπειρα. antpux Se- men, δαίρνω verbero, ἔδηρα, ὀαρμός verberatio. Tandem verbalia in τς, τα, et wo deducuntur à secunda per- sona ejusdem aoristi mutando ε in :, et abjiciendo e, si fuerit augmentum syllabicum, ut ab εκίησες, Ἀίνησις motus, ab ἐπορπάτησε: Gmbulasti, ποοπατησιὰ ambulatio, et ab ἔκλεψες furatus es, Χλεψιμιό furtum. Adverte tamen caracteristicam v, ver- tendam esse in c, ut*ab éxcues judicasti fit κοίσις judicium, mutata v in £,e in ν et rejecto augmento. Atque hæc de derivatione verbalium substantivorum, nam 30 de adjectivis infra suo loco dicendum. Illud tantum addo ex ipsis substantivis derivari alia nomina substantiva in ox, έζα, οὔλα, et όπουλον, quæ diminutionem significant, ut à ματι OCUÎUS, µατάκι OCellus, à καρδιὰ cor, καρδίζα corculum, à ψυχη anima, ψυχούλα animula, et ab εὐκγγέλιον evangelium, εὐχγγελιόπουλον evangeliolum, etc. Jam dicamus de numeralibus, quorum aliqua sunt cardina- lia, ut loquuntur, alia ordinis. Cardinalia sunt hæc: Masc. Fam. Neut. 10 Sing. Ν. ἕνας unus. µία una. ἕνα UNUM. (1. ἑνὸς vel ἐνοῦ μιᾶς ἑνοῦ À. ἕναν vel ἔνχνε. μίαν ἔνχ. Hinc composita masculini generis καθένας unusquisque, xavé- vas nullus, vel κανεὶς à literali εἷς, et foeminini πασαµία unaqueæ- que, et χαµία nulla, et neutrius καθένα, et per syncopem xat unumquodque, et χανένα mullum, eodem prorsus modo flec- tuntur, quo primitiva ἕνας, µία, ἕνα paritérque carent numero 5 plurali, et vocativo. Avo duo, est omnino indeclinabile omnisque generis, cum dicatur οἱ, αἱ καὶ τὰ δύο, in omnibus casibus solos articulos variando; reperitur tamen interdum genitivus τῶν duo duorum. Τρεῖς tres, est commune, cujus genitivus cpu, acc. τρεῖς. Neutrum habet τὰ τρία tria. ge. τριῶν. acc. τρία. Técoape; quatuor, etiam est masculini ac fceminini generis, ge. τεσσάρων. acc. técoapes. Neutrum est τὰ τέσσαρα. ge. τεσ- σάρων. acc. τέσσαρα. Atque ab his usque ad ἑκατὸν centum sunt is indeclinabilia, ut πέντε quénque, et sex, ἑφτὰ septem, óxzo octo, one novem, déxa decem, ἔνδεκα undecim, δώδεκα duodecim, (ὁριατρία vel δεκατρεῖς tredecim, δεκατέσσαρα Vel δεκατέσσαρες qua- tuordecim, apud modernos Grecos declinantur,) δεκαπέντε quindecim, δεκάξη sexdecim, δεκαφτὰ septemdecim, δέκα ὀκτὼ 30 decem et octo, δέκα ἐννειὰ decem et movem, εἴιοσι viginti, εὔνοσι ἕνα viginti unum etc. τριάντα triginta, σαράντα quadra- ginta, πενήντα quinquaginta, ἑξήντα sexaginta, ἑδδομήντα sep- tuaginta, ὀγδοήντα octoginta, ἑνενήντα nonaginta, ἑκατὸ cen- tum. Hinc jam incipiunt declinari oi διακόσιοι, n διακόσιαις, τὰ ss διακόσια ducenti, etc. τριακόσιοι trecenti, etc. χίλιοι, χίλιαις, χίια mille, hinc δύο χιλίαδε duo mille, τρες χιλιάδες tria millia, récoures χιλιάδες quatuor millia, etc. usque ad ἕνα μιλιοῦνι millionem generis neutrius, unde déo μιλιούνια duo milliones et sic deinceps. Ordinalia sunt πρῶτος primus, δεύτερος secundus, τρίτος tertius, τέταρτος quartus, πέµπτος quintus, ἔχτος sextus, ἔδδομος septimus, ὄγδοος octavus, ἔννατος nonus, δέχατος decimus, ἐνδέ- χατος wndecimus, δωδέκατος duodecimus, δέκατος τρίτος tertius decimus, δέκατος τέταρτος decimus quartus, etc. εἰκοστὸς vige- s; simus, εἰκοστὸς πρῶτος vigesimus primus, etc. τριακοστὸς trigesimus, τεσσαρακοστὸς quadrigesimus, πεντηκοστὸς quinqua- gesimus, ἑξηκοστὸς Sexagesimus, ἑβδομηκοστὸς septuagesimus, 1., ligne 12 de l'édition originale, le texte porte μιλῶν, puis μιλιούνια. —, 1. 6, il a διακοσιστὸς. Dans un cas comme dans l'autre ce sont de simples fautes d'impression. ὀγδοηκοστὸς OCtuagesimus, ἐννενηκοστὸς nomagesimus, ἑκατοστὸς centesimus, δικκοσιοστὸς ducentesimus, τριακοσιοστὸς trecente- Simus, τετρχκοσιοστὸς quadringentesimus, etc. χιλιοστὸς mille- simus, χιλιοστὸς πρῶτος millesimus primus, et quæ sequuntur. AnjECTIVA Sunt quae propriis ac substantivis nominibus præfiguntur : horum autem quedam sunt in ος, quædam in ης: alia in a5, alia in ig, alia denique in υς. De uniuscujusque terminatione singillatim agendum hoc loco. Et primo quidem adjectiva in o; pertinent ad tertiam declinationem, quorum si terminatio fuerit in o; purum, quod Scilicet non subsequitur consonans, sed vocalis, aut diphthongus, foeminina desinent in «, ut ἄγριος ferus, &yovx fera, ἄγριον Jerum. Unum excipe óydoo; octavus, ὀγδόη octava. Si vero Sint in o; non purum, habebunt fceminina in v, ut καλὸς, xa35,. καλὸν bonus, bona, bonum, qux ad secundam declinationem revocari debent, neutra vero in ov tertize declinationis. e; Adjectiva in ης quædam sunt prime, quaedam quintæ declinationis, utraque fœmininum formant vel in pu secunde declinationis, ut κλέφτης fur, κλέγτρια. ἀκαμάτης negligens, ἄχαµάτρια: Vel in σα illud addendo, ut χωράτης rusticus, χωριάτησσα rustica, etc., quæ semper retinent accentum penultimæ sui s»; masculini, ut patet in exemplis allatis, exceptis duntaxat adjectivis in ϱης, quorum fœminina non observant accentum penultimæ, ut διχκονάρης mendicus, διακοναριὰ mendica et ψωµατάρης Tnendazx, ψωµαταριὰ, etc. atque hsc omnia neutris carent. ᾿ x» At vero in ας sunt quinte declinationis, et formant fœmnina aliquando in αινα ut pxyxs VOTAX, φάγαινα voraz; Sæpissime in ica, ut βασιλιὰς Imperator, βασίλισσα Imperatriz, ῥίγας Rex, ῥίγισσα Regina, et alia plura quæ neutrum penitus ignorant. Que desinunt in et ad sextam declinationem referuntur, et habent fceminina in iz secundæ declinationis, neutra vero in, sextæ declinationis, ut pæzpis, µαχριὰ, μακρὶ longus, longa, longum. Nomen κύρις Dominus, foemininum habet χυρὰ, non vero κυρία, nec format neutrum inc | 40 Tandem adjectiva in w sunt etiam sextæ declinationis, ex quibus for(P. 47)mantur fœminina in eix secund: declina- tionis, et neutra in ? sextæ, ut γλυκὺς, γλυκεῖα, γλυκὺ dulcis, et dulce. Bzpu;, xotix, βαρὺ gravis, et grave, et hujusmodi plura. Jam Comparativa in repos, et Superlativa in raro; ex iis præcipue deducuntur adjectivis, quorum terminatio est in ος, ες, et v; ; alia enim explicant sua comparativa, vel per πλέα vel per µεγαλήτερος; », o», Superlativa vero per µεγαλώτατος, n, ov, ut cum dicimus πλέα ἀκαμάτης negligentior, µεγαλώτατος φαγὰς edacissimus, et ó µεγαλήτερος ἄοχοντας τῆς χώσας tota urbe nobilior. Quá tamen ratione Comparativa, et Superlativa formentur ab adjectivis in ος, «c, et us, quaeve litera dematur, mutetür- que vocalis sequentibus clarum fiet exemplis. ( ἄγριος ἀγριώτερος &ypworzros sylvestris ος $ ἔνδοζος ἐνθοξότερος ἐνδοξότατος gloriosus 15 σοφὸς, σοφώτερος, σοφώτατος, SUDIENS. ις | μακρίς, µακρίτερος, µακρίτατος, longus. u; | βαρὺς, βαρύτερος, βαρύτατος, gravis. Ex his facile colligere potes, adjectiva in ος, quorum pe- nultima est longa, servare o, in comparativis ac superlativis ; mutare vero in o, cum sit brevis. Adverte etiam in hac lingua, ex adjectivis in o; non purum, formari quidem comparativa in τερο:, et superlativa in raros, sed mutari o in η, in solis comparativis : sic à καλὸς bonus fit χαλήτερος ?elior, à γοντοὺς CTASSUS, χοντρήτερος C'assior, à usya- λος Magnus, µεγαλήτερος major, etc. Posset aliquis dicere hujus- modi comparativa desumi à foemininis καλη, χοντρή, et µεγάλη addito recos, sed tunc cave ne dicas superlativa «a4Zracos, χον- τρήτατος, et µεγαλήτατος, hæc enim semper respiciunt masculina; quare dicendum erit καλώτατος optimus, χοντρότατος crassissimus, et μεγαλώτατος maximus. Adverte item adjectivum φίλος non habere comparativum in τερος, et Superlativum in τατος, sed illa exprimere per µεγαλήτε- pos, et µεγαλώτατος, Ut pod εἶνχι τοῦτος µεγαλήτερος φίλος οδί hic mihi magis amicus, et µεγαλώτατος φίλος amicissimus. Ex adjectivis in uz, πολὺ: tantum est irregulare, hujus enim comparativum est vel πολλότερος à moo; inusitato, vel περισ- σότερος à περισσὸς, undein plurali περισσότεροι major pars, vel plerique : superlativum vero πολλότατος quan multus à πολλ2ς. Atque hæc de gradibus comparativis et superlativis, super- 4o est ut nonnulla dicamus de adjectivorum derivatione, ut completam de illis habeamus doctrinam. Adjectiva quaedam sunt primitiva ut χαλὸς bonus, quædam derivata ut Tewxónow parvus Turca. À primitivis deducuntur alia, quæ diminutiva dicuntur, quorum ter- minationes sunt in ούτζυιος, n, ov, et in όπουλος, α; ov, ut καλὸς s bonus, καλούτζιχος, n, ον, subbonus, a, um. et ῥωμπὸς græcus, ῥωμηόπουλος, α, ον, greculus, a, um, et similia. A substantivis feminini generis in «, modo exeunt adjec- tiva in as, ut à γλῶσσα lingua, γλωσσὰς loquax : modo in κὸς ut à καρδιὰ COT, καρδιακὸς cordialis : modo in pw ut à βάρκα ιο cymba, βαρκάρης portitor: modo in ov, ut à γυναῖκα mu- lier, γυναικούλης muliebris: modo in τερὸς, ut a ζημιὰ dam- num, ζημιατερὸς damnificus ; et tandem in vos, ut à χαπέλα sacellum, καπελάνος sacrarii custos. Item præstandum est si à neutris deducenda sunt adjectiva, cum hac tamen differentia, quod nominativo plurali addenda sint, p;, roc, ινὸς et paxo;, ubi in foemininis soli nominativo singulari imponebantur, sic à χέρατα cornua, additione v, fit κερατὰς cornutus, à παραμύθια fabulæ, additione pns, παραμνθιάρης fabulosus, à γέεια barba, γενειάτος barbu- so tus, à ψώματα mendacia, ψωμµατωὸς, et ψωματάραος mendax, et hujusmodi plura. Substantiva foeminina in », modo sua formant adjectiva in ηρὸς, ut τόλμη audacia, τολμηρὸς audax ; modo in ερὸς, ut βλάβη noxia, βλαθερὸς noxius; modo in repos, ut λύπη tristitia, λυπη- as τερὸς tristis : modo in τικὸς, et vc, ut cum honor, τιμητοιὸς et τί- µιος honorificus, et denique in pa; verso v in «, ut µήτη nasus, µηταρας nasutus. Sic etiam à substantivis in o; deduci possunt adjectivain ερὸς, ut à dodo; dolus, δολερὸς dolosus, à φόθος timor, φοθερὸς timendus 30 etc. in οιὸς, ut à τέλος finis, τελιχὸς finalis, τόπος locus, (P. 52) το- rexos localis, et alia : in vc, ut ab οὐρανὸς calum, οὐράνιος cælestis : in εινος, ut ab aeco; aquila, ἀετεινὸς aquilinus: in vos, ut ab ἄνθρωπος homo, ἀνθρωπωὸς humanus; et tandem in ιάροιος, ut à ῥόζος nodus, ῥοζιάρικος NOOSUS, κμπος κομπιάρικος, et similia. ss À neutris in ον fiunt adjectiva in ένιος et ενος, ut à ξύλον lignum, ξυλένιος, et ξύλινος ligneus : item in coc, ut à πρόσωπον persona, προσωπικὸς personalis. At neutrorum in «, adjectiva exeunt vel in dom, ut ypœu accipiter, γερακάρης accipitra- rius : vel in ἄτος, ut μουστάκι MyStAT, µουστακάτος mystacem 0 habens magnum : vel in ταος, ut σχυλὶ canis, σχυλίτοιος σαπέ- nus : vel sæpissime in ac, ut ψάρι páscís, ψαρὰς piscator, µου- λάρι mulus, μουλαρὰς mulio, et hujusmodi plura. Fœminina in &, quæ non sunt verbalia habent adjectiva simpliciter in ræos,ut πόλις urbs, πολιτινὸς urbanus, verbalia vero si sint in os mutant ç in v, ut χίνησις motus, κινητυκὸς motivus ; si vero in φις, vel Ex. i vertetur in g, et E in x, ut βλάψις (quod tamen non est in usu) βλαντικὸς damnificus, et s φύλαζις conservatio, φυλακτικὸς conservativus. Sunt etiam non exigui numeri adjectiva, quæ suam des- umunt originem à verbis, quorum alia sunt in aro;, alia in prog, alia in χρὸς, quædam in της, et Tes, alia demum in τὸς; ho- rum autem formationem is omnium optime tenebit, qui græcoliteralem grammaticam in primis calluerit: Verum ne rudis et Tyro, et τῶν ἑλληνικῶν µαθηµάτων penitus ἄγευστος ab hac nostra Græco-vulgari lingua longe videatur arceri, has sibi regulas observandas proponat. Primum adjectiva in aro; derivari à presenti mutato ω in 15 a, et addita τος, ut à φεύγω fugio, φευγαάτος fugitivus : item in »oo; mutato o in », ut a πνίγω Su[foco, πνιγηρὸς suffocato- rius: item in µος, et precipue a verbis in do versa ζω in pros, ut à γνωρίζω COJNOSCO, γνώριμος cognitus : item in xo; muta- tione ω in «, ut à γράφω scribo, γραφυὸς, qui pertinet ad so scripturam. Secundoadjectiva in τυκὸς, τῆς et vo; deduci à prima persona aoristi activi versa ultima syllaba in ræos, τῆς et τὸς, rejectó- que augmento, ut ab ἐκίνησα movi, fiunt κινητικὸς motivus, κωητὴς MOVENS, et κωητὸς Mobilis, ἀγάπησα amavi, ayamncos t5 amabilis, ἀγαπητῆς amans, ἀγαπητιαὸς amatorius, unde ἄγα- run amasia, et similia. Quod si ultima aoristi exierit in £a, vel da,tunc in formandis adjectivis E verti debet in x et ψ, in vel φ et a, in τικὸς, τῆς et τος, ut ab ἔσμιχα miscui, fit σμικτὸς mixtus, σμικτικὸς admixlivus, et ouixrns miscens sic ab ἔγραψα 30 deduci possunt γραπτὸς scríptus, yp&(P.55)prn; scriptor, et γραφτικὸς qui scribi potest, et ita de reliquis. Ῥποπονινα dividi solent in primitiva, possessiva, demon- ss strativa, relativa, composita, interrogativa, et infinita. Primitiva sunt tria, ἐγὼ prim» persons : ἐσὺ {u, Secun- dz persons; τοῦ sui, tertiæ persons. Hæc autem sic flec- tuntur. Sing. Nom. εγὼ ego. Gen. poo mei, et mihi. Acc. é£u£yx vel μὲ me. Plur. Nom. ἐμεῖς nos. 5 Gen. ἐἑμῶν et ἐμᾶς mostrum vel nobis. Acc. ἐμᾶς νε] μᾶς nos. Sing. Nom. cv tu. Gen. σοῦ tui et tibi. Acc. ῥἐτένα vel oc te. 10 (P. 56) Plur. No. ἐσεῖς VOS. Gen. ἐσᾶς vel σᾶς vestrum et vobis. Acc. ἐσᾶς vel σᾶς vos. Sing. Gen. τοῦ sui vel sibi. Acc. 1680. 45 Plur. Gen. τῶν suorum vel sibi ipsis. ACC. cov; SUOS. Ubi adverte duo priora primitiva habere genitivum plura- lem similem accusativo; posterius vero carere utroque nomi- nativo, atque hac omnia tria privari vocativo. Item accusa- «0 tivum τὸν, quum postponitur alicui verbo assumere :, ut εἴδατον vidi illum, εἴδατονε. Possessiva sunt sex, ἐ)ιιόσμου, ἐδικήμου, ἐδικόμου, meus, mea, meum : ἐδικόσσου, ἐδικήσου, ἐδικόσου tuus, tua, tuum: ἐδιιόσ- του, ἐδικήτου, ἐδικότου SUUS, δα, SUUM : ἐδικόστου quum ad fce- :; minina tantum refertur assumit non ineleganter pro του, της, Videlicet ἐδιχόστης, εδικήτης, ἐδικότης, non solum in singulari, sed etiam in pluraliéduxóguas, ἐδιχήμας, doux; noster, nostra, nostrum : ἐδικόσσα:, ἐλικήσας, ἐλικόσας vester, vestra, vestrum : ἐδικόστων, ἐδικήτων, ἐλικότων vel ἐδιχόστους, &ui- τους, ἐδικότους €0rum, earum, eorum. Horum masculina, et neutra ad tertiam pertinent declinationem, fœminina vero ad Secundam, et µου, σου, του, µας, σας, των et τους, remanent im- mutata in omnibus obliquis, ut ἐδιχόσμου, ἐδικαῦμου, ἐδιχόνμου, etc. Dicitur etiam éCwósuov,' δικήµου, δικόµου, ablata e, si præ- 3; cipue preecedat vocalis, vel diphthongus, ut εἶναι δικόµου τὸ χαρτι, liber est meus. Demonstrativa sunt duo, τοῦτος vel ἐτοῦτος hic, ἐκεῖνς vel χεῖνος ille, tertiæ declinationis, quarum fœminina τούτη h&c, et εκείνη illa, secundae ; et neutra τοῦτο, et ἐχεῖνο hoc, et illud # tertiæ. Animadvertas rogo, genitivum singularem et plura- lem juxta regulam non debere circumftlecti, cireumflecti tamen apud quosdam vel additione alicujus syllabæ, ut fit in genitivo singulari τούτου Aujus, τουτουνοῦ, τούτης, rournvis, et in plurali τούτων horum, couzow ; vel sine ulla additione, ut quum dicunt ἐχεινοῦ pro éxeivou, ἐκεινῆς pro ἐχείνης, et ἐκεινῶν pro ἐχείνων. Relativa quatuor enumerari possunt αυτὸς, αὐτὴ, «vro ἔρδο, ipsa, ipsum, quod interdum sumitur pro £y», ἐσν et exeivos : ἔποιος, ἔποιχ, ὅποιον, vol ἔγοιος, Éyoux, ὅγοιον quicunque, queæ- cunque, quodcunque : ὁποῖος, ὁποῖα, Onoicy Qui, qua, quod, et correspondet articulo literali ὃς, 7, 0 et ἔστις quisquis, cujus genitivus ὄτωος, accusat. ὅτια, et non plus ultrà. Ex relativo αὐτὸς, αὐτὴ, αὐτὸ deducuntur composita tria. Prime persone ἁπατόσμου vel ἁατόσμου eo ipse, αἀτήμον vel ἁπατήμου, ego ipsa. Secundæ personæ ἁπατόσσου vel ἀτόσσου iu ipse, ἁπατήσου tu ipsa : et tertie personæ ἁπατόστου vel ἀτόστου Se 2pse, ἁπατήτου vel ἁπατήτης ipsa. Hec pronomina solum habent utriusque numeri rectum, obliquis carent, et genere neutro, verum id tantum admittit tertia persona, cum reperiatur ἁπατότου et ἁπατάτα. Cæteri casus desumi debent à sequentibus. Et quidem prim: persona. Sing. Gen. ἐμαυτοῦμου met ipsius. ACC. ἐμαμτένμου Me ipsum. Plur. Gen. ἐμαυτοῦμας nostrum ipsorum. ACC. ἐμαυτόνμας mos {ρδοδ. II persona. Sing. Gen. ἐμαντοῦσου fui ipsius. Acc. ἐμαυτόνσου Le ipsum. Plur. Gen. ἐμαυτοῦσας vestrum ipsorum. ACC. ἐμαντόνσας VOS $psos. III verd persons. Sing. (Gen. ἐμαυτοῦτου sui ipsius. Acc. ἐμκχυτόντου Se ipsum. Plur. Gen. ἐμαυτοῦτους vel éuavroëruv. Acc. ἐμαυτόντους Vel ἐμαντόντων. Nota hujusmodi pronomina primæ, et secundæ per- sonæ communia esse maribus ac foeminis immutato prono- mine µου et σου : tertiæ vero non item, cum pro του foeminina Sibi adsciscant της, ut τοῦ ἐμχυτοῦτης, et τὸν ἑμαυτόντης, atque id tantum fieri debet in singulari, nam in plurali utriusque generis nomina omnino conveniunt. Interrogativa pronomina sunt haec τὶς quis et qua, com- munis generis: ri quid? neutrius ποῖο vel mot; quis saut qualis? omnis generis ita ut fcemininum exeat in a, ut ποῖα QUO ? et neutrum in ον, ut ποῖον, quale? de flexione ποῖος, nulla potest esse difficultas, ideo ponemus tantummodo declinationem τὶς et «i. Masc. et Fœm. ιο Séng. N. ris quis et quæ? Plur. N. rives qui? G. τίνος G. τίνων À. τίνα À τήας. (5. 61) - Neut. Sing. Nom. τὶ quid? 45 Gen. τίνος Acc. rti. Neutrum plurali caret, pro quo usurpatur ποῖα, ut ποῖα πραγ- para qua res? Differt τις à τοὰς non tantum syllabis in recto, et in obliquis accentu, cum τωὰς habeat genitivum ro, et ac-cusativum rox, verum etiam significatione, nam cruz; significat aliquem, vel nullum, nec est interrogativum, ut «is. A pronomine ποῖος derivatur κάποιος, χάποια, χάποιον aliquis : ἔποιος vel ὅγοιος quisquis, et à τις ὅστις quicunque, quæ reti- nent suorum, ut ita dicam, parentum declinationem. :3 Demum tria sunt pronomina que dicuntur infinita, δεῖνα talis et tale, omnis generis. gen. deivoz. acc. dx, caeteris ca- Tet. τέτοιος, τέτοια, τέτοιον lalis, et ταδεποιὸς, ταδεποιὰ, ταδεποιὸ talis et fale, atque hæc declinantur integré per omnes casus et numeros, masculina quidem et neutra juxta tertiae, fœminina vero juxta secundæ declinationis modos, ac for- mam. Illud observatione dignum hoc loco censui μοῦ, σοῦ, τοῦ, μὲ, σὲ, τὸν, τῶν, τῆς et τοὺς: enclyticas appellari voces, quod vel pro- prium amittant accentum, vel illum ad præeuntem, ac præcedentem syllabam remittant. Hoc autem tribus modis, ut plurimum potest contingere. Primo si antepenultima præcedentis dictionis acuatur, vel penultima accentum habeat circumflexum, ut τὰ »piuat& µου peccata mea, ἡ Μοῦσα σου Musa tua, τὰ λόγια του verba sua, etc. SecundoSsi vox antecedens enclyticam accentum habeat acu- tum in penultima, vel gravem in ultima, pronomina illa penitus quidem suum deponunt accentum, at gravis transit in acutum, ut ó λόγος του verbum suwm, τὸ πουλίµου avis mea: circumflexus tamen remanet immutatus, ut κινῶ cc mo- veo te : idem præstatur si ultima prioris vocis acuatur. Tertio et ultimo usus obtinuit in enclyticis pronominibus; suum ipsorum accentum retinere, quando præpositionibus conjunguntur, vel conjunctionibus disjunctivis, ut διὰ σὲ propter te, non διά σε, et ñ μὲ σκοτώνω ἡ σέ ἐλευθερώνω vel me occido, vel te libero, et similia. Ur facile est hodiernae Grecs lingue Verborum conjugationes exponere, cum multiplicem illam tot temporum, modorümque respuerit distinctionem, ita quoque perarduum esse constat eadem in certas distribuere classes, certísque 5 sedibus collocare, tam ob defectum futuri, quam propter diversam finalium characteristicarum varietatem, ne dicam corruptionem. Ceterum antequam ad istam terminationum farraginem deveniamus, non abs re videbitur nonnulla præmittere, quæ ad faciliorem Verborum notitiam requiruntur. so Verba igitur omnia vel sunt activa, quorum nota est o, et formant passiva in µαι, vel passiva ab activis deducta, vel neutra qux desinunt in «e, sed nullum efficiunt passivum in µαι, vel demum deponentia, quæ vocem ac sonum habent passivum, at significationem activam; rejiciantur ss ergo ab hac lingua verba communia, seu, ut Grammatici loquuntur, media. Sunt etiam alia verba quas dicuntur impersonalia, non quod nullius sint persons, cum efferantur in tertia persona; sed quod ad nullam certam, et deter- minatam personam referantur, ut quum dicimus πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν ἀρετὴν, καὶ νὰ ἀφήσωμεν τὴν χακίαν Oportet ut virtutem sequamur, vititmque relinquamus, illud "pere: nullam habet personam, quam certo et definite respiciat. Dividuntur supradicta verba duas in partes, quarum una ss nuncupatur barytonorum, altera circumflexorum, verba nanque in ut, nec per somnium quidem vidit unquam praesens Grecia. Utraque verba duos habent, ut nomina, numeros singularem et pluralem, tres personas, quinque tempora, quorum tria sunt simplicia Præsens, Imperfectum, et Perfectum, duo vero composita, Plusquam-perfectum, et Futurum, modos item quinque Indicativum, Imperativum, Optativum, Subjunctivum, et Participium. Carent Infinitivo s pro quo utuntur Subjunctivo. Verba quc vulgo appellantur auxiliaria, quibus supradicta illa tempora composita exprimuntur duo precipue sunt θέλω volo, et ἔχω habeo, hoc quidem utimur ad exprimendum Plusquam-perfectum, illo vero Futurum et præsens Optativi, per suum Imperfectum ἤθελα vellem. Jam barvtonorum Conjugationes tradamus, quarum numerus à varia Perfecti, seu aoristi terminatione colligi debet. Cum igitur Perfectum modo exeat in φα, modo in £a, et cx, modo in quatuor liquidas À, u, v, o, pro hujusmodi is quadripartita Perfecti desitione, quatuor etiam nos barytonorum conjugationes instituemus. Prima est in (o, βγω, πω, qu, et cro, ut αλείθω ungo, νίόγω lavo, λάμπω fulgeo, γράφω scribo, ἀνάφτω accendo, perfectum habet in dz, ut ἄλεψα unti, ἔνιψα ο lavavi, ἔλαυψα affulsi, ἔγραψα scripsi, ἄναψα accendi. Ad hane conjugationem revocari possunt verba in eu» vel εὔχω et πώγω, ut βασιλεύω vel βασιλεύγω regno, et σκηύγω inclino, quorum perfectum apud quosdam Græcos exit in ja, ut εδασί- Asa pro εξασίλευσα regnavi, et ἔσκνψα inclinavi, fortassis . >; Similitudo soni ευσα et ex, eos in hujusmodi mutationem, vel potius errorem induxit. Secunda in γω, xo, Χνω, Χτω, χω; yv», σσω et ζω precipue trisyllabum et dissyllabum, et quod ante £ assumit «, ut πνίγω Suffoco, πλέκω mnecto, δείκνω ostendo, τρέχω curro, pixco 404040; σποώχνω impello, ów»ro persequor, τάσσω pro- mailto, κράζω et φωνάζω voco seu clamo, perfectum habet in £a, üt ἔπνξα suffocavi, ἔπλεα meri, ἔθειῖα ostendi, ἔτρεξα cucurri, &iza jeci, ἔσπρω2z impuli, ἔλιωζα persequutus Sum, ἔταία promisi, ἔχραζα et ἐφώναξα vocavi, seu clamavi. x; lertia in do, 0», o purum, et in ζω quadrisyllabum, et precipue quod habet ι ante 5, ut προδίλω prodo, ἀλέθω molo, ακούω QUO, σκοτειιαζω adumbro, et γνωρίζω cognosco, per- fectum efficit in σα, ut ἐπρόλωσα prodidi, ἄλεσα molui, ἄχουσα QUdivi, εσκοτείνιχσα aduinbravi, et ἐγνώρισα cognovi. # Ad hanc conjugationem spectant omnia verba in ώνω à græco-literali deducta in όω, et omnia illa quæ in Græco-vulgari assumunt v ante o, ubi prius desinebant in o purum, ut τελειώνω perficio, ἐτέλειωσα perfeci, dem ligo, ἔδεσα ligavi, ἐνλύνω Vestio, &iusx vestivi, et alia quae per o purum scri- bebantur, ut raie, δέω, et ἐνδύω. Quarta denique continet verba in 4», po, vo, co, ut νάλλω canto, κάµνω facio, κρίνω judico, «cito corrumpo, perfectum vero in /z, ua, vx, cz, ut &ixAx cantavi, ἔκαμα feci, &oux judicavi, &usx corrupi. Ubi adverte quum duplex est aux in presente, perfectum primum tantum ser- vare, ut evo ver bero, ἔδηια verberati, etc. MODUS CONJUGANDI T) VERBA BARYTONA. Verbi Activi Indicativi. Pres. Sing. γράφω, γράφεις, γράγει Scribo. Plur. yoxqous, γράφετε, γράφουσι, vel γράφουνε. Tertiæ persons pluralis numeri, quod in : desinit, 1: additur more Attico v, si precipue subsequatur vocalis. Imp. Sing. έγραφα, ἔγραφες, ἔγραφε Scribebam. Plur. ἐγράφομεν, ἐγράγετε, cypAqast vel ε εγράφανε. Perf. Bing. ἔγραψα, ἔγραψες, ἔγοαψε, scripsi. 20 Plur. efiam ἐγράφε TE M ird vel ejoa. Plusq. Sing. είχα γοάφψει, εἶγες γράψει, i yoxyat scripseram. Plur. εἴχαμεν Ὑοάψει, εἴχετε ypxLe, εἴχασι vel εἴχανε 7px a. Vel alio modo. Sing. εἶχα γραμμένα, εἶχες γραμμένα, etys γραμμένα Scrép- seram. Plur. εἴγαυεν γραμμένα, εἴγετε γοαμμένα, εἴγασὶ Vel εἴγανε . γραμμὲνχ. Fut. Sing. θέλω γράφει, θέλεις γράψει, θελει γράψει scribam. J'lur. 0έλομεν γράψει, Deere γράφει, θἔλουσι γράψει. Vel aliis magis corrupté. Sing. 0ὲ px Vo, 0: γράψεις, 6& γράφει scribam. Plur. 0 γράφομεν, 0€ γράφετε, 0: γράβονσι. MEYER. GRAMM. GRECQUE. Imperativi. Pres. Sing. γράφε scribe. 25 γοάψει scribat. Plur. à; yoxbouss, γράψετε, ἃς γράψονσι. Formatur à tertia persona perfecti Indicativi ablato 5 e augmento Svllabico : caret proprió prima persona, cam tamen mutuatur ab optativo addita particula ας, ut as οάψ scribam, et significationem habet indetermi- natam, et indifferentem. Optativi. 10 Pres. Sing. ἄνποτες νὰ vel as yoXbe, ἄμποτε νὰ γράψης, νὰ yox uténam scribam. Plur. ἄμποτες νὰ γράψωυεν, νὰ γράψετε, νὰ γραψουσι. Imper.Sing. Y0:x γράψει, Ἴρελες γράψει, Ίθελε γράψει scri- berem. Plur. Ἰθέχαμεν Ύραψει, θέλετε yodba, Ἰθέλασι γοάγει. Dicitur etium ἅμποτες νὰ &yox?z, vel a; ἔγραφα, et tunc idem est cum imperfecto indicativi. Sic etiam reliqua tempora eadem sunt cum supradictis indicativi appo- sita tantum particula a; vel aumo:zez va. Suljunctivi. Pres. Sing. νὰ γράφω, νὰ γράφῃς, vx yoxyn "t scribam. Plur. νὰ Ὕοάγωμεν, νὰ γράφετε, νὰ ynxoust. Est etiam aliud præsens ab aoristo, seu perfecto indicativi formatum, cujus significatio non est aded præsens ac determinata ut prior, sed indifferens maxi- méque in usu apud recentiores Græcos, hoc modo. Sing. vx ypxlo, νὰ yox Voz, νὰ ypxbr ut scribam. Plur. νὰ ypxbœuer, νὰ γράφετε, νὰ γράψουσι. Reliqua tempora sunt eadem, quæ in indicativo 30 additis tantüm particulis νὰ, et διὰ νὰ, ut ἂν δὲ, αἀγκαλὰ καὶ licet, ὅταν cin, et ἀνισωσγαὶ δὲ. Nota tamen plusquam-perfectum, præter illum mo- dum quo exprimitur in indicativo posse etiam sic efferri, scilicet ἂν Ίθελα γράψει δὲ scripsissem, et tunc jj idem est cum imperfecto optativi. Futurum etiam diversis modis, præter illum decantatum indicativi, pro varietate sermonis usurpatur. Nam cum Latine dicimus, cun scripsero, Græcè vertetur ὅταν θέλω γράψει vel où γράφω, χαλὰ xxi θέλω ἔχει yoxu- T μένα licet scripsero, et reliqua. Infinitivi. Præsens, et alia tempora eadem omnino sunt cum temporibus subjunctivi, retenta sola particula να, ut vx yzxlo scribere, νὰ ἔγραφα, etc. Participii. Præsens, et alia tempora duobus modis exprimuntur vel Præs. simpliciter, et indeclinabiliter mutando o præsentis indicativi in o, etaddita syllabay:zs, ut γράφω scribo, ypz- φοντας SCribens, et hoc participium est omnis generis, vel mutuando participium ἔστοντας, et praesens subjunctivi, ut ἔστοντας καὶ vx γυάψω scribens, vel cuin. scriberem, ita ut verbum νὰ γράφω varietur quod numerum, et personam cum opus fuerit. Reperitur etiam apud nonnullos Græcos quoddam participium in µενος, quod licet vocem habere videatur passivam, revera tamen activam sibi vindicat significationem, formatur ab imperfecto activo indicativi ablato augmento, et addita syllaba μενος, ut à πηγαίνω 60, ἐπήγαινα ' ibam, fit participium myxwxuevos iens. Verbi Passivi Indicativi. Sing. γράφουαι, γοάφεσαι, γράφεται Scribor. Plur. γραφουμεσΏεν vel γραφόμεβα, γραφοῦσθε Vel /ράγεσθε, γράφονται. Imp. Séng. ἐγράφουμουν, éyoxmouoou, ἐγοάφουνο vel ἐγράφετον scribebar. Plur. ἐγραγούμεσθεν, ἐγραφοῦσθε vel εγράφεσύε, ἐγραφουντον vel ἐγραφονούντασι Perf. Sing. ἐγράφρηκα, εγράφθικες, ἐγράφθηκε Scriptus fui. Plur. ἐγραφθήκαμεν, ἐγραφθήκατε, ἐγραφθήκασι vel ἐγραφθή- κανε. Vel alio modo elegantiore. Sing. ἐχράφθην, ἐγράφθης, ἐγοάφη. Plur. ἐγράφθηµεν, ἐγράφθητε; ἐγραφθησαν. 1., I. 18, l'édition originale porte ἐγραφονύντασι. de l'édition originale, le texte porte eus 029i, ai /AUEY Πραφθή, θελεις 402301, θέλει γραφθή, θέλουσι ypag95, ἴβελε γοαφθὴ. L'iota souscrit est tombé dans l'impression. Cf. p. 25 de l'éd. princeps, plus haut p. 15, qui correspond à la p. 25 de l'éd. Plusq. Sing. εἶχα γραφθῇ, εἶχες 7paQ0h, εἴχε γραφθῇ scriptus eran vel fueram. Plur. εἴχανεν γραφθῇ, εἴχετε γραφθῇ, εἴχασι γραφθὴ. Fut. Sing. θέλω γραφθῇ, θελεις γραφΏῇ, θέλει γραφθῇ scribar. 5 Plur. θέλοµεν γοαφθῇ, θέλετε γραφθῇ, θέλονσι γοαφθῇ. Imperativi. Pres. Sing. γράφου scribare, xs γραφθῇ scribatur. Plur. a; Ὑραφθοῦμεν (γραφβῆτε) s Ὑραφθοῦνε vel ἆς γραγθοῦσι. 10 Optativi. Pres. et Imp. Síng. #chx γραφθῆ, fürs; γραφθῇ, ἴθελε γραφθὴ utinam. scriberer. Plur. Ἰθέλαμεν γραφθῇ, θέλετε γραφθῇ, Ἰθέλασι γραφθῇ. Reliqua tempora sunt eadem cum indicativo appositis 15 tantum particulis ἄμποτε vx vel a;. Adde tamen plusquam-perfectum posse etiam exprimi hoc modo. Plusq. Sing. à; ἵμουν γραμμένος, n, ον, &s Yrou γραμμένος, &s ἦτον γραμμένος, tinam scriptus essem. Plur. à; Ἴμεσθεν γραμμένοι, ax, a. à ἤσθενε γραμμένοι, 20 ἃς ἤτονε γραμμένοι. Subjunctivi. Pres. Séng. νὰ γραφθῶ, νὰ γραφθῆς, νὰ γραφθῇ ut scribam. Plur. va γραφθοῦμεν, vx γραφθῆτε, vx γραφθοῦσυ. Reliqua ut in indicativo cum particulis illis νὰ, διανα, ἂν, σὰν, etc. Infinitivus convenit cum subjunctivo. Participii. Pres. Sing. γραμμένος, γραμμένη, γραμμένον Scriptus, a, um. Plur. γραμμἔνοι, γραμμέναις, γραμμένα scripti, ta, ta. Desumitur hujusmodi participium à perfecto passivo participii græcoliteralis ablato augmento syllabico, utà γεγραμμµένος ablato γε, remanet γοαμμένος, sic à νενιχη- µένος victus ablato νε fit wxruévos, et sic de omnibus passivæ vocis. De Verbis Circumflexis. s | Due sunt verborum circumflexorum conjugationes, quarum prima est in εις ete, secunda vero in et et à. Utraque habet perfectum in σα, sed penultima modo est e, modo x, modo denique «. Pro quo Adverte in prima Conjugatione penultimam perfecti tunc assumere η, quando penultima præsentis est longa, ut τραγουδῶ CGnO, ἐτραγούδησα Cecini, πατῶ Calco, ἐπάτησα calcavi. Excipe χωρῶ capio, ἐχώρεσα cepi. Quando vero est brevis, penultimam perfecti exire in e, saltem ut plurimum, ut πονῶ doleo, ἐπόνεσα dolui, καλῶ voco, ἐκάλεσα vocavi, βαρῶ per- s culio, ἐδάρεσα percussi, etc. In secunda conjugatione penultima perfecti sæpissime est in », ut αγαπῶ GO, ἀγάπησα απιαυὲ, νικῶ VÍnCO, ἐνίκησα vici, et alia innumera; excipe γελῶ rideo, ἐγέλασα Τ18ὲ, διφῶ sitio, ἐδίψασα sitivi, πεινῶ esurio, ἐπείνασα esurivi, χαλῶ desiruo, ἐχάλασα destruxi, σχολὼ vaco, ἐσχόλασα vacavi, ῥιγῶ frigeo, ἐρίγασα frigui, quoa consumo, ἐφύρασα consumpsi : et quadam verba in ερνῶ, ut ζερῶ vomo, ἐξέασα VOMUI, κερῶ infundo, ἐκέρασα infudi, περνῶ Supero, ἐπέρασα SUpe- ravi : item monosyllaba ut exo disrumpor, ἔσκασα disruptus sum, σπῶ vello, ἔσπασα velli, quorum composita retinent eandem penultimam. ἐπαινῶ vero, et καταφρονῶ habent c, in penultima preteriti ut ἐπαίεσα laudavi, ἐκαταφρόνεσα contempsi. Hzc autem sunt penitus anomala βαστῶῷ duro vel tolero, ἐδάσταζα duravi vel toleravi, πετῶ volo, ἐπέταξα volavi, et ejus composita. Exemplum Verbi Circumflexi in εἲς. Verbi Activi Indicativi. Pres. Sing. πατῶ, πατεῖς, πατεῖ calco. Plur. πατοῦμεν, πατεῖτε, πατοῦσι Vel πατοῖνε. Imp. Sing. ἐπάτουν, ἐπάτειες, ἐπάτειε calcabam. Plur. ἐπατούσαμεν, ἐπατεῖτε, ἐπατοῦσαν. Perf. Sing. ἐπάτησα, ἐπάτησες, ἐπάτησε, calcavi. Plur. ἐπατήσαμεν, ἐἑπατήσατε, ἐπάτησαν vel ἑπατήσασι. Plusq. Sing. εἶχα πατήσει, εἶχες πατήσει, εἶχε πατήσει calcaveram. xo Plur. εἶχαμεν πατήσει, εἴχετε πατήσει, εἴχασι πατήσει. Fut. Sing. θέλω πατήσει, θέλεις πατήσει, θέλει πατῆσει calcabo. Plur. θέλοµεν πατήσει, θέλετε πατήσει, θέλουσι πατήσει. Imperativi. Pres. Sing. πάτησε calca tu. à; πατήση calcet ille. 35 Plur. à; πατήσωµεν, πατήσετε, ἃς πατήσουνε. 1., 1. 15, l'édition originale porte a; et à.— P. 79,1. 7, penulti. à la fin de la ligne, avec un point. Cæteri modi et tempora conveniunt cum Indicativo, additis de more particulis illis διακριτικαῖς vx, διανὰ, ἄνποσες, etc. ut constat ex Darytonis. Participii. s Pres. πατῶντας, omnis generis et indeclinabile formatur à Pres. Imp. Plusq. Fut. præsenti indicativi addita tantum syllaba vraz, ut πατῶ, πατῶντας calcans. Verbi circum/lexi Passivi Indicativi. Sing. πατοῦωαι, πατειέσαι͵ πατεῖται Vel πατειέται calcor.. Plur. πατειούμεσθεν, πχτειοῦσθε vel πατειέσθε, πατειοῦνται. Sing. ἐπατειούµουν, ἐπατειούσου; ἐπατειοῦντο Vel ἐπατειέτον calcabar. | Plur. ἐπατειούμεσθεν; ἐπατειοῦσθε Vel ἐπατειέσθε, επχτειοῦνταν. Sing. επατήθηνα vel ἐπατήθην, ἐπατήθηκες vel ἐπατήθης, ἐπατήθηκε vel επατήθη calcatus fui. Plur. ἑπχτηβήκαμεν vel ἐπατήθωμεν, ἐπατηθήκατε vel έπατήθητει ἐπατηθήκασι vel ἐπατήθησαν. Sing. εἶχα πατηθῆ, εἶχες πατηθῆ, εἶχε πατηθὴ calcatus fue- Tam. Plur. εἴχαμεν πατηβῆ, εἴχετε πατηθῆ, εἴχασι πατηθῇ. Sing. θέλω πατηβῆ, θέλεις πατηβῆ, θέλει πατιθῆ calcabor. Plur. θέλοµεν πατηθῇ, θέλετε ravra, θέλουσι πατηθη. Imperativi. Pres. Sing. πατήσου calcare lu. à; nazv95, calcetur ille. Plur. xs πατηθοῦμεν, πατηθῆτε, a; πατηθοῦνε vel πατηθοῦσι. et reliqua ut in γράφοµαι. Participii. Pres. πατηµένος, πατηµένη, marruévoy, calcatus, a, um. à Græco-literali πεπατηυένος priore syllaba recisa : vel (ut morem geram iis qui Græco-literalem grammaticam non legerunt,) ab ἐπάτησα perfecto activo indicativi, mutata σα in µενος, quia penultima est longa, nam quum est brevis remanet c, et vertitur tantuma in µενος, ut patet in ἐκάλεσα VOCAVI, καλεσμένος vocatus. quod etiam verum est in Verbis barytonis, quorum præte(P. 84)ritum est in σα, ut ὁμόνοιασα conveni, ὁμονοιασμένος qui cum alio convenit : quorum autem preteritum est in Ya, $ vertunt in µ et « in µενος ut ἔγραψα scripsi, γοαμμένος Scriptus : quorum in £x (dummodo non ve- niant ab aliquo præsente in £o) mutant Ein y, et a in µενος, ut ἐδιάλεία selegi, Φιαλεγωένος selectus; dixi dum- modo non veniant ab aliquo presente in ζω, quia tunc £ transit in z, ut à κράζω 9000, É«oata, χρασµένος, φωνάζω Clamo, ἐφώναία, φωνασμένος clamatus, etc. imo in iis, quæ derivantur à verbis in σσω mutant E præteriti in 4, ut τάσσω promitto, ἔταξα, ταµμµενος promis- sus. Tandem ubi sunt immutabilia À et p, observantur mutatione « in μένος, et ablatione augmenti syllabici si fuerit, ut éjaAa (P. 85) cecini, 'aXu£vo; cantatus, ἔσ- πειρα Semáinavi, enzoucvos seminatus. Ubi duo adverte primum penultimam perfecti in ρα, verti semper in α in participio passivo, ut patet in exemplo posito, et in aliis infinitis. Secundum verbum yaiooux leor, ex- cipi ab hac regula, utpote anomalum, cujus perfectum est ἐχάοηκα lavtatus sum, participium autem passivum χαρούμενος lœtus. Sola præterita in px formant participia passiva in µενος mu- tando α in e, ut ἔκαμα feci, καμωμένος factus. Sed in vx vertunt v in p, et α in μένος ut ἔχρυα judicavi, χριµένος judicatus. Hic modus formandi participia passiva à perfecto activo facilior sinecontroversia, aptiórque ad instruendum tyronum animos videtur illo, quem tradidit P. Hieronymus Germanus οὔ Societatis Jesu in Dictionario suo Italo-Græco animadversione 4. de formatione participiorum, nam cum dicat participium passivum formandum esse à presente passivo mutando αι in e, et addendo vs, ut à 7ozgoua inquit, fieri de- bet yoxpouevos. Deinde vertendo qo in p, ypauuévos Scriptus, non unum nobis effingit participium, sed plura, præterquam quod etiam non tradit regulam generalem pro omnibus aliis verbis, ut patet in σθείροµαι corrumpor, cujus participium est φθαρµένος corruptus, et in χαλοῦμαι destruor, cujus participium χαλασμένος destructus, nec potest dici quomodo formari possint à præsente. Hæc autem obiter dixi non ut talis tantíque Viri auctoritati derogarem, qui optime omnium nostris hisce seculis arcana hujus Grece linguæ penetravit, multósque nobis Gordianos nexus mira dilucidáque brevitate dissolvit, sed ut faciliorem meo judicio, incipientibus viam aperirem ad participiorum passiva: vocis efformationem. Circumflexorum in à; Exemplum. Verbi Activi Indicativi. Pres. Sing. ἀγαπῶ, ayxr2;, cyxni amo. Plur. αγαποῦμεν, αγαπάτε, ἀγαποῦσι vel αἀγαποῦνε. 5 Imper. Sing. αγάπουν, αγαπας, ἄγαπα. amabam. Plur. ἀγαπούσαμεν, ayant, αγαποῦσαν. Perf. Sing. ἀγάπησα, αγάπησες, ἄγάπησε amavi. Plur. αγαπήσαµεν, αγαπήσατε, αγαπήσασι vel ἀγαπήσανε. Plusq. Síng. cya αγαπήσει, εἶχες ἀγχπήσει, εἶχε ἀγαπήσει απια- veram. Plur. εἴχαμεν ἀγαπήσει, εἶχετε ἀγαπήσει, εἶχασι αγαπήσει. Fut. Séngy. Jo ἀγαπήσει, θέλεις αγαπήσει, θέλει αγαπήσει amabo. Plur. θέλοµεν αγαπήσει, θέλετε αγαπήσει, θέλουσω ἀγαπήσει. Imperativi. Pres. Sing. αγάπησε vel αγάπχ ama tu. à; ἀγαπήσῃ amet ille. Plur. x αγαπήσωμεν, ἀγαπήσετε vel ἀγαχπᾶτε, as αγαπή- cow. Cetera vide ut in barvtonis. Participii. Pres. Sing. ἀγαπῶντας amans. ab αγαπῶ accentu immutato, et addito tantum vrac, est omnis generis, et numeri. Verbi Passivi Indicativi. Pres. Sing. ἀγαποῦμαι, ἀγαπᾶσαι, αγαπᾶται Qmor.Plur. ἀγαπούμεσθεν, ayxnào0:, αγχποῦνται. Imp. Sing. ἀγαπούμουν, ἀἄγαπουσου, œyxroïro, Vel ayznárov amabor. Plur. αγαπούμεσθεν, ἀγαπᾶσθε, γαποῦνταν. Perf. Sing. ἀγαπήθηκα, αγαπήθηλες, αγαπήθηκε amatus fui. Plur. αγαπηθήκαυεν, αγαπηθήκατε, αγαπηθήκασι. Plusq. Sing. sx ἀγαπηδὴν εἶχες αγαπηθὴ, εἶχε ἀγαπηθὴ amatus fueram. Plur. εἴχαμεν αγαπηθη, εἴχετε cyan, εἴχασιν xyxnrfin. 1., lignes 7-8 de l'édition originale, le texte porte εἴχες 7yorx9z, eus ἀγαπχθᾳ. De même &yarr0, sans iota souscrit, à tout le paradigme du plur. du plusq., du futur et de l’impér. prés., où le texte donne aussi fac ut amaris, —P.90 et 91, on lit σταθῃ dans le texte, à tout le paradigme. Fut. Sing. θέλω ἀγαπηθῇ, θέλεις œyarrôn, θέλει αγαπιθῇ amabor. Plur. Θέλομεν ἀγαπυβῇ, θέλετε ἀγαπηθὴ, θέλουσιν yaris. Imperativi. Pres. Sing. ἀγαπήσου fac ut ameris. a; αγαπηθῇ ametur ille. Plur. à; αἀγαπιβοῦμεν, αἀγαπηβῆτε, às αγαπιβοῦν. Reli- 5 qua ut in Barytonis. Participii. Pres. ἀἂγαπημενος, ἀγαπημένη, ayamrutvo amatus, a, um. vide quæ diximus in participio verbi πατοῦμαι. Atque hzc de circumflexis. De VERΒΟ SUBSTANTIVO εἶμχι. DE AUXILIARIBUS θέλω ET ἔχω, ALIÍSQUE VERBIS ANOMALIS. Verbi S'ubstantivi Indicativi. Præs. Sing. eux, εἶσαι, εἶναι Sum. Plur. εἴμεσθεν, εἶσθε, εἶναι. 15 Imp. Sing. ἥμουν, ἤσουν, ἦτον eram. Plur. ἦμεσθεν, rate, ἦταν vel ἧσαν. Perf. Sing. ἐστάθικα, ἑστάθγχες, ἑστάθηκε fui. Plur. ἐσταθήκαμεν, éorafiaate, ἐσταθήχασι vel ἑσταθήκανε. Plusq. Sing. εἶγχα σταθῇ, εἶχες σταθῇ, εἶχε σταθῇ fueram. 20 Plur. εἴχαμεν aza05, εἴχετε σταθῇ, € yav: σταθῇ. Fut. Sing. θέλω σταθῇ, θέλεις σταθῇ, θέλει σταθῇ ero. Plur. θέλοµεν σταθῇ, θέλετε σταθῇ, θέλουσι σταθῇ. Dicitur etiam non incongrué : Sing. θέλω emma, θέλεις tsar, θέλει εἶναι. 25 Plur. θέλοµεν εἶσθαι, θέλετε εἴσλχι, θέλουσιν εἰσθαι. Imperativi. Pres. Sing. à: εἶσχι sis tu. à; etvx sit ille. Plur. ἂς εἴαεσθεν, a; εἶσθε, a; εἶνχι͵ et cætera ut in Indicativo. Participii. Pres. ὄντας cum sim, omnis generis, numeri, et personæ. Dicitur etiam ἔστοντας vel ἔσσοντας, sed uná cum par- ticula xai, et aliquo verbo. Verbi θέλω Indicativi. Præs. Sing. θέλω, ἠέλεις vel Οἳς, θέλει vel 6: volo. Plur. θέλοµεν vol θέωεν, θέλετε vel (PD. 0902) θέτε, βέλουσιν vel θεσι͵ et dou vel μα ὁ Imper. 2111. ἔθελα vel Ἰθελα, ἔθελες, ἔθελε volebam. Plur. ἐθέλαμεν, ἐθέλετε, θέλανε vel εθέλασι. Perf. Sing. ἐθέλησα vel ἠθέλησα, ἐθέλησας, ἐθέλησε volui. Plur. εθελήσαμεν, ἐθελήσατε; ἐβελήσανε vel εθέλησαν, vel ἐθελήσασι. Plusq. Séng. etyx θελήσει, εἶχες θελήσει, εἶγε θελήσει. volueram, etc. Fut. Sing. θέλω θελήσει, θέλεις θελήσει, θέλει θελήσει volem, etc. Imperativi. Pres. Sing. rue vx θέλης fac ut velis. az wxun vx θέλη velit ille. Plur. A; wxumuzs νὰ θἔλωμεν, κάμε νὰ θελετε; Ga κάμουν νὰ θέλουνε, vel &; γάμουσι νὰ θέλονσι. Dicitur etiam in secunda persona singulari κάμε vx θε- Añons, etc. «o Participü. Pres. θέλοντας, volens. omnis generis, numeri, ac persona. Verbé £y» Indicativi. Ῥγωβ. S'ing. Exo έχεις, ἔχει habeo. Plur. 2422221 ἔχετε, ἔχονσι VO] ἔχουνε. 2; Imp. Sing. είχα, ειχες, ειχε habebam. Plur. εἴγαμεν, εἴχετε, εἶχανε Vel εἴχατι. Perfecto proprio, et plusquam-perfecto caret, pro quibus utitur perfecto, et plusquam-perfecto verbi κοατῶ teneo, ut ἐκράτησα habui veltenui, εἶχα κοατήσει habueram, 30 vel tenueram. Fut. Sing. θέλω ἕ ys θέλεις ἐ ἔχειν θέλει ἔχει habebo. Plur. ο λομεν à ἔχει, θέλετε ἔχει, 0έλουσιν ἔχει. Imperativi. Praes. Sing. ἔχε habe. Z; &ya habeat ille. jb Plur. ας ἔχωμεν, ἔχετε, a5 ἔχουσι Vel ἔχουνε, Participii. Pres. ἔχοντας habens. omnis generis, numeri, ac persons. Age jam anomalorum aliorum precipua flexiones in medium afferamus. Anomala, quæ potui in hac lingua notare, quanvis ordine alphabetico ad majorem eorundem cognitionem, ac distinctionem collegerim, ac distribuerim, generatim tamen reduci s possunt ad illa, quae desinunt in zv», quorum perfectum in σα, Ut ἁμαστάνω pecco, ἁμάρτησα peccavi.ltem in αίνω quorum perfectum modo est in v«z, modo in σα ut inferius patebit. item in ένω, quorum perfectum in εσα, et denique omnia composita verbi ἔχω, quæ eandem cum illo sortiuntur conjugationem. Jam singula ordine literarum exponamus. A Ἀμαρτανω pecco. perf. ἁμάρτησα peccavi. Ανηξαίνω ascendo. perf. ὠνέδηια ascendi. imperativi praesens ἀνέθα ascende. Nota βαίνω simplex non reperiri, sed ejus composita frequenter apud nostros Græcos usurpari; quæ tamen omnia sunt anomala. Avyxerew) Tresuscito alios. perf. ἀνάστησα resuscitavi. At ἀνχστένουαι Surgo. perf. habet αναστάθηκα suriexi, et imperativum ἀνχστάσου Surge. Αποζγαίνω finem. sortior. perf. ἀπόθγα vel αποθγῆκα, val ar rex finem sortitus sum. Adam augeo. perf. αὔξησα et αὐξαίνω, πὔξησα. | Ἀφήνω, relinquo. perf. ἄφησα, reliqui. 25 B Βάξω, βάλλω vel favo pono. perf. ἔθαλχ posui. et imperat. βαλε pone. Βιζάνω sugo. perf. εξίζασα suxi. Βλέπω video. perf. ειδα vidi. unde fut. θελω εἰδῇ videbo. Βόσκω pasco. perf. ἐθόσκησα pascui. [όσκομαι vero pascor. | perfectum habet ἐδοσκήθηκα pastus sum. Γδήνω spolio. perf. ἔγδησα spoliavi. A 35 Δένω lígo. perf. ἔδεσα ligavi. Δίόω vel δίω do. perf. ἔδωκα vel ἔλοσα dedi. imperat. +, 1. 3 de l'éd. orig., le texte porte sidz. P. 97, 1. 10 de l'éd. orig., le texte porte εὐτύχησα. do; da. et in plurali dore date. passivum δίδοµαι habet ἐλώθηχα datus sum. imper. ὁόσου tradaris. Διαθαίνω transeo. perf. éduerxa transii. cujus secunda per- gona ἐδιάθηκες et ἐδιάδης, et tertia εδιάθηκε vel ἐδιάθη. atque hoc s observandum est in omnibus compositis verbi βαίΐνω. E Εμπαίω éngredior. perf. ἦμπα vel ἐμπῆχα ingressus sum. imperativus ἕαπα ingredere. Entruyziyo acquiro. perf. ἐπίτυχα acquisivi. Ἑὐγαίνω 63160. perf. wvya vel εὐγῆκα exivi. fut. θέλω εὔχει. imperat. εὖγα été. Εὐρίσκω invenio. perf. wwox vel nüoma inveni. fut. θέλω ever inveniam. imperat. eux. Eodem modo conjunguntur ejus composita, ut ζανανρίσκω reperio. perf. ἐξαναῦύμα Te-perí, etc. Εὐτυχαίνω feliciter ago. perf. evroyvaa feliciter egi. Z Ζεσταίνο calefacio. inperfectum habet εζεσταυα et ἐζέστανα calefaciebam. perf. εζέστασα culefeci. et participium passivum ζεσταμένος calefactus. H Hzeopo scio. perf. ἔμαθα scivi. fut. θέλω µαθει sciam. imper. ἤξευρε Vel µαάθε scias, vel xaus vx uaonc fac ut scias. subjunct. νὰ µάθω, vel νὰ Ἠξεύρω, ut sciam. participium passivum µαθηµενος SOlitus vel assuefactus. K Καίω «ro. imperfectum ἔχαια urebam et xavyo. uro. imperf. ἔκανγα. perfectum habent ἔκαψα ussi. passivum xzioux uror. habet imperf. ἐκαίουμουν urebar. et 30 καύγομαι, ἐκαύγουμουν, at perfectum utriusque est ἐκάηκα usius sum. imperat. xæbou urere, e; καῇ uratur ille. subjunct. να xxy& ut urar. partic. καμμµένος ustus. Καταθχίνω vel κατηθαίω descendo. perf. ἐκατήθηκα descendi. vide quz diximus in διαθαίνω. 3$ Καταλαμθάνω comprehendo. perf. ἐκατάλαθα comprehendi. imper. χατάλαθε comprehende. Keodaíwo lucror. perfect. ἐκέρησα vel éxépóewea lucratus sum. 1. de l'éd. or., κατά finit la 1, et λαθε commence la ligne 15, mais au lieu de trait d'union, il y a écrit κατά. avec un point. À λαθχίνω lateo. perf. ἐλαθα latui. Aayaiw» sortior. per. ἔλαχα sortitus sum. Λέγω dico. perf. einx dixi. fut. θέλω eine: dicam. M 5 Μαζώνω colligo. perfect. éuxburx collegi. Μαθαίω disco. perfect. Eux9x didici. imperat. µαθε disce. subjunct. yx uxo ut discam. Μεταλάθω communico et communicor. perf. ἐμετάλαδα com-munionem dedi vel accepi. pat C» Ἐκναθλαστάνω vel ζανχθλασταίνω germino. perf. ἐξαναθλάστησα germinavi. Ἐαναθλέπω iterum video. perf. ἐζανᾶδα iterum vidi. imperat. ἔαναειδε iterum vide. Ξαναλέγω repeto. perf. ἐξαναπα repetii. Ἐαναψυχαίνω hilaresco. perf. ἐξαναψύχησα exhilaratus sum. Ἐαπερνῶ &xcello. perf. ἐξαπέρασα excellui. imperat. ξαπέρασε excelle. Ἐεθυμαίνω animo deficio. perf. ἐξεθύμησα animo defeci. 20. Ἐεπέφτω prœterlabor. perf. ἐξέπεσα præterlapsus sum.Ξερνῶ evomo. perf. ἐξέρασα evomui. Ἐεχάνω obliviscor. perf. &éyacx oblitus sum. Il Παγω, πχγαίνω Vel πηγαίω eo. imperf. ἐπήγαινα ibam. perf. 25 eria ivi. imperat. us, 1. subjunct. νὰ rayo ut eam. πάγω autem fit per syncopen à παγαίνω, unde retinet syncopen in omnibus personis, et numeris, ut πάγω, πᾶς, nz. plur. πᾶμεν, πᾶτε, πᾶσι Vel πᾶνε. Παθαίνω patior. perfect. ἔπχθχ passus sum. imperat. mate vel πάθχυε patiare. Hanc eandem flexionem sequuntur ejus composita χακοπαθχύω mala, tolero, etc. Πέφτω cado. perf. ἔπεσα cecidi. Sic omnia ejus composita. Πιάνω accipio. perf. ἔπιχσα accepi. imperat. ruse et ἔπαρε, accipe. item et ejus composita. 35 Πίνω bibo. perf. ἥπιχ vel ἔπιχ bibi (P. 101). imperat. ru bibe. subjunct. yz πιῶ ut bibam. Πνεω $piro. perf. ἔπνευσα spiravi. Ποδαίνω vel ποδήνω ocreas induo. perfect. ἐπόδῃσα ocreas indui. Pryxo» ad regulam dirigo. perf. ἐριγάρησα ad regulam direxi. Est verbum Italicum à Græcorum vulgari lingua usurpatum; Sicut et sequens. 5 Páuzxoo discriméni ezpono. perfect. ἐῤῥιξικάρησα discri ini e. posui. by Σθειῶ extinguo et extinguor. perf. ἔσθησα extinzi et extinclus Sum. at actyo, ἔσέισα IDEM SIGNIFICAT. Σιανω accomiorlo. perf. ἔσιασα accommodavi. Σχχώγω incurvor. perf. ἔσκνψα incurvatus sum, tanquam à σκυγτω. Σταννιάρω Stanno illino. imperfect. ἐσταννιάρζα. perf. ἐσταννιά- ρισα stanno illinivi. B | 4$ Ὑτεχομαι Sto. perf. ἑσταβηχα steti. imperat. στέχον vel στάσον sta. subj unct. yx σταθώ ut stem. Σωπχίνω taceo. perf. ἐσώπασα (acui. imperat. σῶπα lace. subjunct. νὰ σωπασω ut taceam. T ων Ἰασσάρω lao. imper. ἑτασσάρζα taxabam. perf. ἑτασσχρισα ἰαταυὲ. est verbum mutuatum ab Italis. | Toy» Mmanduco preter propriam, germanämque flexionem, hanc quoque sibi communiter usurpat. τοώγω, τοῶς; sp». plur. τρῶμεν, cw», τωῶσι Vel -τοῶνε. imperf. ἔτρογα a; mandiucabanmn, ἔτρως, ἔτρο. plur. ἐτρώγαμεν, ετρῶτε, ἐτρώγοσι vel ἐτρώγχνε. perf. £jxyx manilitcavi, £yxz;, £x. plur. ελάγαμεν. Entre, ἐφάγανε vel ἐνᾶτι. fut. θέλω φάγει manducabo. imperat. GXJE manducea, a2; 92 manducet ille. subjunct. νὰ y, ut manducen. 30 Y Ὑπαγω €0, dicitur per syncopen πάγω. imperf. ἐπήγχινα ibam, à πηγαίνω. perf. ἐπῆγα ivi, etc. vide supra in mzye.- o. Φεύγω fi gio. perf. ἔφνγα figi. imperat. 927e futJe. — düxy» vel οτανω assequor. perf. ἔθασα assequutus sum. X Xay» perdo. perf. ἔχασα perdidi. X204» ore aperto conjicio. imperfectum £/zcxa, et non plus ultra., 1. 15 de l'éd. orig., le texte porte ἐτρ" y.at. : Xopzatyo Saturo. perf. ἐχόρτασα saturavi. Χύνω effundo. perf. ἔχυσα effudi. y V7» concoquo. perf. ἔψησα concozi. Q 5 Οφεαίνω adjuvo. perf. ὠφέλισα adjuvi ab ὠφελῶ. Atque hiec omnia sunt fere anomala verba, quorum praeterita, vel alia tempora propri: conjugationis præcepta non observant, vel aliquo alio modo à communi ceterorum regula, et forma deficiunt.De Temporum Grece lingue vulgaris efformatione. Posr rudem, simplicémque temporum cognitionem, recta instituti postulat ratio, ut ampliorem clariorémque de illis methodum tradamus, ac non solum de generali eorum formatione, sed etiam de speciali doctrinam proponamus. Ut autem ab iis, qua omnibus veluti propria sunt et communia, suum sibi sumat initium præsens tractatus, illud tanquam certum, immotümque constituere placet, omnia preterita tempora, quorum nomine proprie appellanda censeo imperfectum, et perfectum, nullum aliud præter Syllabicum, quod vocant augmentum admittere. Hoc autem augmentum iis tantum preteritis addi con- suevit, quorum presens incipit à consonante, ut λέγω dico, &zyx dicebam. Hoc ipsum augmentum ὁ syllabico fieri interdum solet temporale, quum videlicet vertitur € in », dicendo 7/syx pro ἔλεγα. Verum id Græcos est imitari literales ac veteres, non autem recentiorum Grecorum linguá loqui vernaculá. Illud etiam non te lateat, Verba, quæ initio presentis ao scribuntur p, illam reduplicare post ε, augmentum syllabi- cum, in omnibus preteritis, ut ῥαντίζω aspergo, ἑῤῥαντιζα aspergebam, et ἐῤῥαντισα aspersi. Animadverte tandem in verbis compositis ex aliqua præ- positione, quæ incipiat à consonante, semper in præteritis illis augmentum svllabicum fieri ante ipsam præ- positionem, nullá penitus præpositionis elisá vocali, ut καταθέχοµαι iJNOT, ἐκαταδέχουμουν dignabar, εἰ ἑκαταδέχθηκα dignatus sum. Hxc quidem in communi, jam singula in particulari examinemus, et in primis activa. Præsens, quod potissima est totius verbi radix, et cardo, sad cujus characteristicam reliqua tempora, tanquam ad immotum axem, amussfinque suspiciunt, quum activum est exit in «», quod deinde mutatum in ο, format passivum in µαι. Ab illius finali consonante dependet characteristica preteriti, ut vidimus in Conjugationibus, et ab ejusdem 10 inchoativa præteritorum nascitur augmentum syllabicum. Imperfectum à præsente deducitur mutando o in a, et addendo cum ratio postulaverit, augmentum syllabicum, ut γοάφω Scribo, ἔγραγα scribebam. Caeterum id tantum verum est in verbis barytonis, nam in circumflexis aliter prorsus dicendum, cum o, presentis transeat in ow in imperfecto, ut ru honoro, ετίµουν honorabam. id vero commune est quibuslibet imperfectis, propriam sui presentis characteristicam observare et penultimam, excipe ἔχω, εἶχα in cujus penultima additur ε. De Perfecto, seu Aoristo. Perfectum, quod vicem gerit Aoristi, cujus olim apud illa Græciæ vetusta lumina, ac sapientie decora non infrequens usus fuit, augmentum habet idem cum imperfecto; si presens incipiat à consonante, ut γράφω scribo, ἔγραψα scripsi : observat item eandem penultimam, utpote ab eodem praesente deductum, mutatione ω in α, et charac- teristicæ presentis in characteristicam preteriti qua septu- plex est ψ, E, e, À, p, v, p, ut supra diximus in conjugatio- sonibus barytonorum, pro quibus tantum hæc regula traditur. Nota tamen perfectum in quarta Conjugatione, cum duplex fuerit finalis consonans presentis, postremam abjicere, sic Yu cano, habet ἔψαλα cecini : «apw» facio, Exaux feci : géov fero, ἕφερα tuli. et alia hujusmodi. Rursusquum penultima 3; presentis ejusdem Conjugationis est per αι diphthongum, quam deinde sequatur duplex liquida pv, vertitur in v in perfecto, ut daíow) verbero, &vox verberavi : hoc ipsum observat πέρνω accipio, licet penultima sit per e, habet enim perfectum ἐπῆρα, accepi. Caeterum αι ante unicam ν, vel amittit x in perfecto, ut χλαίω tepesco,' &xyx ἱεριιὲ, vel vertitur sepissime in vy, Ut óouvopzxtw OTRO, Opopyryx ornavi, Ὑοντραίνω crassum fucio vel crassus flo, εχόν- zpryx, etc. Verbum γενω sano, habet perfectum ἔγιανα sunavi, ne coincideret cum ἔγενα sanabam imperfecto. Reliqua præterita irregularia vide in anomalis. In dissyllabis quarte conjugationis ε praesentis, si praecipue deriventur à Graco- literalibus, observatur quidem in perfecto sed assumitur ulterius «, ut μένω Slo, &uswz. Steti, στέλνω mitto, ἔστειλα misi, σπέονω SEMNO, ἔσπειρα Seminavi, etc. De præteritis cir- cumflexorum fusius egimus supra exponentes eorum Conjugationes. Plusquam-perfectum conflatur ex imperfecto εἶχα verbi Eye, et par(P. 10)ticipio passivo neutro, quod remanet sine flexione, ut εἶχα Joxuusyx SCcripseram, Gallice J avois escrit. eyx Sicut avois variatur quidem in omnibus numeris, et personis, at “γραμμένα et escrit manent penitus immutata. Vel etiam eidem imperfecto εἶχα addendo γράψει item invariatum, aliud effinges plusquam-perfectum, frequens et ipsum apud recentiores Graecos. Futurum (proh teihporum vicissitudinem) ubi quondam apud veteres Grecos parens quodammodo reliquorum erat, et αοχτὰὸν Aoristi, cujus vicem in hac lingua praeteritum gerere superius insinuavimus; modo emendicatam aliunde tenet significationem, atque ab eodem Aoristo deriva- tionem. Duplici autem modo potest à praeterito futurum effingi. Primo ablato augmento syllabico, et versa à in ω, ac addendo particulam 6, ut ab éypzlx scripsi, facies GE γὐάψω scribam, ita ut γραφω varietur per singulos numeros et personas, invariata particula. Vel Secundo sumendo verbum θέλω, et addendo tertiam per- Sonam supradicti futuri, ita ut θέλω flectatur per omnes numeros, et personas; minime vero quod additur, ut θέλω yoxpa scribam, γυάψει remanet immutatum ubique. Penultima futuri est semper eadem cum penultima perfecti, excipe παγω et πέρνω, quorum perfectum penultimam habet in », sed futurum in x, ut énzyx ivi, θέλω πάγει vel θὲν w πάγω bo, et ἐπῆρα accepi, ^w παρει vel (tv πάρω accipiam. MEYER. GHAMM. GRECQUE. Appendix de particula 0: vel Ge. Quanvis frequentior sit apud hodiernos Grecos usus futuri secundo modo explicati, et particula 6: vel 6:4 aut θέν per syncopen ita dicatur, sicut et #% pro ήθελα volebam, quia tamen non raro reperies futurum primo modo traditum, quod affinitatem quandam cum Græcoliterali futuro præseferre videtur, iccirco pauca de dictarum particularum usu censeo disserendum. Est igitur particula θὲ, sicut et verbum θέλω, quando absoute ponitur, nullique particula superaddita, specialis nota futuri. Dixi, absoluté, nam si cum particula νὰ conjungatur, ut θέλω νὰ yox lo, non denotat futurum, sed definitam quandam animi constitutionem ad scribendum. Dicitur autem 6:, quum verbum incipit à consonante, m, 1; duntaxat excepta, ante quam ponitur θέν, ut θὲν πάρω accipiam. Quod si verbum inchoet à vocali, vel diphthongo, tunc utendum erit particula 6€”, ut 66A ἀγαπήσω amabo. Observes obiter rogo, hujusmodi particulam 6t, vel verbum θέλω, quum construuntur, reponi ante pronomina, et articula, ut id. tibi faciam, si juxta Graecorum vulgus loqui velimus, dicemus θέλω σου τὸ κάμει Vel θὲ σου τὸ xau. De Passivis, ac primiim de Prosente. Activorum sic exposita figuratione, par est, ut etiam ad passiva gressum faciamus, et in primis de primario eorum ο” tempore, videlicet de presente quam paucissimis agere aggrediamur. Præsens ergo passivum desinit semper in µαι ab activo deductum, cujus w si sit verbi barytoni mutatur in o, si vero circumflexi in οὗ diphthongum, et additur pu, ut θέρνω verbero, δέονουαι verberor, »wà moveo, κινεῦμαι moveor. Secunda persona est in ox, quomodo imitatur flexionem verborum in µι passive vocis Græcoliteralis grammatice : Formatur in barytonis à prima presentis passivi, mutando o in e, et uat in ox, ut zozcouat SCribor, γοάφεσαι scriberis. Dixi in barytonis, quia in circumflexis secunda persona præsentis passivi formari debet à secunda præsentis activi, cum hoc tamen discrimine, quod in prima conjugatione circum- flexorum post ει, addenda sit ε cum accentu acuto, et post s, αι, Ut πουλεῖς vendis, πουλειέσαι venderis : in secunda vero w facile fiat addendo tantum αι, ut ayxra; amas, αγαπᾶσαι amaris. Tertia fit à secunda, mutata σαι in ται, ut θέρεσαι verbe- raris, δέρνεται verberatur, πουλειέσαι venderis, πουλειέται venditur, etc. Prima pluralis est. semper in ούμεσθεν, mutato ubi fuerit o in ου, et µαι in µεσθεν, ut γράγομαι, Ὑγραφουμεσθεν, vel retento o, 5 ut γράφοµαι, Ὑραφόμεσθεν, his enim duobus modis exprimitur prima persona pluralis. Secunda fit à prima pluralis ablata µε et v, ac retenta σθε, ut γραφούμεσθεν, γραφοῦσθε : vel à secunda singularis, mutando σαι in σθε, ut γράφεσαι, ypxqes0s, possumus namque uti utraque ad libitum. Tertia deducitur à secunda pluralis vertendo σθε in νται, ut γραφοῦσθε, γραφοῦνται: vel à prima singularis mutatione µαι in vrat, Ut γράφομαι, /οάφονται. De Inperfecto passivo.Imperfectum passivum est semper in ouuow, à prima pluralis presentis passivi mutando µεσθεν in pov», et addendo augmentum syllabicum, si verbum incipiat à consonante, ut ραφούμεσθεν, ἐγράφουμουν SCribebar. Secunda est in σου à prima ejusdem mutata pow in σου, ut ἐγράγουνυοων, ἐγράφουσου. Tertia vero à secunda mutando σου in vro, ut ἐγράφουτου, ἐγράφουντο. Vel alias à tertia singularis presentis, vertendo ται in τον addendóque syllabicum augmentum, ut γράφεται, ἐγοάγετον. Prima pluralis fit à prima singularis, addito σθεν, et mutato ουν in €, ut ἐγοάγουμονν, ἐγραφούμεσθεν. Secunda à prima pluralis ablata µε et v, ut ἐγοαφούμεσθεν, ἐγωαφοῦσθε. Vel à secunda singularis mutando «cose» in eo, ut ἐγράφουσον, ἐγράφεσθε. Tertia denique à tertia singularis vertendo ον in ave, Vel aot, ut ἐγράφουντον, ἐγραφούντανε, vel ἐγραφούντασι. De Perfecto Passivo. Perfectum passiva vocis, quod Aoristo penitus passivo veterum Græcorum non tam significatione respondet, quam flexione ab activo formatur hoc modo. Debet prius verti x in 0r«z vel Gw, quae est propria terminatio omnium penitus præteritorum passivæ vocis, tum si fuerit ) verti in », si £ in y, si ; debet tolli, preterquam in verbis tertiæ conjugationis, si ν etiam ejicienda, si vero À et o retinendæ, quantum ad p, raro reperiuntur perfecta activa in µα, Sed si fuerint, ut &aux feci, carebunt tamen perfecto passivo quare ut dica- inus, fictus Sum non utimur verbo κάμνομαι, Sed yivvouuat, cujus perfectum est &yzv//rza. Jam penultima perfecti passivi eadem est cum penultima activi, ut ἔγραγα scrépsé, ἐγοάφθηκα ὅ vel ἐγράφθη» scriptus sum : εφύλαξα Custodivi, ἐφνλάχθηκα vel £u) Xy ry custoditus fui, &tvrax Movi, &uyr rz vel ἐἑχι- νήθην motus sum. ὀνομάτισα noménavi. ὀνοματίσθηκα vel ovo- µατίσθην nominatus fui, ëbaix cantavi, ἐφαάλθηκα cantatus fui, etc. Id quidem ita fere contingit; sed quia nonnulla sunt perfecta passiva quie. penultimam activi non retinent, ideo hie singillatim referam verba, quorum perfecti activi et passivi eadem est cum presente penultina. Verba activa in απω, αξω, αφω : etm. εξω Ec): Οπω. Gov, vy», retinent in utroque perfecto vocalem, quæ in præsente ιν procedit β, π. 2. idem faciunt in zz», axym, αχω : exm, ym, εχω : ατως, x00, xm) : Em. Ed, Ot εἶω. Verba autem in aZ», εζω, ζω, οζω, Em, et vo, vel In duo σσ, quorum perfectum activum est in σα, observant quidem ubique eandem penultimam, sed assumunt ; ante θα, ut 20 (P. 119) κολάζω punio, ἐκόλασα punivi, ἐκολάσθηκα punitus sum, etc. quorum vero perfectum activum est in £z, candem etiam habent in utroque penultimam, sed assumunt zy ante Graz, Ut κραζω UOCO, ἔκραξα COCA, Exoxy'mex vocatus fui.Verba in eo» vel ενω barytona diversam habent in utroque perfecto penultimam, nam in activo e presentis, ut plurimum additur ;, vel rarius mutatur in x, in passivo vero semper vertitur in x, ut sim Seméno, ἔσπειρα SCminavi, PIS εσπάρρηκα sennalus fui, στέλνω illo, ἔστευα uisi, ἐσταλ-- θηκα issus Sun : Ct πέρνω accipio, ἐπῆρα accepi, ἐπάορηκα 30 acceptus fui. φέρνω autem porto, et ejus composita habent ἔρερα portavit, et ἐέρύηκα portatus fui. Verba in a» faciunt perfeetum passivum in άλμα, in ανω, in rex; et verba in ew» habent oz, praeter γώνω abscondo, quod habet ἐχώσθηκα assumpta ; ante Ora: in xi» vero perfectum formant in ἄσθηκα, ut λαθαύω, xs (21. Tandem circumflexa, quorum activum perfectum est in zzz, passivum est in θα : quorum in εσα, modo.in εθηκα, modo in sx, si precipue penultima præsentis sit brevis : quorum 40 autem activum est in «zz, passivum est in ao0rxx, ut γελῶ de- 1. 1. 4 de l'ed. orig., le texte porte élabasüge. ] cipio, ἐγέλασα decepi, ἐγελάσθηκα deceptus fui. Ceterum hujus temporis flexio, cum sit facilis et eadem omnino cum illa per- fecti activi et Aoristi primi passivi Græcoliteralis, reticebitur, et lectores ad illa remittentur. Anomala vide supra suo loco. Superest fortassis aliquid dicendum de plusquam perfecto, et futuro passivo : Verüm quia hæc conveniunt cum activis, mutata tantum voce activa Verbi in passivam scilicet yoxha in 7pxy)i [sic], lectorem admonemus, ut adeat illa, ficque finem imponimus temporum formationi. Posr tractatum de Verbis adverbiorum sequitur expositio, ita quippe se habere videntur adverbia ad ipsamet verba, ut epitheta vel adjectiva ad substantiva; quare sicut hæc 1: sine substantivis, sic illa sine verbis consistere nequeunt. Adverbia igitur. ut plurimüm desinunt in x, à nominibus neutrius generis desumpta, ut ἐξαίσιχ egregie, καλὰ bene, etc. pauca in ως, ut ὡσκαθὼς quemadmodum o; ut, ὀμπρῶς ante, vel coram. quam exigua in o, ut ἔπανω surswm, χάτω infrà : rarissima vero in ου, ut ἀξάηνον derepente, πιτακτοῦ data opera, etc. Est quidem ex adverbiis aliud quantitatis interrogativum, ut πόσον, quantum? cui respondet τόσον tantum, πολὺ Thultum, ὀλίγο parum, χαμπόσον Vel καμποσάκι aliquan- 35 tulum. Sunt etiam quædam Ordinis, seu Ordinalia, ut ποῶτον vel πρῶτα primo, δεύτερον secundO, τρίτον, tertio, etc. Est item aliud quantitatis adverbium compositum ex goox vel βολὰ, et aliquo numerali nomine, vel adjectivo, ut µία goox Semel, duo φοραῖς bis, τρὶς oxi; ter, συχναὶς φομαὶς fre-3) quenter, πολλαῖς βολαῖς multoties, et alia plura. Aliud dicitur qualitatis interrogativum, ut πῶς quomodo? cujus redditivum est, ἔτζι sic. aliud veluti signum, ot nota, ut καλα ben?, ὀρθὰ rectè, xx«x male, ἄτνγα prave, et his si- milia. 35 Jam czetera adverbia vel sunt Temporis, ut σήμερον hodie, αὔριο cras, μεθαύ post crastinum: heri, ποοχθῖς nudiustertius, τώρα nunc, «oyx Sero, απέχει postea, πέουσι anno superiore, παρενονς slatim, et quæ sequuntur. vel Loci, ut εκεῖ vel aus (bi, απεεὶ vel απαντοῦ inde, ποὺ ubi, πούπετας alicubi, απάνω sursum, 2470 deorsum, ὀμπροστὰ vel ὀαπρῶς ante, αποπίσο retrorsum, £o híc, et alia. vel Hortandi, sut ἐλάτε venite, a; eia, γειάσου euge. vel Similitudinis, ut ᾠσγαθὼς quemadinodum, ὡς sicut, ὧσὰν vel σὰν, ὡσκαθὼς tanquam : vel Intensionis (sic; ut πολλὰ multum, dura vehe- menter, ὑπεοπεμίσσα superabundanter : vel Remissionis, ut αγχαμνα V€nmisse, ayxhx Sensi, μετὰ βίας vir : vel Dubitandi, ut. ἂν an, τάγα forle, τὸ λοιπὸ) igitur. vel Afftr- mandi, ut vai vel ναίσκε certe : vel Asseverandi, ut ὁλότελα penitus, ἁπαληθηνα vere : vel. Negandi, ut ὄχι vel ὅσνε, et ὄγεσκε Non, o£) vol dE non, uz vel μὴν ne, μήτε vel απδὲ neque, GUTE 1161116, azour, VOL zx«oux nondum. i5.Reperies quiedam adjectiva neutra in v, que transeunt in adverbia, ut τὸ ταχὺ mane, τὸ [ox22 vespere, et nonnullos etiam accusativos singulares, ut την νύχτα noctu, την YXu:ox) die, etc. His adde interjectiones yov, et ὀϊμενα hei mihi, et alia. ου . Izres est expers recens hæc Græcorum lingua gravissimæ difficultatis, quam antiqua literalis suis in præpositionibus experitur ob innumeras fere variásque illarum significationes, ac casus, quibus cum alligantur. Nostre siquidem præ- positiones, quæ octo precipue recensentur, eundem semper casum, accusativum videlicet optant, unicimque vel ad plurimum duplicem sibi significationem asciscunt. Sunt autem hz, εἰς, πρὸς, μετὰ vel μὲ, aro, διὰ vel γιὰ, κατὰ, 30 δίχως vel χωοῖς, ὡς. EG regit accusativum, et significat ên, motum scilicet in locum, ac statum in loco, ut εἰς τὸν 2voxvoy idem valet ac £n cœlum, et ên ccelo, εἰς ἔπχινόν του in suam. laudem, εἰς την Pour, lom. 3 Πώς quanvis literalis, non construitur tamen in hac lingua nisi cum accusativo, significitque ad, erga, vel adversus, ut π.ὸς &uzyx AU ine, erga me, adversus me, etc. i 1, 1, 5 de l'éd. originale, le texte porte οὐρανον. Μετὰ, et per syncopen μὲ correspondet præpositione cum, ut µετὰ κείνους Cum illis, μὲ πολλοὺς cum multis. Adverte tamen ut plurimum tunc uti µετὰ, quum ponitur ante nomina, quae incipiunt à vocali, μὲ vero quum incipiunt à consonante. Aro idem valet quod a vel ab, e vel ex, et quanvis Græco- 5 literalis, non observat tamen eundem casum, sed accusativo gaudet, eliditürque ipsius o, si nomina præeat quorum principium est vocalis, secus autem si sit consonans, ut απ᾿ éxtiyou; QD illis, ἀπὸ τὸν θεὸν ἔρχονται ἕλα τὰ καλὰ, à Deo omnia bona procedunt. 10 Aux, et corrupte γιὰ significat per, ob, vel propter, ut du vel yx τὰ τοονέσι« γίνεται κάθε ποᾶγμα per, vel propter pecu- niam omnia fiunt. Solet autem interdum addi particula τα, præpositioni διὰ vel γιὰ, quum precipue præcedit prono- mina, ut διὰ τὰ pas propter mos, διά τ ἐκείνους οὗ illos; vel 15 etiam λόγου, cum pronominibus tantum, et genitivis μοῦ, σοὺ, τοῦ, τῆς, τῶν, σᾶς, μᾶς, etc. ut dix τοῦ )όγουμου propter me, διὰ τοῦ λόγουσας propter vos, et sic de reliquis, quo in casu tantum genitivum gubernat. Kara nunquam significat contra, sed secundium, vel juxta, 3 sempérque postulat accusativum, ut κατὰ τὸν τρόπον secundum modum, ἔκαμες γατὰ τὴν γνώμην uou fecisti juxia meam opi- nionem. Δίχως vel χωρὶς æquivalet absque, vel sine, ut δίχως danpx Sine pecunia, χωρὶς ἐλπίδα absque spe, χωρὶς ἄλλο 35 absque dubio. Ὡς denique valet usque, ut ñ φωνή σον ἔσωσεν ὡς τὸν οὐρανὸν clamor tuus usque ad celum pervenit. videtur desumpta à Graeca literali, ἕως. Hæ quidem sunt præpositiones, quibus maxime vulgaris 30 Grecorum lingua in simplici oratione uti consuevit; sunt tamen alie à Greca literali mutuate, que in composita duntaxat oratione reperiuntur, in primis avri, ut ὠντιστέκομαι resisto, πρὸ ut ποοφέρνω offero : παρὰ, ut παρακούω non obedio: σὺν Ut σύντροφος SOCiUS, et συντρέχω CONCUTTO : &yx, ut 35 ἀναπείθω persuadeo : ἐν, ut ἐγκαρθιώνω animum. confirmo, et ἐγκασδιακὸς intimus, seu ex corde : περὶ, ut περικυκλώνω obsideo : et ὑπὲρ, Ut ὑπερπερίσσα satis supérque, et alia. Cæterum ut Latinas possis præpo(P. 128)sitiones Græco- vulgares efficere, non abs re erit illas in medium proferre a 4o vel ab et abs. e vel ex ἀπὸ, ut supra. Absque δίχως vel χωοὶς, ut supra. Ad ποὸς vel εἰς. Apud κοντὰ vel aw adverbia loci, PORTII quae conjuncta cum pronominibus prime, secundæ, et tertiæ personæ regunt genitivum, ut χοντά σου tpud Le, κοντα του apud illum swzas2 apud me : cum aliis vero exigunt accu- sativum addita praepositione εἰς, ut χοντὰ εἰς τοὺς παλαιους αρλκῖ "5 antiquos. Hxc tamen praepositio εἰς amittit ει diphthongum, et σ eonjuncta cuin articulo subsequente, ut κοντὰ στην πόοταν apud portam, σιιὰ στὸν χάωπον prope campum. Ante ὀμπρυστὰ Vel ὀμπιῶς adverbia, quie juncta cum supradictis pronominibus amant genitivum, ut ὀμποοσταμου ante me, 10 ὀμποῶς σου ante te, etc. cum aliis autem, accusativum apposita item præpositione εἰς, ut ὀαποοστὰ εἰς τὸν κόσμον ante mowurndum,óunpàs; εἰς τὰ αάτιχμου ante meos oculos. Antequam, ποὶν vx cum subjunctivo, ut ποὶν νὰ «zuo, antequam faciam. Clam, κρυγὰ Vel χωστὰ adverbia, quæ cum pronominibus illis regunt genitivum, ut γωστάμου clam à me; cum reliquis vero accusativum adjuncta praepositione amo, ut ἐπβρατο κρυφὰ «mo τοὺς d)Àou; accepi illud clam ab aliis. Contra, ἐναντίον adverbium, quod optat genitivum cum dictis pronomi- nibus, ut ἐναντίον σου contra te, accusativum vero cum reliquis 2 addita item præpositione eig, ut εναντίον ets τὸν οὐρανὸν contra ccelum. Coram, ὀμποιστὰ vel ὀαπρῶς, vide ante. Circa, circiter, et circum, τριγνοου adverbium, quod postulat geni- tivum cum supra recensitis pronominibus, ut τοιγνρου µου circa me; accusativum autem cum reliquis apposita item præpositionc εἰς, ut τρι/ύρου ei; την χώραν Circa, vel circum regionem. Cis, vel citra, ἀαπεθὼ aro cum accusativo, ut ἀπεδὼ ἀπὸ ταῖς Άλπαις CÍS, vel citra. Alpes. Citm, µετὰ vel με, ut supra. µαζι vel avzxux adverbia, quæ cum pronomini- bus illis volunt genitivum ; cum reliquis vero accusativum adjuncta przepositione μὲ vel μετὰ, ut µαζι μὲ τοὺς ἄλλους Una cum aliis. ἀντάμα μὲ τὸν ἄνδρα της Simul cum, viro suo. De, τοιγύνου, vide quæ diximus supra in circum, et cérca. E vel ex, vide, a vel ab. Erga rco; vide ad. Extra, ὅτω vel &o adverbium, quod dupliciter construitur vel absolute cum accusativo, ut ὄξῳ τὰ uazix σου extra sint lui oculi quod fit quum imprecamur alteri, vel cum præpositione ἀπὸ, ut ὄξῳ ἀπὸ τοῦτο Eye χάθε πρᾶγμα, Cvlra id omnia habeo, et hic modus loquendi frequentior est, et æquivalet, preter. In ci, ut suprà. Inter, ἄνχμεσα adverbium, quod positum cumdictis pronominibus genitivum gubernat, ut avapsoz του énter illum, cum aliis vero accusativum, interposita præpositione εἰς, ut ἀνχμεσα εἰς τὸν λχὸν inter populum, ἀνάμεσα εἰς τοῦτο inter hoc, id est interim. Infrà, ἀπὸ κάτω adverbium loci ponitur cum genitivo ante pronomina μοῦ, σοῦ, τοῦ, τῶν; τοὺς. etc. cum accusativo vero ante reliqua nomina appo- sita præpositione ἀπὸ, ut αποκάτω «m5 τὸν fiyx infra Regem, etc. Intra, µέσα genitivo gaudet cum relatis pronominibus; cum cæteris aecusativo addita praepositione εἰς, ut µέσα εἰς τὴν Καρθίαν µου intra, cor meum. Ob διὰ vel γιὰ, vide in dux. Per, et propter, διὰ vel γιὰ. vide δια, ut suprà. Post vel pone, ὕστεα adverbium, quod cum illis sæpius repetitis pronominibus genitivum adoptat, ut ὕστερά σου post te; cum aliis vero, accusativum, apposita item præpositione ἀπὸ, ut Ἴλθα ὕστερχ an ὅλους post omnes veni. Proter, vide extra. Palam, vide coram. Prae, vide supra, vel super. Pro, quum significat defensionem, dicitur διὰ vel γιὰ 15 cum accusativo, ut ài σένα πολεμῶ propter te pugno: quum vero idem sonat quod vice, vel loco alterius, utimur his vocibus, εἰς τὸ ποδάοι, Vel ei; τὸν τόπον cum genitivo, ut ó πάπας εἶναι εἰς τὸ ποδάρι, Vel εἰς τὸν τόπον τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν γῆν Papa vicem Dei gerit in terris. utimur interdum etiam præpositione » αντὶ, Sed hoc modo, exempli causa, pro pisce dedit mihi car- nem, avi vx pod Juan ψάοι, μ᾿ ἔλωκε xpéxs. Procul, μακρὰ cum genitivo, si præcedat toties enumerata pronomina, ut µακοά µου procul à me, cum accusativo vero, si cætera antecedat, interposita præpositione ἀπὸ, ut uaxox ἀπὸ τὰ µάτιαωου procul a; ab oculis meis. Sub, vel subter, vide infra. super, et suprà ἐπάνω vel απάνω adverbium. construitur cum genitivo, si præfigatur pronominibus prime, secunde, et terti? personæ. ut απανωμου Supra, me, επάνω σου Supra te, etc. cum accusativo vero, si aliis preponatur, interposita prwepositione «ei, Ut εἶχεν az els τὸ χεφάλι του ἕνα στεφάνι, habebat supra caput suum, coronam. Tenus, vel usque, ὡς vide suprà in ὡς. Versus πρὸς cum accusativo. Ultra, vel trans ἀπέκει απὸ 35 cum accusativo, ut απεκεῖ ἀπὸ τὸ mozzuc ultra, vel trans flu- vium. Dicitur etiam απόπερα, vel réox cum genitivo, ut απόπερα, Vel πέρα τοῦ rorauco trans flumen. Post exactam præpositionum inquisitionem, superest jam ut extremam omnium orationis partem, ac minimam que conjunctio dicitur, ob illius præcipuum munus, connectendi scilicet reliquas Orationis partes, absolvamus. Sunt autem ex conjunctionibus quzdam copulativæ, ut xat et aur vel uz sed, αἀκόμι etiam. aliæ vero disjunctivæ, ut η vel. Aliæ Continuativze ανισωσχαὶ δὲ, zv vel x an. Quaedam sub-continuativae, ut ἐπειδῇ vel ἐπειδὴ καὶ quoniam seu quandoquidem, ex postquam. Nonnullæ Causales, ut διὰ we vel νὰ ut, διὰ τὶ vel γιὰ zi enim aut quia. Alite Dubitativæ, ut τάχα forte, τάχα νὰ un numquid, τὸ λοιπὸν igitur. Alie Collectivæ, ut τὸ λοιπὸν ergo, διὰ vel γιὰ τούτο propterea. Quaedam denique expletivæ, quae tantum ad ornatum orationis spectant ac numerum, NON AD SIGNIFICATIONEM, ut dx x, etc. Atque hæc de omnibus orationis partibus singillatim sumptis. De Syntaxi Lingue Grece Vulgaris. Vidimus jam singulas orationis partes examinantes, quomodo dividantur, flectantur, ac conjungantur, quásve in partes secentur, ac quibus in classibus collocentur; nunc qua ratione cum aliis jungi, ac inter se connecti debeant, quà polliciti sumus brevitate sermonem instituemus.Tres etiam assignamus in hac lingua Concordantias, ut apud Latinos. Prima est nominativi cum Verbo in numero, et persona, ut ἐγὼ yox» 6/0 scribo, ἐκεῖνος παίζει ille ludit, ἐσεῖς μιλεῖτε VOS loquimini. Secunda est Adjectivi cum substantivo, ut σοφὸς ἄνθρωπος homo doctus, xxx rox boni adolescentes, καλῆς συντροφιᾶς bonc conversationis, etc. Substantiva quae materiam significant solent sæpissime accusativo efferri cum praepositione απὸ, loco adjectivorum, ut ζώνη «mo πετζὶ pro nezGirom cingulus ex pelle, ῥοῦχον ἀπὸ τρέχαις pro τρίχινον vestis ex pilis ; quod fit per ecclipsin participii subintelligendo χαµω- µένη Vel καιωμένον facta vel factum. Adjectiva semper præ- poni debent substantivis unà cum articulo, ut τὸ μικρὸ παιδὶ paruus puer, ὁ πρῶτος dy)owro; primus homo : Quod si ali- quando postponatur, duplicandus est articulus, et apponendus tam substantivo, quam adjectivo, ut φέρεµου τὸ ῥοῦχο τὸ xoxxtyoy affer mihi vestem purpuream. Tertia Relativi cum antecedente, in genere, et numero, ut εἶδα τὸν Πέτρον, τοῦ ὁποίου ἐμίλησα, vidi Petrwm quem alloquutus fui. et aliquando in casu, ut τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα verba, qua. Si ponaturrelativum inter dua nomina substantiva diversorum generum potest his duobus modis construi, exempli causa, sydus quod, vel quam vocant Capream, communi Graecorum lingua dices τὸ ἄστρον, τὸ ὁποῖον Vel ὁποῦ (quod est relativum indeclinabile, omnis generis, et numeri) κράζουν αἶγα Vel τὸ ἄστρον ὁποῦ τὸ χράζουν Vel vv» xoxbouv ἁι/χ. E duobus substantivis ad diversa pertinentibus, si in ora- tione ponantur aliud est nominativi casus, alterum vero genitivi, ut τὸ xocui τοῦ Πέτρου, corpus Petri, τὸ πετδὶ τοῦ βουδιοῦ bovis pellis. Interdum tamen iste genitivus transit in 25 accusativum, ut 7 τωήτους pro n τιαήτων honor eorum, ἕνα ποτήρι νερὸ pro νεροῦ poculum aqueæ, et similia. De Pronominibus μοῦ, σοῦ, τοῦ, ἐμένχ Vel μὲ, ἐσένα vel ot, ἐμᾶς Vel μᾶς, ena; vol σᾶς, τὸν, την, τὸ, τῶν», τοὺς, ταῖς, ta. Horum pronominum unà cum Verbis constructio, quoniam aliquantulum difficilis esse videtur, cum certa quædam regula tradi non possit, quando preponenda sint vel postponenda, seu quando ε ἐμένκ potius dicendum quam yz, vel ἐσενκ quam σε, ut ἐσᾶς quam σᾶς, idcirco de his nonnulla observatione digna exponere merito judicavi.Certum itaque in primis, monosyllaba illa pronomina sive primæ sint, sive secundæ, sive tertiæ personæ nunquam ipso orationis initio collocari, sed elegantiüs semper post ipsum verbum poni, vel post aliquod nomen, vel post particulam dev vel de non, ut ἀγαπῶτα, ἀγαπῶτους, etc. amo illa «o vel illos, etc. ἐγὼ σᾶς uzx ego dixi vobis, δὲν μοῦ Ἄάμνει χρεία, non est mihi opus, βλεπει µε videt me, et hujusmodi plura. Certum secundo primos illos accusativos primae, et secunde personæ eusyx videlicet et ἐαᾶς, ésivx et εσᾶς, poni semper in ipso orationis, periodíque principio unà cum μὲ et μᾶς, σὲ et σᾶς, Ut ἐωένχ μὲ ἂγητᾶ 0 πατέρας µου me amat pater meus, ἐσένα σὲ wo te odio habet, ἐμᾶς μᾶς κοάζει παιδιά του nos vocat filios suos, ἐσᾶς σᾶς χράζει ἐχθρούς του vos appellat inimcos 81108. quæ loquutiones correspondent Italicæ phrasi vel Gallicæ, cum quibus habet maximam affinitatem, quum dicunt. α noi ci chiama sui flgliuoli, il nous appelle ses enfans, et similia. Vides igitur hujusmodi accusativos cum :, conjungi cum monosyllabis μὲ, σὲ, ua; et σᾶς, qui statim illos subsequuntur. Nominativi tamen ἐμεῖς et ἐσεῖς, ponuntur abso- 15 lute initio periodi, ut eueis ψωμὶ dev ἔχομεν καὶ ἡ κάτα πίτα σύρνει ΠΟ ΏαπιεΏὲ non habemus, et felis trahit placentam, est adverbium ! Græco-vulgare in filios, qui bona patris pau- peris lautius quam par sit profundunt, et opipare vivunt. Certum insuper µονοσύλλαθα illa pronomina μοῦ, 20 Go0, τοῦ, μᾶς, σᾶς, τῶν, et τους, etc. Si simul esse contingant cum aliquo adjectivo, poni inter adjectivum, et substantivum, ut ὁ πρῶτος µας φίλος primas noster amicus, αἀγαπημένε µου vis Πέ mi dilecte, % γακαῖς τους γλώσσαις male illorum lingua, etc. Item sumi pro pronominibus possessivis ἐδικόσμου; ἐδικόσσου, ἐδικόστου 136115, tuus, suus, etc. Verum tunc non ponuntur absolute, ut possessiva, sed uná cum alio nomine, ut quum dicimus, liber meus, zo βιξλίον uo», at cum dicimus, hic liber est meus, quia meus est solus et non cum alio no- mine, nos dicemus, ἐτοῦτο τὸ βιέλίον εἶνχι δικόμου, et non τοῦτο τὸ βιθλίον uoo εἶναι. | "ertum quarto monosyllabos illos accusativos μὲ et μᾶς, σε οἱ σάς, ταῖς et τοὺς, tam ante verbum collocari posse, quam post, Ut ἐγὼ σᾶς τὸ ἐδιάξασα τὸ γράμμα, et ἐγὼ ἐθιάξασά σας τὸ γράμμα. eo vobis legi epistolam. Quod si hujusmodi accusativi particulae 35 isti δὲν vel δὲ non, ὡσὰν vel σὰν sicut, vel adverbiis «202; quemadmodum, été sic, σήµερον hodie, αὔοιον Cras, τώρα nunc, et aliis adverbiis loci jungantur, tunc verbo postponi minimé (Sic). Lisez proverbium. De même plus haut, ligne 6, il faut lire probablement zyarzz pour αγητᾷ que porte le texte. Une ligne plus bas, l'original donne μισᾶ. — Enfin, le texte porte, au lieu de 4 mous appelle, nous nous appelle. possunt, sed tantum præponi, ut δὲν μᾶς τὸ ἔστειλες τὸ βιθλ΄ον non nisisti nobis librum, σήμερον σᾶς εἶπα νὰ μὴν ευγαίνετε hodie vobis diré ne exeatis, nec enim bene dicemus, δὲν τὸ ἔστειλές µας, NEC σήμερον εἶπχ σας. De quibusdam Nominibus qua (sic) genitivum regunt, vel accusativum, ubi etiam de ablativo absoluto. Omnia nomina Comparativa, si praecipue cum pronominibus primitivis construantur, verbalia item in τικὸς una cum nominibus, qua dignitatis habent significationem, ignorarationis, participationis, similitudinis, ac communicationis, tv et utilitatis genitivum adoptant, ut εχεῖνος εἶνχι σοφώτε:ός µου ile est sapientior me; ἐτοῦτο εἶναι φανε ρωτικὸν τῆς ἀγαπης |, id est significativum amoris : ὁ ispéxs εἶναι ἄξιος τιμῆς Sacerdos est dignus honore; ἁμαθῆς τῶν ἑλληνικῶν γοχμµατων ignarus Grecarum literarum, σύντρογος καλῶν ἀνθρώπων bonorum hominum socius, ὅμοιος τοῦ λεονταριοῦ Leoni similis, τὰ καλὰ εἶναι xotyx τῶν φίλων bona sunt amicis communia, et similia. Ea item quæ dicuntur numeralia ordinis genitivum requirunt, ut Φεύτερός µου mihi secundus, πρῶτος των primus inter illos, etc. Quæ tamen construi etiam possunt cum accusativo posità praepositione amo, ut ὕστερος ar” ὅλους postremus omnium, πρῶτος ar ὅλους primus omnium, et sic de reliquis. Profecto, ut uno verbo dicam, omnia sive Comparativa sint, sive superlativa, sive plenitudinem significent, vacuitatem, utilitatem, et similia, si cum pronominibus jungantur, utplurimuni postulant genitivum, si cum aliis nominibus accusativum cum præpositione aro, ut απ) Sous τοὺς ἕλληνας, ὅπου fav εἰς τὴν Τροίαν, δυνατώτενος, Vel δυνατώτατος ἦτον ὁ Αχιλλεύς, OM- nibus Grecis qui extiterunt in expeditione Troiana fortior fuit, vel omnium Græcorum fortissimus fuit Achilles. No- 3; men γεμάτος, ut plurimum habet post se accusativum sine ulla præpositione, ut γεότος ἔννοιχις curarum plenus: At evxvzio; contrarius genitivum amat cum primitivis pronominibus, cum aliis vero accusativum uná cum praepositione εἰς, ut εἶναι &yxyzioz µου 63 mihé contrarius. et εναντίος εἰς Soo; COn- 35 trarius omnibus. φίλος denique semper reperitur cum geni- tivo, ut sic: τοῦ 0ευὺ amicus Dei. Instrumentum, causa, modus, et excessus debent in hac [Le texte ici porte ἀγότης] lingua exprimi accusativo, cum præpositione, uz, vel μετὰ, vel etiam interdum cum διὰ, vel γιὰ, si preesertim causam significare velimus, ut ἐκτύπησα cou! μὲ τὸ ῥᾳθδὶ baculo illum percussi, τὸν εἶδα μὲ w2)ó par oculo illum vidi 5 benigno, ἐσκότωσε τὸν ἐχθούν του μὲ τὸ σπαθὶ hostem suum gladio interemit; νικᾶ Sous μὲ την φωνήν του sua voce reliquos superat; διὰ τῆν δειλιὰν, Vel γιὰ τὸν φόξον ἔχασε v. ἅρματά τον PTŒ pavore perdidit arma. Tempus item, et mensura tam loci, quam ponderis simpliciter accusandi casu efferuntur, ut τὴν ἡμέραν xal τὴν νύκτα δὲν χάωνει ἄλλο παρὰ νὰ dudar, die, ac nocte nil aléud facit quam legere, ἡ Ῥώμῃ εἶνχι parca ἀπὸ τὴν Φράντζαν ἐκατὸ λέγαις Roma distat à Gallia centum leucis, βαρεῖ τριάντα λίτραις est ponderis triginta librarum. 5 Jamablativum absolutum, pro quo Græci literales utuntur genitivo, nostri Græco-vulgares penitus ignorantes, nec genitivum usurpant, nec alium casum, sed vel ipso nudo nominativo utuntur, ut υισεύοντας ἐγὼ ἀπὸ τὴν εκλησίαν ἔπεσεν ñ στέγη τοῦ σπιτιοῦ σου (liscedente me ab Ecclesia cecidit tectum fie domus, vel loquutionem resolvunt per ἔταν vel σαν, po- nentes verbum in imperfecto, ut ὅταν vel aav ἐμίσευα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιὰν ἔπεσεν, etc. cum discederem ab Ecclesia cecidit, etc. De Constructione Verbi Activi. Nonnimis laborandum erit in tradendis regulis verborum activorum. Omniasiquidem verba activæ significationis postulant ante se nominativum agentem, et post se accusativum, vel genitivum patientem. Genitivum quidem utuntur hujusmodi Græciæ regiones Peloponesus, Creta, Chius, Zacynthus, et omnes penitus Græciæ insule. Accusativo vero gaudent Attica, Thessalia, Macedonia, Thracia, et omnes prorsus Continentis provincie, atque incola. Quum igitur verseris in Insulis, utere post verbum genitivo, accusativo vero quum fueris in Continente. Adverte tamen, quanvis iis? qui in Insulis sunt post verbum activum genitivum, quem person: vocant, admittant (res enim apud omnes, ac semper ubique ponitur in [Il faut évidemment lire τόν. Leçon de l'original pour zi. 'l'oute cette phrase est d'une construc- tion pénible et confuse. Postverba doit être lu en deux mots. accusativo, ut axoo» τὰ λόγια σου, non τῶν λόγιων Gov,.QUdio tua verba) id verum esse precipue, quum postverba se- quuntur pronomina illa primitiva μοῦ, σοῦ, τοῦ, et tantum in numero singulari, ut δὲν μοῦ a«os: non me audit; nam in plu- rali dicunt cum accusativo, δὲν uz; εἶπε τίποτες, niil nobis s dixit, licet in singulari dicerent, δέν uoo eine τίποτες!. Quod si alia subsequantur pronomina, vel nomina, modo genitivum ponunt, modo accusativum, ut ακούω τὸν llézpoy non τοῦ Πέτρου audio Petrum, et ui τοῦ Μάρκου, et non τὸν Maoxov, nisi dicas μὲ τὸν Μάρχον, alloquor Marcum, vel loquor cum Marco. Quando autem statuendus sit post verbum activum geni- tivus, vel accusativus optima regula est, si animadvertamus ad linguam Gallicam, vel Italicam. nam si post verbum activum ponatur particula à, tunc semper in Græco vulgari reponi debet post verbum genitivus, ut /'ay dit à Francois, ἐγὼ εἶπα τοῦ Φραγκίσκου, non τὸν Φραγκίσχον. Si vero talis particula non ponatur, utendum tunc erit accusativo, vel genitivo juxta distinctionem Græciæ locorum superius insinuatam, ut je vous ay fait la grace, ego vobis gratiam feci, secundum Insularum habitatores dices, ἐγὼ σοῦ τήν ἕκαμα τήν χάοιν, et secundum Continentis incolas, ἐγὼ σὲ τήν ἔχαμα τὴν yXow, qua loquutio correspondet huic Italice, la gratia ve l'ho fatta. Prætereà sciendum, verba, quæ apud Latinos, vel Grecos literales exigunt post accusativum rei dativum persons, apud Grecos vulgares usurpare pro dativo persons, vel genitivum ut loquuntur Insularum cultores, vel accusativum ut Continentis incolæ, exempli causa, ego dedi tibi librum dices, vel éyà σοὺ τὸ ἔδωχα τὸ βιθλίον, velso ἐγὼ σὲ τὸ ἔδωχα τὸ βιθλίον. Rursus verba, quie duos sibi accusativos adsciscunt apud Latinos, et ἕλληνας, apud vulgares Graecos, vel ambos retinent, ut loquitur omnis Continens, aut mutant accusativum per- sonæ in genitivum, ut phrasis est omnium Insularum, verbi 35 gratia, ego te doceo grammaticam, dicetur ἐγὼ σὲ, vel σοῦ μαθαίνω τὴν γραμματικήν. Jdem fit aliquando, si verba apud Latinos regant ablativum cum praepositione a vel ab, et accusativum, ut aufero à te vestem, ἐγὼ σὲ, vel σοῦ πέονω τὸ ῥοῦγον. dixi aliquando, quia ut w ]Voyez au commentaire pour l'établissement du texte.] plurimüm pro ablativo ponitur accusativus cum præpositione aro, ut «accepi à Petro tuas literas, ἐγὼ ἔλαξα ταῖς γραγαῖς σου ani τὸν Πέτρον, il habeo à te, € χω το ar ἐσένχ, et alia. Idem etiam præstari debet, Si verbum apud Latinos accusa- ; tivum regat et genitivum, vel ablativum sine ulla præpo- sitione, ut empleo ollam denariorum, γελίζω τὸ :ζουκάλι amo τορνέσια, et émpleo vas aquá, γεμίζω τὸ αγγεῖον ἀπὸ woo. in quibus tainen sape sæpius reticetur aro, dicendo sim- pliciter τορνέσια et νερὸ. De Constructione Verbi passivi, neutri, ac Deponentis. Quemadmodum activae vocis verbum exigit ante se nomi- nativum agentem, et post se accusativum patientem, ita é contra passivæ vocis verbum postulat ante se nominativum patientem, post se vero accusativum agentem uná cum i5 preepositione απὸ, ut τὸ &uzzt τραθιζεται ἀπὸ τὰ dÀojx CUTTUS trahitur ab equis. Semper igitur in passivis casus personæ verbi activi, quum videlicet duplicem requirit casum post se, vertendus est in nominativum, manente altero immutato, Ut εγὼ σὲ uaÜziw τὴν yrauuarwry, passive redditur, ἐσν µαθαίνεσαι 20m ἑμένχ τὴν γηαμματικὴν, tu doceris à me grammaticam, etc. VT APVD LATINOS. Ex verbis neutris, vel Deponentibus, quaedam absolute ponuntur sine ullo casu, ut Er vivo, πορπατῶ am- bulo, στέκοµαι S00, οιμούμαι dormio : quidam vero requirunt post se aliquem casum, ut ἀρέσκει µου placet mihi, τὶ φαὐεταίσας, quid. vobis videtur, et alia, quie genitivum, aut accusativum postulant pro diversitate præsentis Grecis regionum, si eosdem casus, vel alios requirant Latinorum verba vel neutra, vel deponentia. Et tunc Constructio erit eadem quam jam recensuimus in verbis activis. De Verbis εἶμαι, φαίνοµαι, et aliis, tum de verbo impersonali, de Modis, Gerundiis, ac quibusdam loquutionibus. Verbum εἶμαι sum duos habet nominativos ante, et post se, ut ó Αοιστοτέλης ἅτονε μεγαλος φιλόσοφος, Aristoteles erat magnus Philosophus. eodem modo construitur verbum φαίνομαι t ideor, λέγουαι dicor, oxzopzt vocor, λογοῦμαι nuncupor, et similia, quæ preeter illos duos nominativos admittunt etium genitivum, vel accusativum juxta supradictam locorum Græciæ distinctionem, sicut Latina dativum, ut αὐτὸς pod εἶναι, Vel φαίνεταί µου καλοπίγερος ἄνλρωπος ipse mihi est, vel videtur vir idoneus. Vel etiam accusativum cum præpositione aro, si Latina regant ablativum cum praepositione à vel ab, ut justus ab omnibus vocatur, vel reputatur beatus, ὁ δίκαιος χράξεται͵ Y, κρατειέται µακάριος am’ 02095. Verbum impersonale duplicis est speciei activae nimirum et passivæ. Utrunque impersonalis verbi genus, vel ponitur absolute sine ullo casu, ut βρέχει pluit, λέγουνε fertur ; vel cum aliquo casu ut apud Latinos, verbi gratia, pertinet ad me, ἐγγίζει µου, non licet vobis, δὲν σᾶς πρέπει, mon curatur de anima, δὲν ἐννοιάζεται διὰ τὴν ψυχήν. Ubi adverte verba impersonalia utplurimum sumi à tertia persona plurali prze- sentis indicativi activi, ut pro scribitur dicunt γράφουνε scribunt, pro vivitur, ζοῦνε vivunt, et alia. Dixi ut plurimüm quia reperitur interdum, et quidem raro aliquod impersonale desumptum à tertia persona plurali presentis indicativi passivi, ut κοιμοῦνται dormitur. Modorum usus pervius est unicuique ut apud Latinos. In usum tamen hi precipue veniunt INDICATIVVS, imperativus, et subjunctivus, qui vicem gerit infinitivi, et exprimitur per particulam νὰ, ut Θέλω νὰ τὸ «auo volo illud facere : cui interdum praeponitur articulus τὸ, et ponitur loco nominis, ut τὸ vx χάμεις pro τὸ κάνωμα σου tuum factum. Similem loquutionem habent Græci literales, ut τὸ ποιεῖν pro ποίηυα, et Itali, 25 il fare, pro il fatto. Hujusmodi modus semper ponitur post aliud verbum, sicut infinitivus apud Latinos; vel alias resol- vitur per ἔτι vel πῶς, ut scio te fecisse hoc, vulgo possumus dicere, ἠξεύρω πῶς, vel ὅτι τὸ ἔκαμες, quod ἔτι et πῶς videtur correspondere Italico che vel Gallico que. Ponitur 3o etiam zat pro ὅτι, ut λογιαζω vat τὸ ἔμαθες, pro ὅτι τὸ ἔμαθες, puto te illud didicisse. Jam quaenam particula, vel Conjunctio unicuique modorum tribuatur, et quomodo inter se discrepent, vide supra in Conjugationibus barytonorum. Gerundiis caret utraque Greca lingua, fruitur vero Latina. Ea autem sic in vernaculam Graecorum dialectum vertenda censemus. Gerundia in do, resolvuntur in participia, ut amando αγαπῶντας, dicendo λέγοντας, etc. Gerundia in dum exprimuntur aliquando per dix νὰ, si illa praecedat praepositio ad, ut ad habendum διὰ νὰ ëyr : aliquando per oz, vel 4o zyxuzgx onov, Si præcedat praepositio inter, ut inter ambulandum, σὰν ἐπορπάτουνα, id est dum ambularem : inter [MEYER. GRAMM. GRECQUE.] dicendum ἀνχμεσα ὁποῦ ἐμῶμε cum loqueretur, et similia. et aliquando per πρέπει, si à Latinis efferantur abso- lute sine ulla praepositione, ut faciendum mihi est, πρέπει νὰ άνω, tObis agendum, πρέπει vx Ἰάμετε, etc. Hic modus loquendi non aberrat à modo loquendi Italorum, vel Gallorum, dum dicunt, mi bisogna fare, il me faut faire, cum hoc tamen discrimine, quod in dictis linguis verbum consequens est infinitivi modi, et nunquam mutatur, at in Graeca vulgari verbum quod subsequitur πρέπει est subjunctivi modo, variatürque ac construitur cum personis, quie comitantur gerundia in dum, ita ut si persona sit singu- laris, et prima, verbum etiam erit primæ persone numeri singularis, et sic de reliquis. Tandem gerundia in di, simpliciter efferuntur per vx cum subjunctivo, ut lempus est i5 und, 22160; εἶναι yx naue! sciendi sum cupidus, επιθναῶ va µεθω, etc. Veniamus jam ad peculiares, quasdam loquutiones. QVVM LATINE DICIMVS, quod tibi scripserim, vernaculo Graecorum sermone sic efferemus, διὰ τί σοῦ £yoxlx, vel ὃτι σοῦ ο0 ἔγραγα, Vel τὸ vx σοὺ Eyux pz, Vel ἔστοντας καὶ νὰ σοῦ ἔγραφα, prior et secundus loquendi modus conformior Latinæ loquutioni videtur. De nonnullis adverbiis, ac particulis, quæ vel nominibus, vel Verbis præjfiguntur. a; Uttotum communis Grece linguæ syntaxeos absolvamus tractatum, brevibus precurremus nonnullas voces, quarum notitia non parum juvatur is, qui aditum sibi fieri vult ad hujusmodi linguæ Græcæ svntaxim. Dicamus ergo prius de Xunoes inam, quod adverbium est optandi, ponitürque s) unà cum νὰ, et constituit in verbis peculiarem modum, qui dicitur optativus, reperitur cum perfecto, et imperfecto, ut ἄμποτες νὰ τὸν ἔκραξες, utinam. illum. vocasses, ἄμποτες νὰ τὸν ἔθλεπα, utinam illum viderem. ‘Av, vel à fit à Græcoliterali sw, sé, ac pariter regit 3; subjunctivum, tempus amat id, quod nos in verbis barytonis diximus habere indifferentem quandam, ac indeterminatam significationem, ut ἂν σὲ πιέσω δὲ te capiam, non et σὲ πιάνω: ἂν σὲ εὑρήσω δὲ Le. reperiaan, non ἂν σὲ εὑρίσκω. Conjungitur præ- [Certainement pour πάμενε] voyez page 159 de l'original, plus loin p. 68, 1. 7 sqq. terea cum omnibus preeteritis, ut xv &xux δὲ feci, ἂν ἔγραφε, δὲ scribebat, ἂν θέλει 2ώσει δὲ dabit, et reliqua. Aro, quanvis praepositio significans a vel ab, in compo- sitione tamen alicujus verbi, vel nominis non semper eandem retinet significationem; nam interdum denotat perfectionem, ut arocs)swm perficio, τελειώνω quippe simplex füure tantum significat, sed cum aro perfecte finire, utque Latini dicunt, rem reddere omnibus numeris absolutam. interdum vero finem quodammodo præ se ferre videtur, ut αγοτοώγω finem. comedendi facio, unde adverbia αποφαγχ post prandium, et απόθειπνα post canam. ct tandem penitus, seu de, ut anses penitus amputo, et ἀποχεφαλίδω decollo, et alia. *A; adverbium hortandi, si ponatur cum imperfecto efficit modum optandi, ut a: ἔθλεπα utinam viderem; caeterum ας nota est imperativi, seu potius subjunctivi, ut 2; κάμη faciat. Videtur autem derivari à Græcoliterali ἄφες, unde per synco- pen z:. quare quum dicimus 2; 1% idem valet ac sine ne, ut videam, qui quidem loquendi modus frequens est in sacris paginis, praecipue in Evangelio, ds: ἴδωμεν, εἰ ἔργεται Ηλίας σώσων αὐτὸν, quem imitati Græci- -vulgares dicunt, a; ἰδοῦμεν ἂν ἔρχεται ὁ Has διὰ νὰ τὸν ἐλευβερώσῃ. Adverte tamen hujusmodi ἄς, non poni in secunda persona imperativi, sed tantum in prima, et tertia. Quia videlicet, aptior imperandi persona videtur secunda, non prima, et tertia, unde et Itali quum magnates alloquuntur solent ob- sequii, et revereniP. 15K)tiæ causa uti tertia persona, ne loquentes secundá persona, videantur aliquomodo illis impe- rare. Est igitur a4; subjunctivi potius nota, quam imperativi. A&, vel 3. deductum fortasse fuit ab se ablata diph- thongo ου. Dicitur autem 05», quum ponitur ante vocales et " diphthongos, imo οἱ ante aliquas consonantes, videlicet ante B, 7; ὃ, 0, 4.0, 7,9, y : d vero ante reliquas consonantes. Regit indicativum tantum, quia in reliquis modis non utimur οὲν, sed uz», vel uz, ut uz» κάµης ne facias. Να aliquando est adverbium demonstrandi, et regit geni- tivum si praecedat pronomina primitiva numeri singularis, ut νά σου ecce tibi, accusativum vero si sint numeri pluralis, et ante alia nomina, ut vx σας ecce vobis, νὰ τὸν Mézos» ecce Petrum. Aliquando est conjunctio causalis, ab ἵνα deducta, unde ut illa subjunctivum expostulat, qui, ut diximus, vicem etiam gerit infinitivi. Atque hinc fit, ut aliqui dicant conjunctionem vz signum esse, ac notam infinitivi. Verum quo firmo, stabilíque nitantur fundamento non video. Inter- dum denique νὰ solet esse particula repletiva, et ornatus causa maxime apud Chios, qui dicunt ἐκεινὰ pro exi, τουτονὰ 5 pro τοῦτον, quam etiam replicantes satis molliter sonant &xewavz, et τουτονανα. Νε item particula est quæ nihil significat, et tantum ad or- natum ponitur orationis, idque duntaxat à Chiis, non in qui- buslibet nominibus, sed tantum in articulis et pronominibus ιο masculinis et foemininis, ubi reperiatur finalis litera v, ac in prima, secunda, et tertia persona verborum numeri pluralis, ut pro εἴλατιν, εἴδατηνε Dro τοῦτον, τούτονε, DTO τούτων, τουτωνῶνε, pro γράφοµεν, γράγομενε, pro λέγετε, λέγετενε, et sic de reliquis. Ωσάν demum vel ox, aut ez, idem significat quod Latine i5 CUm, vel post quam, ac postulat subjunctivum, ut σὰν yox|yn; cum scripseris, σὰν ἔλθω postquam venero, et similia. Interjectio ὄχου, veloiusvx hei mihi regit accusativum, ut ὀϊμένα τὸν xaxouooy heu me infelicem. At ὦ modo requirit so nominativum, vel vocativum, ut ὦ πεγχλη duoruyix Ó magnam calamitatem, ὦ καλὲ ἄνβρωπε Ó bone vir, modo vero geniti- vum, et tunc vim habet admirationis, ut à τοῦ θαύματος Ó rem admirandam, idest Papæ. Atque haec de Syntaxi linguæ Græcæ communis, methoο” dicáque ejusdem institutione, majore qua potui dilucidäque brevitate, ac studio ad Dei omnipotentis gloriam, Fidei Catho- licae propagationem, Proximorum utilitatem, nec non ad φιλογλώσσων περιεργείαν. Porta. Portius. Porcius. Simone Porzio. Porzio. Keywords: implicatura. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Porzio” – The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Possenti: la ragione conversazionale e la conversazione di Romolo e Remo – radice dell’ordine civile – filosofia italiana – Luigi Speranza (Roma). Filosofo italiano. Studia a Torino. Insegna a Venezia. Dei Aquinensi. Fonda l’Annuario di filosofia. Centro di ricerca sui diritti umani. Attrato dalla storia delle civiltà, ispirato da VICO (si veda). Studia l’idea d’un assoluto impersonale. Incontra l'istanza metafisica e umanista attraverso AQUINO (si veda), intuendo le possibilità speculative e liberanti incluse metafisica dell'essere. Tre sono gl’ambiti primari della sua ricerca: metafisica, pensiero teoretico e ritorno al realismo; personalismo; filosofia politica. Studioso d’AQUINO, del tomismo. Professore della grande tradizione della filosofia dell'essere, orienta l'attenzione critica verso GENTILE, il neo-parmenidismo italiano di SEVERINO nel suo ritorno a VELIA e il VELINO, ricercando una razionalità attenta alla storia ma non consegnata interamente alla furia del tempo. Dunque il ritorno all'eterno invece che l’eterno ritorno di Nietzsche e la ripresa del tema della creatio ex nihilo, assente in molta filosofia. Il suo approccio legge meta-fisica e nichilismo come due nuclei che tendono ad escludersi – i veliani -- di cui il primo è la fisio-logia e il secondo la pato-logia. Individua pertanto nella destituzione dei valori e nella riduzione della ragione a volontà l'esito ultimo del nichilismo. Questo vuole liberare Italia dalla metafisica, ritenuta distrutta dal criticismo, ma il compito della filosofia dell'essere è preparare una ripresa della metafisica dell'esistenza, tale che possa di nuovo tenere un posto nella storia della civiltà. Una presentazione ampia della sua è in “Storia della filosofia”; Filosofi italiani, Antiseri e Tagliagambe, Bompiani, si veda anche nichilismo e filosofia dell'essere, intervista, a c. di Mura, “Euntes docete.” La riscoperta della meta-fisica esistenziale è un tentativo di mettere in luce la parzialità di non poche posizioni che hanno proclamato la fine della metafisica occidentale: GENTILE, e SEVERINO. Essi hanno operato come reagente per la riconquista della metafisica e per la critica del nichilismo, di cui offre una determinazione diversa da quelle di Nietzsche e di Heidegger -- con applicazioni anche all'ambito del nichilismo giuridico. Il rigetto del nichilismo e l'analisi dell'anti-realismo, del logicismo, del dialettismo e del razionalismo che affliggono la filosofia, gli conducono a giudicare concluso e senza possibilità di ripresa il ciclo della meta-fisica nel cammino di GENTILE.  La base prima della filosofia dell'essere sta nell'asserto ‘l'ente è'. Questo il grande tema da cui occorre partire. Dall'ente appunto e non dall'essere vuoto dei moderni. In tal modo crollano l'identità tra logica e meta-fisica del razionalismo, l'idea di dialettica come generazione logico-apriorica del sapere, e l'idea di divenire come entrare-uscire dal nulla. Qui opera un'adeguata semantizzazione dell'essere (dell'ente), rigettando l'errore primordiale di trattare la questione dell'essere come questione di essenza, il che presuppone la negazione della potenzialità. Ma se questa è presente, niente in senso proprio va in nulla ma si trasforma. Si svolge verso un positivismo in cui la filosofia è capace di progresso. È andata così delineandosi la tesi che nello svolgimento della meta-fisica dagl’antichi a noi sia emersa, dopo la seconda navigazione nell’ACCADEMIA (vedi Fedone), proseguita e perfezionata da Aristotele al LIZIO, una terza navigazione che si esprime nella Seinsphilosophie che ha toccato un punto di apogeo in AQUINO e nei grandi tomisti. In tale prospettiva è possibile tracciare un'essenziale storia della meta-fisica quale progressiva penetrazione della verità dell'essere, culminante nella metafisica dell'actus essendi. Si tratta di una metafisica trans-ontica che, prendendo le mosse dall'ente, procede verso l'essere stesso -- esse ipsum per se subsistens -- e che individua la struttura originaria nella partecipazione dell'ente all'essere. Le sue posizioni sono consegnate alla trilogia “Nichilismo e Metafisica. Terza navigazione, Il realismo e la fine della filosofia moderna, e Ritorno all'essere. Addio alla metafisica moderna. Esse sono discusse da XVIII autori in, “La navicella della meta-fisica. Dibattito sul nichilismo e la terza navigazione (Armando, Roma) Cottier, Dummett, Berti, Riconda, e poi in Realismo Metafisica Modernità. “In margine al realismo e la fine della filosofia moderna”, Dalfino e Pozzo, CNR-Iliesi, Roma.  La possibilità di guadagni per sempre rigetta l'idea fallibilista -- Popper et alii --, secondo cui ogni sapere -- riportato poi solo a quello delle scienze -- riposa su palafitte perennemente rivedibili.  La meta-fisica ha per oggetto non il concetto di essere, ma l'esistenza. Il filosofo deve sempre e nuovamente ribattezzarsi nelle sue acque, fuggendo l'oblio dell'essere e liberandosi dal sistema che intende racchiudere in sé la totalità. Un problema centrale per lui è la possibilità di una conoscenza filosofica autonoma, che non proceda solo sull'imbeccata che possano darle le scienze ed altre forme di conoscenza, nonostante la necessità del dialogo tra filosofia e scienza, in quanto non esiste un solo sapere.  L'unità plurima o polivalente della ragione si applica anche al nesso tra filosofia e il culto sacro. Nell'incontro tra compito della ragione e elezione del cristianesimo si individua un criterio di apertura e stimolo per la filosofia nella sua ricerca di senso. Il principio della persona è più fondamentale del principio della responsabilità (Jonas) e del principio-speranza (Bloch), e a fortiori delle filosofie dell'impersonale o inter-soggetivo. Il concetto di persona si presta efficacemente in una serie di problemi in cui le nozioni di individuo, di soggetto, di coscienza risultano inadeguate. La persona è originaria e primitiva, e raggiunge una profondità e permanenza che non hanno le altre categorie appena citate o l'uso che spesso ne è stato fatto. Si veda il dossier sul “Principio Persona” con contributi di Grandis, Ivaldo, Madricardo, Pera, in “Studium”,  L'idea di persona è essenziale per maneggiare le grandi difficoltà insite nell'antropologia, in specie da quando in Occidente si cerca di elaborare un'etica procedurale di norme senza base antropologica, che è il grande equivoco EQUIVOCO GRICE dei moderni.  Fa parte del vasto movimento del personalismo, volto alla riscoperta integra della persona. Compito del personalismo ontologico è di valorizzare ed integrarele filosofie del personalismo incompiuto -- Habermas, Rawls, BOBBIO, Ferry, Parfit -- allontanandosi da quelle dell'esplicito anti-personalismo, Nietzsche e Foucault in specie, ma pure Hegel, Heidegger, SEVERINO nei quali forte è l'empito anti-personalistico. Le assise della persona vanno ricercate nell'ontologia, onde essa è una sostanzialità aperta alla relazione, ma non riducibile a sola relazione. Le persone sono nuclei radicali di vita e realtà che non possono essere dedotti da alcunché e che anzi fonda l'agire e lo sperare dell'essere umano  Esse come totalità concrete è alla base di una filosofia che oggi deve fare i conti con la centralità del tema antropologico, con le problematiche bio-etiche (ad es. concernenti lo statuto dell'embrione), e con le concezioni in cui il soggetto e la natura umana non sono intesi come un presupposto ma come un prodotto della prassi.  Il personalismo quale insieme di scuole e correnti filosofiche che assegnano speciale valore e dignità alla persona, non è in senso proprio un'invenzione, ma originariamente della patristica, del medio-evo, e dell'umanesimo. Qui sono state elaborate in certo modo per sempre le idee fondamentali sulla persona e dischiuso come nuovo guadagno il suo spazio di realtà. L'epoca dell'antropocentrismo non è stata un'epoca di riscoperta della persona. Un antropo-centrismo sicuro di sé non può dare risposte a molte domande della vita ed è tanto più impotente, quanto più le domande sono profonde, Se la controversia sulla persona si accende di nuovo in molti ambiti, è perché l'idea-realtà di persona attraversa un momento d’eclissi e richiede nuovamente la fatica del concetto. Assolutamente primario è il nesso persona-tecnica, in cui la seconda è spesso animata da volontà di potenza, valendo come una potenza senza etica. La presenza nel comitato di bio-etica gl’induce a dedicare attenzione ai temi di bio-tecnologie, la rivoluzione bio-politica, l'influsso pervasivo del materialismo e del biologismo.  Il personalismo si declina poi in ambito sociale come concezione egualitaria e comunitaria -- personalismo comunitario -- quale fondamento dell’ordine politico proiettato verso la cosmopoli, la pace e il rispetto dei diritti umani.  Entro un dialogo critico con le tradizioni del liberalismo e dell’illuminismo, opera per mostrare il contenuto di nozioni centrali del politico come quelle di ragion pratica, bene comune, popolo, democrazia, legge naturale, diritti dell'uomo, laicità, ai fini di una rinnovata filosofia pubblica in pari col suo oggetto. Uno specifico rilievo è stato assegnato al problema teologico-politico secondo due direttrici: la ripresa post-moderna di un ruolo pubblico per le grandi religioni; l'idea che la loro deprivatizzazione anche in Occidente può contribuire ad un positivo rapporto fra religione e politica, nella prospettiva di una piazza pubblica non agnostica ma attenta alla matrice teologica della società civile. Con la filosofia politica si opera il passaggio dal piccolo mondo dell'io al grande mondo' della società, verso la società aperta della famiglia umana. Sulla scia di diagnosi -- Arendt, Maritain, Strauss, Simon, Voegelin -- ritiene che la filosofia politica vada riportata al suo compito primario di pensare la buona società, lottando contro la crisi concettuale che procede all'ingrosso da Weber e dall'attacco al diritto naturale. In particolare è stata condotta una critica radicale a Kelsen, alla sua concezione relativistica dei valori e della democrazia, al suo intento di dissolvere l'idea di ragion pratica, tolta la quale l'ambito della prassi precipita nell'irrazionalismo e tutto è affidato al volere. Cfr. il dossier Liberalismo -- “Humanitas”, con interventi di Campanini, Zanone, Esposito, Ivaldo. Esso raccoglie parte del dibattito sollevato da “Le società liberali al bivio” che vide interventi di Savona, Vigna, Cubeddu,  Berti, Pellicani, e Scarpelli. Si sostiene l'importanza della filosofia e dell'antropologia per la democrazia, sulla base dell'idea che la costruzione del cosmo umano è compito della ragion pratica. Insufficiente risulta una sfera pubblica moralmente neutrale, consegnata al binomio del diritto positivo e la morale procedurale. La rinascita della filosofia politica avviene riprendendo competenza sui suoi problemi, tra cui massimo è quello della pace: la pace necessaria che non c'è e la guerra inammissibile che c'è. Occorre disarmare la ragione armata: ciò suggerisce che vada cercata un'organizzazione politica del mondo oltre la sovranità degli stati-nazione verso un'autorità politica mondiale o cosmo-politica, di cui l'ONU è lontana immagine.  Altre saggi: “Frontiere della pace” (Milano); “Filosofia e società. Studi sui progetti etico-politici contemporanei, Massimo, Milano Giorgio La Pira e la filosofia d’AQUINO, Studia Universitatis sancti Thomae in Urbe, Roma; “La Pira tra storia e profezia. Con AQUINO maestro, Marietti, Genova-Milano; La buona società. Sulla ricostruzione della filosofia politica (Vita e Pensiero, Milano); Una filosofia per la transizione. Metafisica, persona e politica in Maritain” Massimo, Milano); “La filosofia dell'essere” (Vita e Pensiero, Milano); Tra secolarizzazione e nuova cristianità” (EDB, Bologna); “Le società liberali al bivio”; “Lineamenti di filosofia della società” (Marietti, Genova); “Oltre l'Illuminismo”; “Il messaggio sociale” (Paoline, Roma); “Razionalismo critico e metafisica”; “Quale realismo?” (Morcelliana, Brescia); “Dio e il male, Sei, Torino); “Cattolicesimo e modernità. Balbo, Del Noce, Rodano (Ares, Milano); “Approssimazioni all'essere. saggi di metafisica e di morale” (Poligrafo, Padova); “Il nichilismo teoretico e la morte della metafisica” (Armando, Roma); “Terza navigazione. Nichilismo e metafisica” (Armando, Roma); “Filosofia e Rivelazione” Città Nuova, Roma); “La filosofia dopo il nichilismo” (Rubbettino, Soveria); “Religione e vita civile. Il cristianesimo nel postmoderno” (Armando, Roma); “L'azione umana. Morale, politica e Stato in Maritain” (Città Nuova, Roma); “Essere e libertà” (Rubbettino, Soveria); “Radici dell'ordine civile” (Marietti, Milano); “Il principio-persona” (Armando, Roma); “Profili. Bobbio, Noce, La Pira, Lazzati, Sturzo (Effatà, Cantalupa); “Le ragioni della laicità” (Rubbettino, Soveria); “L'uomo post-moderno”; “Tecnica, religione e politica” (Marietti, Milano); “Dentro il secolo breve. Paolo VI, La Pira, Giovanni Paolo II, Mounier, Rubettino, Soveria Nichilismo giuridico. L'ultima parola? Rubbettino, Soveria. La rivoluzione biopolitica. La fatale alleanza tra materialismo e tecnica, Lindau, Torino. Pace e guerra tra le nazioni. Kant, Maritain, Pacem in terris, Studium, Roma. I volti dell'amore, Marietti, Milano-Genova. Il realismo e la fine della filosofia moderna (Armando, Roma); “Diritti umani”; “L'età delle pretese” (Rubbettino, Soveria); “Ritorno all'essere. Addio alla metafisica” (Armando, Roma); “La critica del marxismo” (Massimo, Milano);  “Epistemologia e scienze umane” (Massimo, Milano); “Storia e cristianesimo” (Massimo, Milano); “Contemplazione evangelica e storia” (Gribaudi, Torino); “Maritain oggi, Vita e Pensiero, Milano); “La filosofia dell'essere” (Cardo, Venezia); Nichilismo Relativismo Verità. Un dibattito” (Rubbettino, Soveria); “Laici o laicisti? Dibattito su religione e democrazia” (liberallibri, Firenze); “La questione della verità. Filosofia, scienze, teologia” (Armando, Roma); Ragione e verità. L'alleanza socratico-mosaica” (Armando, Roma);” Nostalgia dell'altro. La spiritualità di Pira” (Marietti, Milano); Pace e guerra tra le nazioni” (Guerini, Milano); “Natura umana, evoluzione, etica” (Guerini, Milano); Governance globale e diritti dell'uomo” (Diabasis, Reggio Emilia); “Ritorno della religione? Tra ragione, fede e società” (Guerini, Milano); “Diritti Umani e libertà” (Religiosa, Rubbettino); in onore (Armando); Perché essere realisti? Una sfida filosofica (Mimesis, Milano-Udine. Giuliano, Filosofi a un bivio. Ora rialziamo lo sguardo, su avvenire, A. Lavazza, Neuroscienziati, cercate l'anima. Vittorio Possenti. Possenti. Keywords: radice dell’ordine civile – romolo e remo -- il principio speranza, prima navegazione, seconda navegazione, terza navegazione, Gentile, comunita, Severino, Aquino, umanesimo, seconda navigazione --. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Possenti” – The Swimming-Pool Library.

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Pozza: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale – la scuola di Taranto -- filosofia pugliese -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Taranto). Filosofo italiano. Taranto, Puglia. Grice: “I like Pozza; he uses ‘pragmatic’ quite a bit, by which he means Grice, of course!” Durante gli studi al liceo di Taranto, Tommaso, un insegnante di matematica di stile tradizionale gli stimola il gusto per i problemi matematici e per l'eleganza formale delle dimostrazioni. Studia a Bari dove si laurea con una tesi su SERRA (si veda) avendo come relatore Vallone. Coniuga l'amore per i sistemi formali con l'amore per Leopardi, Carducci -- maestro di Serra -- e Annunzio -- e tra i classici predilisse Tasso e Vita nuova di Alighieri.  Studia a Bari -- sotto Landi -- Pisa, e quindi metodi formali a Milano. Una svolta nella sua carriera filosofica è segnata dalla partecipazione agl’incontri di S. Giuseppe organizzati a Torino da BOBBIO. A partire da qui sviluppa idee in filosofia del diritto, specie – ovviamente -- su Kelsen, e sulla formalizzazione della logica deontica con particolare attenzione all'assiomatizzazione dei principi di una teoria generale del diritto in collaborazione con  Ferrajoli per i suoi “PRINCIPIA IVRIS”. Organizza a Taranto gl’incontri Info IVRE TARAS, logica informatica e diritto, al quale partecipano alcune delle figure più rappresentative del diritto, dell'informatica e della logica, tra cui Martino, Ferrajoli, Conte, Busa, Comanducci, Jori, Filipponio, Elmi, Guastini, e Sartor. Insegna a Taranto, mantenendosi scientificamente attivo e partecipando a conferenze di società filosofiche italiane -- specialmente la Società italiana di logica e filosofia della scienza e la Società italiana di filosofia analitica, dal convegno nazionale fino al convegno di Genova. Insegna a Lecce. Tra le principali influenze nei suoi studi di linguistica e semiotica testuale vi sono quella di  Petöfi. Insegna a Verona, Padova, Bolzano e, per le sue lezioni di logica deontica, a Petöfi e Kelsen. L’influenza maggiore viene dalle grandi opere di Frege, Russell e Carnap, ai cui  dedica uno studio, con particolare attenzione alla visione filosofica. Pubblica un contributo di sapore positivista, discutendo e formalizzando alcune argomentazioni in fisica quantistica. Un legame tra i suoi interessi in linguistica e il suo lavoro in logica formale è dato dalla sua teoria formale degl’atti linguistici basata su una connessione originale tra logica intuizionistica, usata per gl’atti linguistici assertori, e logica classica, usata per i contenuti proposizionali. Presentando la sua teoria di una formalizzazione della “pragmatica,” define un modello Frege-Reichenbach-Stenius per il trattamento formale dell’asserzione, mostrando che il problema principale di questa teoria è la limitazione introdotta da Frege -- e accettata da Dummett -- per cui il segno di asserzione si può usare solo per formule elementari assertorici. Ma, come molti filosofi sostengono, esistono atti linguistici composti. Per permettere il trattamento di un atto linguistici composto o molti-modale e ovviare alla limitazione del modello Frege-Reichenbach-Stenius, introduce un connettivo pragmatico che permette la costruzione di una formula assertiva complessa. Il contenuto della formula assertiva è dato dall'interpretazione classica e dai connettivi vero-funzionali. Il connettivo pragmatico, fra DUE atti linguistici assertori semplice in uno complesso,  ha invece una interpretazione intuizionistica. Il connetivo pragmatico non ha cioè un valore di verità – o sattisfazione fatica -- ma un valore di giustificazione. In fatti, un atto assertivo non è, in quanto *atto*, vero o falso, ma può essere “giustificato” o non giustificato. In questo modo, il sistema formale distingue l'asseribilità di un atto assertorio dal valore di verità della proposizione asserita. Oltre a spiegare l'irriducibilità del segno fregeano di asserzione a un trattamento in termini di logica classica e introdurre una fondazione formale della teoria dell’atto linguistico, dà anche una soluzione originale del problema della compatibilità tra logica classica (Grice) e logica non-classica (Strawson) o intuizionista. A questo studio seguono  altri sulla logica erotetica, deontica, e sub-strutturale. La sua filosofia suscita interesse in diversi campi, dalla filosofia del linguaggio alla filosofia della fisica alla logica e all'informatica -- specie a partire dalla sua collaborazione con Bellin. Alla sua teoria formale della “pragmatica,” oltre ai saggi di Anderson e Ranalter è dedicato un numero di Fondamenta Informaticae. La sua influenza si estende così oltre che alla filosofia della fisica e alla filosofia del linguaggio anche alla logica e all'informatica, specie con convegni in suo onore organizzati a Verona. Ricordi di personalità internazionali e di amici sono raccolti in suo onore. Altre saggi: “Un'interpretazione pragmatica della logica proposizionale intuizionistica”; “Problemi fondazionali nella teoria del significato (Olschki, Firenze); “Una fondazione pragmatica della logica delle domande”; “Parlare di niente”; “Termini singolari non denotanti e atti illocutori”; “Idee”;  “Una logica pragmatica per la concezione espressiva delle norme”;  “Logica delle norme” (S.E.U., Pisa); “Il problema di Gettier: osservazioni su giustificazione, prova e probabilità” (SIFA, Genoa); “Come distinguere scienza e non-scienza”; “Verificabilità, falsificabilità e confermabilità bayesiana” (Carocci, Ferrajoli); Principia juris. Teoria del diritto e della democrazia.  La sintassi del diritto” (Bari: Laterza). Carlo Dalla Pozza. Carlo Pozza. Pozza. Keywords: Grice. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Pozza”.

 

Luigi Speranza – GRICE ITALO!; ossia, Grice e Pozzo: la ragione conversazionale e l’implicatura conversazionale nel ginnasio – filosofia lombarda -- filosofia italiana – Luigi Speranza (Milano). Filosofo italiano. Milano, Lombardia. Sudia a Milano. Consegue il dottorato a Saarlandes (“a reason why Italians don’t consider him Italian” – Grice) e la abilitazione a Trier – Grice: “A reason why Italians don’t consider him an Italian philosopher, since he earned his maximal degree without, and not within, Italy.” Insegna a Verona e Roma, all’Istituto per il lessico filosofico – (Grice: “Yep – Italians have an ‘istituto’ for EVERYTHING!”). Studia il LIZIO, la storia della logica o dialettico dal rinascimento, la storia delle idee e la storia dell’università di Bologna (“l’unica chi conta a Italia”) -- ha portato avanti la creazione di infra-strutture di ricerca per una migliore comprensione dei testi filosofici e che hanno plasmato il patrimonio culturale. Caratteristica specifica del suo approccio alla lessicografia è l’uso della IT per la documentazione e l’elaborazione di dati linguistici e testuali in italiano. Hegel: Introductio in Philosophiam: Dagli studi ginnasiali alla prima logica (Firenze: Nuova Italia). Associazione per l’Economia della Cultura “Storia storica e storia filosofica della,” Schiavitù attiva, proprietà intellettuale e diritti umani. Riccardo Pozzo. Pozzo. Keywords: il ginnasio – implicature, identita nazionale, filosofia italiana, patrimonio italiano, storiografia filosofica, storia della filosofia italiana. Refs.: Luigi Speranza, “Grice e Pozzo” – The Swimming-Pool Library.